വാല്മീകി രാമായണം · സർഗം 1.31
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.31.1
अथ तां रजनीं तत्र कृतार्थौ रामलक्षणौ ।
ऊषतुर्मुदितौ वीरौ प्रहृष्टेनान्तरात्मना ॥ १.३१.१ ॥
ആ രാത്രി അവിടെ കൃതാർത്ഥരായ വീരന്മാരായ രാമനും ലക്ഷ്മണനും സന്തോഷത്തോടെ, പ്രസന്ന മനസ്സോടെ വസിച്ചു.
1.31.2
प्रभातायां तु शर्वर्यां कृतपौर्वाह्णिकक्रियौ ।
विश्वामित्रमृषींश्चान्यान्सहितावभिजग्मतुः ॥ १.३१.२ ॥
പ്രഭാതമായപ്പോൾ പൂർവ്വാഹ്ണ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്ത് അവർ ഇരുവരും വിശ്വാമിത്രനെയും മറ്റു ഋഷിമാരെയും സമീപിച്ചു.
1.31.3
अभिवाद्य मुनिश्रेष्ठं ज्वलन्तमिव पावकम् ।
ऊचतुर्परमोदारं वाक्यं मधुरभाषिणौ ॥ १.३१.३ ॥
അഗ്നിപോലെ ജ്വലിക്കുന്ന മുനിശ്രേഷ്ഠനെ വണങ്ങി, മധുരഭാഷികളായ അവർ ഇരുവരും അത്യുദാരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
1.31.4
इमौ स्म मुनिशार्दूल किङ्करौ समुपागतौ ।
आज्ञापय मुनिश्रेष्ठ शासनं करवाव किम् ॥ १.३१.४ ॥
മുനിശാർദ്ദൂലാ, ഞങ്ങൾ ഇരുവരും അങ്ങയുടെ ദാസന്മാരായി വന്നിരിക്കുന്നു. മുനിശ്രേഷ്ഠാ, കല്പിച്ചാലും, ഞങ്ങൾ എന്ത് ചെയ്യണം?
1.31.5
एवमुक्ते तयोर्वाक्ये सर्व एव महर्षयः ।
विश्वामित्रं पुरस्कृत्य रामं वचनमब्रुवन् ॥ १.३१.५ ॥
അവരുടെ വാക്കുകൾ ഇങ്ങനെ പറയപ്പെട്ടപ്പോൾ, സകല മഹർഷിമാരും വിശ്വാമിത്രനെ മുൻനിർത്തി രാമനോട് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
1.31.6
मैथिलस्य नरश्रेष्ठ जनकस्य भविष्यति ।
यज्ञः परमधर्मिष्ठस्तत्र यास्यामहे वयम् ॥ १.३१.६ ॥
നരശ്രേഷ്ഠാ, മൈഥിലനായ ജനകന്റെ അത്യന്തം ധർമ്മനിഷ്ഠമായ യജ്ഞം നടക്കാൻ പോകുന്നു. ഞങ്ങൾ അവിടേക്ക് പോകും.
1.31.7
त्वं चैव नरशार्दूल सहास्माभिर्गमिष्यसि ।
अद्भुतं च धनूरत्नं तत्र त्वं द्रष्टुमर्हसि ॥ १.३१.७ ॥
നരശാർദൂലാ! നീയും ഞങ്ങളോടൊപ്പം വരും; അവിടെ ആ അത്ഭുതമായ ധനുർരത്നം നീ കാണണം.
1.31.8
तद्धि पूर्वं नरश्रेष्ठ दत्तं सदसि दैवतैः ।
अप्रमेयबलं घोरं मखे परमभास्वरम् ॥ १.३१.८ ॥
നരശ്രേഷ്ഠാ! ആ ധനുസ്സ് പണ്ട് യാഗസദസ്സിൽ ദേവന്മാർ നൽകിയതാണ്; അത് അളവറ്റ ബലവും ഭയങ്കരവും അത്യന്തം തേജസ്സുള്ളതുമാണ്.
