வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 1.31
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.31.1
अथ तां रजनीं तत्र कृतार्थौ रामलक्षणौ ।
ऊषतुर्मुदितौ वीरौ प्रहृष्टेनान्तरात्मना ॥ १.३१.१ ॥
பின்னர் அந்த இரவில் நிறைவடைந்த வீரர்களான ராமனும் லட்சுமணனும் மகிழ்ச்சியான உள்ளத்தோடு அங்கே தங்கினர்.
1.31.2
प्रभातायां तु शर्वर्यां कृतपौर्वाह्णिकक्रियौ ।
विश्वामित्रमृषींश्चान्यान्सहितावभिजग्मतुः ॥ १.३१.२ ॥
விடியும் போது முற்பகல் கடமைகளை முடித்த அவ்விருவரும் விசுவாமித்திரரிடமும் மற்ற முனிவர்களிடமும் சேர்ந்து சென்றனர்.
1.31.3
अभिवाद्य मुनिश्रेष्ठं ज्वलन्तमिव पावकम् ।
ऊचतुर्परमोदारं वाक्यं मधुरभाषिणौ ॥ १.३१.३ ॥
நெருப்பைப் போல் ஒளிரும் முனிவர்களில் சிறந்தவரை வணங்கி, இனிய பேச்சுடைய அவ்விருவரும் மிக உயர்ந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்.
1.31.4
इमौ स्म मुनिशार्दूल किङ्करौ समुपागतौ ।
आज्ञापय मुनिश्रेष्ठ शासनं करवाव किम् ॥ १.३१.४ ॥
முனிவர்களில் புலியே, நாங்கள் இருவரும் உங்கள் ஏவல் செய்யும் சேவகர்களாக வந்துள்ளோம். முனிவர்களில் சிறந்தவரே, ஆணையிடுங்கள், நாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்?
1.31.5
एवमुक्ते तयोर्वाक्ये सर्व एव महर्षयः ।
विश्वामित्रं पुरस्कृत्य रामं वचनमब्रुवन् ॥ १.३१.५ ॥
அவ்விருவரின் சொற்கள் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது, அனைத்து மகரிஷிகளும் விசுவாமித்திரரை முன்னிறுத்தி ராமனிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்.
1.31.6
मैथिलस्य नरश्रेष्ठ जनकस्य भविष्यति ।
यज्ञः परमधर्मिष्ठस्तत्र यास्यामहे वयम् ॥ १.३१.६ ॥
மனிதர்களில் சிறந்தவனே, மைதிலனான ஜனகனின் மிகவும் தர்மநிஷ்டையான யாகம் நடைபெறவிருக்கிறது. நாங்கள் அங்கே செல்வோம்.
1.31.7
त्वं चैव नरशार्दूल सहास्माभिर्गमिष्यसि ।
अद्भुतं च धनूरत्नं तत्र त्वं द्रष्टुमर्हसि ॥ १.३१.७ ॥
மனிதருள் புலியே! நீயும் எங்களுடன் வருவாய்; அங்கே அந்த அற்புதமான வில்லாகிய ரத்தினத்தை நீ காண வேண்டும்.
1.31.8
तद्धि पूर्वं नरश्रेष्ठ दत्तं सदसि दैवतैः ।
अप्रमेयबलं घोरं मखे परमभास्वरम् ॥ १.३१.८ ॥
மனிதரில் சிறந்தவனே! அந்த வில் முன்பு யாகசபையில் தேவர்களால் அளிக்கப்பட்டது; அது அளவற்ற வலிமையும், பயங்கரமும், மிகுந்த ஒளியும் உடையது.
1.31.9
नास्य देवा न गन्धर्वा नासुरा न च राक्षसाः ।
कर्तुमारोपणं शक्ता न कथञ्चन मानुषाः ॥ १.३१.९ ॥
இதை நாண் பூட்டுவதில் தேவர்களோ, கந்தர்வர்களோ, அசுரர்களோ, ராட்சசர்களோ, மனிதர்களோ எவ்வகையிலும் வல்லவர்கள் அல்ல.
1.31.10
धनुषस्तस्य वीर्यं हि जिज्ञासन्तो महीक्षितः ।
न शेकुरारोपयितुं राजपुत्रा महाबलाः ॥ १.३१.१० ॥
அந்த வில்லின் வலிமையை அறிய விரும்பி வந்த அரசர்களும் வலிமைமிக்க அரச குமாரர்களும் அதில் நாண் பூட்ட இயலவில்லை.
1.31.11
तद्धनुर्नरशार्दूल मैथिलस्य महात्मनः ।
तत्र द्रक्ष्यसि काकुत्स्थ यज्ञं च परमाद्भुतम् ॥ १.३१.११ ॥
மனிதருள் புலியே! காகுத்ஸ்தனே! அந்த வில் மகாத்மாவான மைதிலனுடையது; அங்கே நீ அந்த வில்லையும், மிக அற்புதமான யாகத்தையும் காண்பாய்.
1.31.12
तद्धि यज्ञफलं तेन मैथिलेनोत्तमं धनुः ।
याचितं नरशार्दूल सुनाभं सर्वदैवतैः ॥ १.३१.१२ ॥
மனிதருள் புலியே! யாகத்தின் பலனாக, மைதிலன் அனைத்து தேவர்களிடமிருந்தும் வேண்டிப் பெற்ற அந்த உயர்ந்த வில்லே சுனாபம் ஆகும்.
