رامايانا فالميكي · السارغا 1.31
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.31.1
अथ तां रजनीं तत्र कृतार्थौ रामलक्षणौ ।
ऊषतुर्मुदितौ वीरौ प्रहृष्टेनान्तरात्मना ॥ १.३१.१ ॥
ثم أقام البطلان راما ولاكشمانا هناك تلك الليلة، وقد بلغا غايتهما، مسرورين وقلباهما منشرحان.
1.31.2
प्रभातायां तु शर्वर्यां कृतपौर्वाह्णिकक्रियौ ।
विश्वामित्रमृषींश्चान्यान्सहितावभिजग्मतुः ॥ १.३१.२ ॥
ولما طلع الفجر وأتمّا شعائر الضحى، ذهبا معا إلى فيشفاميترا والحكماء الآخرين.
1.31.3
अभिवाद्य मुनिश्रेष्ठं ज्वलन्तमिव पावकम् ।
ऊचतुर्परमोदारं वाक्यं मधुरभाषिणौ ॥ १.३१.३ ॥
وبعد أن حيّيا أفضل الحكماء المتوقد كالنار، تكلّم الاثنان العذبا الكلام بأعظم الكلمات سخاء.
1.31.4
इमौ स्म मुनिशार्दूल किङ्करौ समुपागतौ ।
आज्ञापय मुनिश्रेष्ठ शासनं करवाव किम् ॥ १.३१.४ ॥
يا نمر الحكماء، لقد جئنا خادمين لك. يا أفضل الحكماء، مر بما شئت، فماذا نفعل؟
1.31.5
एवमुक्ते तयोर्वाक्ये सर्व एव महर्षयः ।
विश्वामित्रं पुरस्कृत्य रामं वचनमब्रुवन् ॥ १.३१.५ ॥
ولما قال الاثنان هذا القول، توجه جميع كبار الحكماء، وقد قدّموا فيشفاميترا، فقالوا لراما هذا القول.
1.31.6
मैथिलस्य नरश्रेष्ठ जनकस्य भविष्यति ।
यज्ञः परमधर्मिष्ठस्तत्र यास्यामहे वयम् ॥ १.३१.६ ॥
يا أفضل الرجال، إن قربان جاناكا ملك ميثيلا، الأشد تمسكا بالدارما، على وشك أن يُقام؛ فسنذهب إلى هناك.
1.31.7
त्वं चैव नरशार्दूल सहास्माभिर्गमिष्यसि ।
अद्भुतं च धनूरत्नं तत्र त्वं द्रष्टुमर्हसि ॥ १.३१.७ ॥
يا نمر الرجال، ستذهب معنا أنت أيضًا، وهناك ينبغي أن ترى ذلك القوس العجيب، جوهرة القسي.
1.31.8
तद्धि पूर्वं नरश्रेष्ठ दत्तं सदसि दैवतैः ।
अप्रमेयबलं घोरं मखे परमभास्वरम् ॥ १.३१.८ ॥
يا خير الرجال، ذلك القوس وُهِب في الأزمان الغابرة من الآلهة في مجلس القربان؛ وهو ذو قوة لا تُقاس، رهيب، شديد الإشراق.
1.31.9
नास्य देवा न गन्धर्वा नासुरा न च राक्षसाः ।
कर्तुमारोपणं शक्ता न कथञ्चन मानुषाः ॥ १.३१.९ ॥
لا الآلهة ولا الغندharvas ولا الأسورا ولا الراكشاسا ولا أيّ بشر يقدرون بأيّ وجه على شدّ وتره.
1.31.10
धनुषस्तस्य वीर्यं हि जिज्ञासन्तो महीक्षितः ।
न शेकुरारोपयितुं राजपुत्रा महाबलाः ॥ १.३१.१० ॥
لم يستطع الملوك الذين جاؤوا يبتغون اختبار قوة ذلك القوس، والأمراء ذوو البأس الشديد، أن يشدّوا وتره.
1.31.11
तद्धनुर्नरशार्दूल मैथिलस्य महात्मनः ।
तत्र द्रक्ष्यसि काकुत्स्थ यज्ञं च परमाद्भुतम् ॥ १.३१.११ ॥
ذلك القوس لملِكِ الميثيليين العظيم النفس؛ وهناك، يا نمر الرجال يا كاكوتستها، سترى القوس وأعجب القرابين.
1.31.12
तद्धि यज्ञफलं तेन मैथिलेनोत्तमं धनुः ।
याचितं नरशार्दूल सुनाभं सर्वदैवतैः ॥ १.३१.१२ ॥
يا نمر الرجال، ذلك القوس الفاخر الذي نالَه الميثيلي بالسؤال من جميع الآلهة ثمرةً لقربانه، اسمه سوناباه.