1.31.9
नास्य देवा न गन्धर्वा नासुरा न च राक्षसाः ।
कर्तुमारोपणं शक्ता न कथञ्चन मानुषाः ॥ १.३१.९ ॥
ഇതിൽ ഞാൺ കയറ്റുവാൻ ദേവന്മാരോ ഗന്ധർവന്മാരോ അസുരന്മാരോ രാക്ഷസന്മാരോ മനുഷ്യരോ ഒരിക്കലും കഴിവുള്ളവരല്ല.
1.31.10
धनुषस्तस्य वीर्यं हि जिज्ञासन्तो महीक्षितः ।
न शेकुरारोपयितुं राजपुत्रा महाबलाः ॥ १.३१.१० ॥
ആ ധനുസ്സിന്റെ വീര്യം അറിയാൻ ആഗ്രഹിച്ചെത്തിയ രാജാക്കന്മാർക്കും മഹാബലരായ രാജകുമാരന്മാർക്കും അതിൽ ഞാൺ കയറ്റാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
1.31.11
तद्धनुर्नरशार्दूल मैथिलस्य महात्मनः ।
तत्र द्रक्ष्यसि काकुत्स्थ यज्ञं च परमाद्भुतम् ॥ १.३१.११ ॥
നരശാർദൂലാ! കാകുത്സ്ഥാ! ആ ധനുസ്സ് മഹാത്മാവായ മൈഥിലന്റേതാണ്; അവിടെ നീ ആ ധനുസ്സും അത്യന്തം അത്ഭുതമായ യാഗവും കാണും.
1.31.12
तद्धि यज्ञफलं तेन मैथिलेनोत्तमं धनुः ।
याचितं नरशार्दूल सुनाभं सर्वदैवतैः ॥ १.३१.१२ ॥
നരശാർദൂലാ! യാഗഫലമായി മൈഥിലൻ സർവദേവന്മാരോടും യാചിച്ചു നേടിയ ആ ഉത്തമ ധനുസ്സാണ് സുനാഭം.
1.31.13
आयागभूतं नृपतेस्तस्य वेश्मनि राघव ।
अर्चितं विविधैर्गन्धैर्धूपैश्चागुरुगन्धिभिः ॥१-३१-१३
एवमुक्त्वा मुनिवरः प्रस्थानमकरोत् तदा ।
सर्षिसङ्घः सकाकुत्स्थ आमन्त्र्य वनदेताः ॥ १.३१.१३ ॥
ഓ രാഘവാ, രാജാവിന്റെ ആ ഭവനത്തിൽ യാഗയോഗ്യമായ ആ വില്ല് വിവിധ സുഗന്ധങ്ങളാലും അകിൽ മണമുള്ള ധൂപങ്ങളാലും പൂജിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
1.31.14
स्वस्ति वोऽस्तु गमिष्यामि सिद्धः सिद्धाश्रमादहम् ।
उत्तरे जाह्नवीतीरे हिमवन्तं शिलोच्चयम् ॥ १.३१.१४ ॥
നിങ്ങൾക്ക് ശുഭം ഭവിക്കട്ടെ; സിദ്ധാശ്രമത്തിൽ നിന്ന് ഞാൻ പോകുന്നു. ഗംഗയുടെ വടക്കേ തീരത്ത്, ശിലാസഞ്ചയമായ ഹിമവാനിലേക്ക്.
1.31.15
इत्युक्त्वा मुनिशार्दूलः कौशिकः स तपोधनः ।
उत्तरां दिशमुद्दिश्य प्रस्थातुमुपचक्रमे ॥ १.३१.१५ ॥
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, തപസ്സു തന്നെ ധനമായ മുനിശ്രേഷ്ഠൻ കൗശികൻ വടക്കൻ ദിക്കിലേക്ക് യാത്ര തുടങ്ങി.
1.31.16
तं व्रजन्तं मुनिवरमन्वगादनुसारिणाम् ।
शकटीशतमात्रं तु प्रयाणे ब्रह्मवादिनाम् ॥ १.३१.१६ ॥
പോകുന്ന ആ ശ്രേഷ്ഠമുനിയെ, യാത്രയിൽ അനുഗമിച്ച ബ്രഹ്മവാദികളുടെ നൂറു വണ്ടികളോളം പേർ പിന്തുടർന്നു.