1.31.13
आयागभूतं नृपतेस्तस्य वेश्मनि राघव ।
अर्चितं विविधैर्गन्धैर्धूपैश्चागुरुगन्धिभिः ॥१-३१-१३
एवमुक्त्वा मुनिवरः प्रस्थानमकरोत् तदा ।
सर्षिसङ्घः सकाकुत्स्थ आमन्त्र्य वनदेताः ॥ १.३१.१३ ॥
ராகவா, அரசனின் அந்த இல்லத்தில் யாகத்திற்குரியதாக, பலவிதமான வாசனைகளாலும் அகில் மணக்கும் தூபங்களாலும் வழிபடப்பட்டிருந்தது.
1.31.14
स्वस्ति वोऽस्तु गमिष्यामि सिद्धः सिद्धाश्रमादहम् ।
उत्तरे जाह्नवीतीरे हिमवन्तं शिलोच्चयम् ॥ १.३१.१४ ॥
உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; சித்தாசிரமத்திலிருந்து நான் புறப்படுகிறேன். கங்கையின் வடகரையில், கற்பாறைக் குவியலான இமயமலையை நோக்கி.
1.31.15
इत्युक्त्वा मुनिशार्दूलः कौशिकः स तपोधनः ।
उत्तरां दिशमुद्दिश्य प्रस्थातुमुपचक्रमे ॥ १.३१.१५ ॥
இவ்வாறு கூறிவிட்டு, தவமே செல்வமான முனிசிங்கம் கௌசிகர் வடக்கு திசை நோக்கிப் புறப்படத் தொடங்கினார்.
1.31.16
तं व्रजन्तं मुनिवरमन्वगादनुसारिणाम् ।
शकटीशतमात्रं तु प्रयाणे ब्रह्मवादिनाम् ॥ १.३१.१६ ॥
செல்லும் அந்த முனிவரைப் பின்தொடர்ந்து, வேதம் பேசும் முனிவர்களின் பயணத்தில் சேர்ந்தவர்கள் நூறு வண்டிகளளவு பேர் சென்றனர்.
1.31.17
मृगपक्षिगणाश्चैव सिद्धाश्रमनिवासिनः ।
अनुजग्मुर्महात्मानं विश्वामित्रं तपोधनम् ॥ १.३१.१७ ॥
சித்தாசிரமத்தில் வாழ்ந்த மான், பறவைக் கூட்டங்களும் அந்த மகாத்மாவான, தவமே செல்வமான விசுவாமித்திரரைப் பின்தொடர்ந்தன.
1.31.18
निवर्तयामास ततः स ऋषि सन्घः स पक्षिणः ।
ते गत्वा दूरम् अध्वानम् लम्बमाने दिवाकरे ॥ १.३१.१८ ॥
பின்னர் அவர் முனிவர் கூட்டத்தையும் பறவைகளையும் திருப்பி அனுப்பினார். அவர்கள் வெகு தூரம் பாதையில் சென்றனர், சூரியன் மறையத் தொடங்கியபோது.
1.31.19
ते गत्वा दूरमध्वानं लम्बमाने दिवाकरे ।
वासं चक्रुर्मुनिगणाः शोणाकूले समाहिताः ॥ १.३१.१९ ॥
அவர்கள் வெகுதூரம் வழி நடந்து, சூரியன் சாய்ந்துகொண்டிருந்தபோது, சோணா ஆற்றின் கரையில் அமைதியுடன் முனிவர் கூட்டம் தங்கினர்.
1.31.20
तेऽस्तं गते दिनकरे स्नात्वा हुतहुताशनाः ।
विश्वामित्रं पुरस्कृत्य निषेदुरमितौजसः ॥ १.३१.२० ॥
சூரியன் மறைந்தபின், அவர்கள் நீராடி, நெருப்பில் ஆகுதி அளித்து, விசுவாமித்திரரை முன்னிறுத்தி அமர்ந்தனர்; அவர்கள் அளவற்ற ஒளி படைத்தவர்கள்.
1.31.21
रामोऽपि सहसौमित्रिर्मुनींस्तानभिपूज्य च ।
अग्रतो निषसादाथ विश्वामित्रस्य धीमतः ॥ १.३१.२१ ॥
ராமனும் சௌமித்திரியுடன் சேர்ந்து அந்த முனிவர்களை வணங்கி மதித்தார்; பின்னர் ஞானியான விசுவாமித்திரருக்கு முன்னால் அமர்ந்தார்.
1.31.22
अथ रामो महातेजा विश्वामित्रं तपोधनम् ।
पप्रच्छ मुनिशार्दूलं कौतूहलसमन्वितम् ॥ १.३१.२२ ॥
பின்னர் பேராற்றல் மிக்க ராமர், தவமே செல்வமான, முனிவர்களில் புலி போன்ற விசுவாமித்திரரிடம் ஆவலுடன் கேட்டார்.
1.31.23
भगवन् को न्वयं देशः समृद्धवनशोभितः ।
श्रोतुमिच्छामि भद्रं ते वक्तुमर्हसि तत्त्वतः ॥ १.३१.२३ ॥
பகவானே, செழிப்பான காடுகளால் அழகுபெற்ற இந்த நாடு எது? அதைக் கேட்க விரும்புகிறேன்; உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும், உண்மையாக எடுத்துரையுங்கள்.
1.31.24
चोदितो रामवाक्येन कथयामास सुव्रतः ।
तस्य देशस्य निखिलमृषिमध्ये महातपाः ॥ १.३१.२४ ॥
ராமரின் வார்த்தையால் தூண்டப்பட்ட, விரதத்தில் உறுதியான பெரும் தவசியான விசுவாமித்திரர், முனிவர்கள் நடுவே அந்த நாட்டின் முழு வரலாற்றையும் சொல்லத் தொடங்கினார்.