1.31.13
आयागभूतं नृपतेस्तस्य वेश्मनि राघव ।
अर्चितं विविधैर्गन्धैर्धूपैश्चागुरुगन्धिभिः ॥१-३१-१३
एवमुक्त्वा मुनिवरः प्रस्थानमकरोत् तदा ।
सर्षिसङ्घः सकाकुत्स्थ आमन्त्र्य वनदेताः ॥ १.३१.१३ ॥
يا راغافا، كان ذلك القوس الصالح للقربان في دار الملك يُكرَّم بأنواع العطور وبخور العود العطِر.
1.31.14
स्वस्ति वोऽस्तु गमिष्यामि सिद्धः सिद्धाश्रमादहम् ।
उत्तरे जाह्नवीतीरे हिमवन्तं शिलोच्चयम् ॥ १.३१.१४ ॥
ليكن لكم السلام. إني راحل من مُتعبَّد السِّدْهَا إلى الهيمالايا، كومة الصخور، على الضفة الشمالية لنهر الغانج.
1.31.15
इत्युक्त्वा मुनिशार्दूलः कौशिकः स तपोधनः ।
उत्तरां दिशमुद्दिश्य प्रस्थातुमुपचक्रमे ॥ १.३१.१५ ॥
وبعد أن قال ذلك، شرع كاوشيكا، نمر الحكماء الذي ثروته التقشف، في الانطلاق نحو الجهة الشمالية.
1.31.16
तं व्रजन्तं मुनिवरमन्वगादनुसारिणाम् ।
शकटीशतमात्रं तु प्रयाणे ब्रह्मवादिनाम् ॥ १.३१.१६ ॥
تبع ذلك الحكيم الفاضل وهو يمضي، جماعة من أتباعه من قائلي البراهمان، بقدر مئة عربة، في الرحلة.
1.31.17
मृगपक्षिगणाश्चैव सिद्धाश्रमनिवासिनः ।
अनुजग्मुर्महात्मानं विश्वामित्रं तपोधनम् ॥ १.३१.१७ ॥
وتبعت قطعان الغزلان وأسراب الطيور المقيمة في مُتعبَّد السِّدْهَا ذلك العظيم النفس فيشفاميترا، الذي ثروته التقشف.
1.31.18
निवर्तयामास ततः स ऋषि सन्घः स पक्षिणः ।
ते गत्वा दूरम् अध्वानम् लम्बमाने दिवाकरे ॥ १.३१.१८ ॥
ثم أعاد جماعة الحكماء والطيور؛ وقد سارت تلك بعيدًا على الطريق حين كانت الشمس تميل إلى الغروب.
1.31.19
ते गत्वा दूरमध्वानं लम्बमाने दिवाकरे ।
वासं चक्रुर्मुनिगणाः शोणाकूले समाहिताः ॥ १.३१.१९ ॥
وبعد أن قطعوا طريقًا طويلًا، والشمس تميل إلى المغيب، أقام جمع الحكماء المتأملون مخيمهم على ضفة نهر شونا.
1.31.20
तेऽस्तं गते दिनकरे स्नात्वा हुतहुताशनाः ।
विश्वामित्रं पुरस्कृत्य निषेदुरमितौजसः ॥ १.३१.२० ॥
ولما غابت الشمس، اغتسل أولئك الحكماء ذوو الجلال الذي لا يُحد، وقدموا القرابين إلى النار، وجلسوا والمقدّم أمامهم فِشْوَامِتْرَا.
1.31.21
रामोऽपि सहसौमित्रिर्मुनींस्तानभिपूज्य च ।
अग्रतो निषसादाथ विश्वामित्रस्य धीमतः ॥ १.३१.२१ ॥
وأكرم راما أيضًا، مع سوميتري، أولئك الحكماء، ثم جلس أمام فِشْوَامِتْرَا الحكيم.
1.31.22
अथ रामो महातेजा विश्वामित्रं तपोधनम् ।
पप्रच्छ मुनिशार्दूलं कौतूहलसमन्वितम् ॥ १.३१.२२ ॥
فسأل راما ذو الجلال العظيم، المملوء فضولًا، فِشْوَامِتْرَا، الذي ثروته التقشف، نمرَ الحكماء.
1.31.23
भगवन् को न्वयं देशः समृद्धवनशोभितः ।
श्रोतुमिच्छामि भद्रं ते वक्तुमर्हसि तत्त्वतः ॥ १.३१.२३ ॥
أيها الجليل، ما هذه البلاد المزينة بالغابات الوفيرة؟ أود أن أسمع؛ فليكن لك الخير، فأخبرني بها على حقيقتها.
1.31.24
चोदितो रामवाक्येन कथयामास सुव्रतः ।
तस्य देशस्य निखिलमृषिमध्ये महातपाः ॥ १.३१.२४ ॥
وبإيعاز من كلام راما، شرع الزاهد الكبير فِشْوَامِتْرَا، الثابت على نذوره، في سرد تاريخ تلك الأرض كاملًا بين الحكماء.