1.31.17
मृगपक्षिगणाश्चैव सिद्धाश्रमनिवासिनः ।
अनुजग्मुर्महात्मानं विश्वामित्रं तपोधनम् ॥ १.३१.१७ ॥
സിദ്ധാശ്രമത്തിൽ വസിക്കുന്ന മൃഗ-പക്ഷിക്കൂട്ടങ്ങളും ആ മഹാത്മാവായ, തപസ്സു തന്നെ ധനമായ വിശ്വാമിത്രനെ പിന്തുടർന്നു.
1.31.18
निवर्तयामास ततः स ऋषि सन्घः स पक्षिणः ।
ते गत्वा दूरम् अध्वानम् लम्बमाने दिवाकरे ॥ १.३१.१८ ॥
അപ്പോൾ അദ്ദേഹം ഋഷിസംഘത്തെയും പക്ഷികളെയും തിരിച്ചയച്ചു. സൂര്യൻ അസ്തമിക്കാറായപ്പോൾ അവർ ഏറെ ദൂരം വഴിയിൽ പോയി.
1.31.19
ते गत्वा दूरमध्वानं लम्बमाने दिवाकरे ।
वासं चक्रुर्मुनिगणाः शोणाकूले समाहिताः ॥ १.३१.१९ ॥
അവർ ദൂരം വഴി നടന്ന്, സൂര്യൻ അസ്തമിക്കാറായപ്പോൾ ശോണാ നദീതീരത്ത് ഏകാഗ്രരായ മുനിസംഘം വിശ്രമിച്ചു.
1.31.20
तेऽस्तं गते दिनकरे स्नात्वा हुतहुताशनाः ।
विश्वामित्रं पुरस्कृत्य निषेदुरमितौजसः ॥ १.३१.२० ॥
സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചശേഷം അവർ സ്നാനം ചെയ്ത് അഗ്നിയിൽ ആഹുതി നൽകി, വിശ്വാമിത്രനെ മുന്നിൽ നിർത്തി ഇരുന്നു; അവർ അമിതതേജസ്സുള്ളവരായിരുന്നു.
1.31.21
रामोऽपि सहसौमित्रिर्मुनींस्तानभिपूज्य च ।
अग्रतो निषसादाथ विश्वामित्रस्य धीमतः ॥ १.३१.२१ ॥
രാമനും സൗമിത്രിയോടൊപ്പം ആ മുനിമാരെ വണങ്ങി ബഹുമാനിച്ചു; പിന്നെ ബുദ്ധിമാനായ വിശ്വാമിത്രന്റെ മുന്നിൽ ഇരുന്നു.
1.31.22
अथ रामो महातेजा विश्वामित्रं तपोधनम् ।
पप्रच्छ मुनिशार्दूलं कौतूहलसमन्वितम् ॥ १.३१.२२ ॥
അപ്പോൾ മഹാതേജസ്വിയായ രാമൻ, തപസ്സാണ് സമ്പത്തായ, മുനികളിൽ സിംഹമായ വിശ്വാമിത്രനോട് കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു.
1.31.23
भगवन् को न्वयं देशः समृद्धवनशोभितः ।
श्रोतुमिच्छामि भद्रं ते वक्तुमर्हसि तत्त्वतः ॥ १.३१.२३ ॥
ഭഗവാനേ, സമൃദ്ധമായ വനങ്ങളാൽ ശോഭിക്കുന്ന ഈ ദേശം ഏതാണ്? കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; നിങ്ങൾക്ക് മംഗളം, യഥാർത്ഥമായി പറഞ്ഞാലും.
1.31.24
चोदितो रामवाक्येन कथयामास सुव्रतः ।
तस्य देशस्य निखिलमृषिमध्ये महातपाः ॥ १.३१.२४ ॥
രാമന്റെ വാക്കിനാൽ പ്രേരിതനായ, വ്രതനിഷ്ഠനായ മഹാതപസ്വിയായ വിശ്വാമിത്രൻ, മുനിമാരുടെ നടുവിൽ ആ ദേശത്തിന്റെ സമ്പൂർണ വൃത്താന്തം പറഞ്ഞുതുടങ്ങി.