வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 1.37
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.37.1
तप्यमाने तदा देवे सेन्द्राः साग्निपुरोगमाः ।
सेनापतिमभीप्सन्तः पितामहमुपागमन् ॥ १.३७.१ ॥
அப்போது தேவன் (சிவன்) தவத்தில் ஈடுபட்டிருக்கையில், இந்திரனும் அக்னியை முன்னிட்டுக்கொண்ட தேவர்களும் சேனாபதியை விரும்பி பிதாமகரை (பிரம்மாவை) அணுகினர்.
1.37.2
ततोऽब्रुवन् सुराः सर्वे भगवन्तं पितामहम् ।
प्रणिपत्य सुराराम सेन्द्राः साग्निपुरोगमाः ॥ १.३७.२ ॥
பின்னர், இந்திரனும் அக்னியை முன்னிட்டுக்கொண்ட அனைத்து தேவர்களும் பகவான் பிதாமகரை (பிரம்மாவை) வணங்கி, 'தேவர்களின் மகிழ்ச்சியே!' என்று கூறினர்.
1.37.3
येन सेनापतिर्देव दत्तो भगवता पुरा ।
स तपः परमास्थाय तप्यते स्म सहोमया ॥ १.३७.३ ॥
'தேவனே! முன்பு பகவான் யாருக்கு சேனாபதியை அளித்தாரோ, அவர் இப்போது உமையுடன் கடும் தவத்தை மேற்கொண்டிருக்கிறார்.'
1.37.4
यदत्रानन्तरं कार्यं लोकानां हितकाम्यया ।
संविधत्स्व विधानज्ञ त्वं हि नः परमा गतिः ॥ १.३७.४ ॥
'விதிகளை அறிந்தவரே! உலக நன்மையை விரும்பி, இங்கு அடுத்ததாகச் செய்ய வேண்டியதை ஏற்பாடு செய்யுங்கள்; நீரே எங்களுக்கு உயர்ந்த புகலிடம்.'
1.37.5
देवतानां वचः श्रुत्वा सर्वलोकपितामहः ।
सान्त्वयन् मधुरैर्वाक्यैस्त्रिदशानिदमब्रवीत् ॥ १.३७.५ ॥
தேவர்களின் சொற்களைக் கேட்டு, அனைத்து உலகங்களின் பிதாமகர் இனிய சொற்களால் தேவர்களைத் தேற்றி இவ்வாறு கூறினார்.
1.37.6
शैलपुत्र्या यदुक्तं तन्न प्रजाः स्वासु पत्निषु ।
तस्या वचनमक्लिष्टं सत्यमेव न संशयः ॥ १.३७.६ ॥
'மலையரசன் மகள் (உமை) கூறியது — "தன் மனைவியரிடம் சந்ததி பிறக்காது" என்பது — அவரது அந்த வாக்கு இயல்பானதும் உண்மையானதுமே; இதில் ஐயமில்லை.'
1.37.7
इयमाकाशगङ्गा च यस्यां पुत्रं हुताशनः ।
जनयिष्यति देवानां सेनापतिमरिंदमम् ॥ १.३७.७ ॥
இது ஆகாச கங்கை; இதில் அக்னி தேவர்களின் படைத்தலைவனும், எதிரிகளை அடக்குபவனுமான ஒரு மகனைப் பெறுவான்.
1.37.8
ज्येष्ठा शैलेन्द्रदुहिता मानयिष्यति तं सुतम् ।
उमायास्तद्बहुमतं भविष्यति न संशयः ॥ १.३७.८ ॥
மலைகளின் அரசனின் மூத்த மகளான உமா அந்த மகனை மதிப்பாள்; அது உமாவுக்கு மிகவும் உகந்ததாக இருக்கும், இதில் ஐயமில்லை.
1.37.9
तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य कृतार्था रघुनन्दन ।
प्रणिपत्य सुराः सर्वे पितामहमपूजयन् ॥ १.३७.९ ॥
ரகுநந்தனா! அவருடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு அனைத்து தேவர்களும் நிறைவடைந்தனர்; அவர்கள் பிதாமகரை வணங்கி வழிபட்டனர்.
1.37.10
ते गत्वा परमं राम कैलासं धातुमण्डितम् ।
अग्निं नियोजयामासुः पुत्रार्थं सर्वदेवताः ॥ १.३७.१० ॥
ராமா! அவர்கள் அனைத்து தேவர்களும் தாதுக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட உயர்ந்த கைலாச மலைக்குச் சென்று, புத்திரப் பேற்றுக்காக அக்னியை நியமித்தனர்.
1.37.11
देवकार्यमिदं देव समाधत्स्व हुताशन ।
शैलपुत्र्यां महातेजो गङ्गायां तेज उत्सृज ॥ १.३७.११ ॥
தேவனே! இது தேவர்களின் காரியம்; அக்னியே, இதை நிறைவேற்று. மகாதேஜஸ்வியே! மலைமகளிடத்திலும் கங்கையிடத்திலும் உன் தேஜஸை விடு.
1.37.12
देवतानां प्रतिज्ञाय गङ्गामभ्येत्य पावकः ।
गर्भं धारय वै देवि देवतानामिदं प्रियम् ॥ १.३७.१२ ॥
தேவர்களின் சொல்லை ஏற்று, பாவகன் அக்னி கங்கையிடம் வந்து கூறினான்: தேவியே! நிச்சயமாக கருவைத் தாங்கு; இது தேவர்களுக்கு உகந்தது.
1.37.13
इत्येतद् वचनं श्रुत्वा दिव्यं रूपमधारयत् ।
स तस्या महिमां दृष्ट्वा समन्तादवशीर्यत ॥ १.३७.१३ ॥
இவ்வாறு அந்த வார்த்தையைக் கேட்டு அவர் தெய்வீக வடிவம் கொண்டார். அவளுடைய மகிமையைக் கண்டு அவர் எல்லாப் பக்கங்களிலும் சிதறினார்.
1.37.14
समन्ततस्तदा देवीमभ्यषिञ्चत पावकः ।
सर्वस्रोतांसि पूर्णानि गङ्गाया रघुनन्दन ॥ १.३७.१४ ॥
அப்போது அக்னி எல்லாப் பக்கங்களிலும் அந்தத் தேவியை நிரப்பினான். ரகுநந்தனா, கங்கையின் அனைத்து ஓடைகளும் நிரம்பின.
1.37.15
तमुवाच ततो गङ्गा सर्वदेवपुरोगमम् ।
अशक्ता धारणे देव तेजस्तव समुद्धतम् ॥ १.३७.१५ ॥
அப்போது கங்கை எல்லா தேவர்களுக்கும் முன்னணியில் நிற்பவனான அக்னியிடம் கூறினாள் — தேவனே, உன் கொழுந்துவிடும் தேஜஸைத் தாங்க நான் இயலாதவளாக இருக்கிறேன்.
1.37.16
दह्यमानाग्निना तेन सम्प्रव्यथितचेतना ।
अथाब्रवीदिदं गङ्गां सर्वदेवहुताशनः ॥ १.३७.१६ ॥
அந்த அக்னியால் எரிக்கப்பட்டு, மனம் பெரிதும் கலங்கிய கங்கையிடம், எல்லா தேவர்களின் ஹவிஸை ஏற்கும் அக்னி இவ்வாறு கூறினான்.
1.37.17
इह हैमवते पार्श्वे गर्भोऽयं संनिवेश्यताम् ।
श्रुत्वा त्वग्निवचो गङ्गा तं गर्भमतिभास्वरम् ॥ १.३७.१७ ॥
இங்கே இமயமலைச் சரிவில் இந்தக் கருவை வைக்கட்டும். அக்னியின் சொல்லைக் கேட்ட கங்கை அந்த மிகுந்த ஒளியுடைய கருவை —
1.37.18
उत्ससर्ज महातेजाः स्रोतोभ्यो हि तदानघ ।
यदस्या निर्गतं तस्मात् तप्तजाम्बूनदप्रभम् ॥ १.३७.१८ ॥
அப்போது அந்த மகாதேஜஸ்வினி, ஓ பாவமற்றவனே, தன் ஓடைகளிலிருந்து அதை விடுத்தாள்; அதிலிருந்து வெளிப்பட்டது உருக்கிய பொன்னின் ஒளியைக் கொண்டிருந்தது.
1.37.19
काञ्चनं धरणीं प्राप्तं हिरण्यमतुलप्रभम् ।
ताम्रं कार्ष्णायसं चैव तैक्ष्ण्यादेवाभिजायत ॥ १.३७.१९ ॥
பொன்மயமான பூமியை அடைந்து, ஒப்பற்ற ஒளியுடைய பொன் தோன்றியது; தன் கூர்மையினால் செம்பும் இரும்பும் தோன்றின.
1.37.20
मलं तस्याभवत् तत्र त्रपु सीसकमेव च ।
तदेतद्धरणीं प्राप्य नानाधातुरवर्धत ॥ १.३७.२० ॥
அதன் கசடு அங்கே தகரமும் ஈயமும் ஆயிற்று; இவ்வாறு அது பூமியை அடைந்து பல்வேறு உலோகங்களாகப் பெருகியது.
1.37.21
निक्षिप्तमात्रे गर्भे तु तेजोभिरभिरञ्जितम् ।
सर्वं पर्वतसंनद्धं सौवर्णमभवद् वनम् ॥ १.३७.२१ ॥
கருவில் வைத்த உடனே அதன் ஒளியால் எல்லாம் பொன்னிறமாயிற்று; மலைகளால் சூழப்பட்ட அக்காடு பொன்மயமாயிற்று.
1.37.22
जातरूपमिति ख्यातं तदाप्रभृति राघव ।
सुवर्णं पुरुषव्याघ्र हुताशनसमप्रभम् ।
तृणवृक्षलतागुल्मं सर्वं भवति काञ्चनम् ॥ १.३७.२२ ॥
அன்று முதல் அது 'ஜாதரூபம்' என்று அறியப்பட்டது. ஓ ராகவா, மனிதர்களில் புலியே, நெருப்பின் ஒளியுடைய அப்பொன்; புல், மரம், கொடி, புதர் அனைத்தும் பொன்னாகின்றன.
1.37.23
तं कुमारं ततो जातं सेन्द्राः सह मरुद्गणाः ।
क्षीरसम्भावनार्थाय कृत्तिकाः समयोजयन् ॥ १.३७.२३ ॥
பிறந்த அந்தக் குமரனுக்குப் பால் அளிப்பதற்காக, இந்திரனோடு மருத்கணங்களும் கார்த்திகைப் பெண்களை நியமித்தனர்.
1.37.24
ताः क्षीरं जातमात्रस्य कृत्वा समयमुत्तमम् ।
ददुः पुत्रोऽयमस्माकं सर्वासामिति निश्चिताः ॥ १.३७.२४ ॥
பிறந்தவுடனே அக்கார்த்திகைப் பெண்கள் சிறந்த உடன்படிக்கை செய்து, பாலை அளித்தனர்; 'இவன் நம் அனைவருக்கும் மகன்' என்று உறுதி கொண்டனர்.
1.37.25
ततस्तु देवताः सर्वाः कार्तिकेय इति ब्रुवन् ।
पुत्रस्त्रैलोक्यविख्यातो भविष्यति न संशयः ॥ १.३७.२५ ॥
பின்னர் தேவர்கள் அனைவரும் "இவன் கார்த்திகேயன்" என்று கூறினர். இவன் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்ற மகனாக விளங்குவான்; இதில் ஐயமில்லை.
1.37.26
तेषां तद् वचनं श्रुत्वा स्कन्नं गर्भपरिस्रवे ।
स्नापयन् परया लक्ष्म्या दीप्यमानं यथानलम् ॥ १.३७.२६ ॥
அவர்களின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, கருப்பை வழியாக வெளிவந்த அவனை, நெருப்பைப் போல் ஒளிரும் அவனை, உயர்ந்த ஒளியுடன் நீராட்டினர்.
1.37.27
स्कन्द इत्यब्रुवन् देवाः स्कन्नं गर्भपरिस्रवे ।
कार्तिकेयं महाबाहुं काकुत्स्थ ज्वलनोपमम् ॥ १.३७.२७ ॥
கருப்பை வழியாக வெளிவந்த அவனைத் தேவர்கள் "ஸ்கந்தன்" என்றனர். ஓ காகுத்ஸ்தா, நெருப்புக்கு ஒப்பான அந்த நீண்ட தோளுடைய கார்த்திகேயனை [அவ்வாறே அழைத்தனர்].
1.37.28
प्रादुर्भूतं ततः क्षीरं कृत्तिकानामनुत्तमम् ।
षण्णां षडाननो भूत्वा जग्राह स्तनजं पयः ॥ १.३७.२८ ॥
அப்போது கார்த்திகைப் பெண்களின் முலைகளில் உயர்ந்த பால் தோன்றியது. ஆறு முகங்கொண்டவனாகி அவன் அந்த ஆறு பேரின் முலைப்பாலை அருந்தினான்.
1.37.29
गृहीत्वा क्षीरमेकाह्ना सुकुमारवपुस्तदा ।
अजयत् स्वेन वीर्येण दैत्यसैन्यगणान् विभुः ॥ १.३७.२९ ॥
ஒரே நாளில் பாலருந்தி, மென்மையான உடலுடையவனாகிய அந்த வல்லவன், தன் சொந்த வீரியத்தால் அசுரப் படைக் கூட்டங்களை வென்றான்.
1.37.30
सुरसेनागणपतिमभ्यषिञ्चन्महाद्युतिम् ।
ततस्तममराः सर्वे समेत्याग्निपुरोगमाः ॥ १.३७.३० ॥
தேவசேனைக்குத் தலைவனாக அந்தப் பேரொளியாளனுக்கு முடிசூட்டினர். பின்னர் அக்கினியை முன்னிட்டு அனைத்து அமரர்களும் கூடி அவனை அபிஷேகம் செய்தனர்.
1.37.31
एष ते राम गङ्गाया विस्तरोऽभिहितो मया ।
कुमारसम्भवश्चैव धन्यः पुण्यस्तथैव च ॥ १.३७.३१ ॥
ராமா, கங்கையின் இந்த விரிவை உனக்கு நான் கூறினேன்; குமாரனின் பிறப்பும் அவ்வாறே மங்களகரமானதும் புண்ணியமானதுமாகும்.
1.37.32
भक्तश्च यः कार्तिकेये काकुत्स्थ भुवि मानवः ।
आयुष्मान् पुत्रपौत्रैश्च स्कन्दसालोक्यतां व्रजेत् ॥ १.३७.३२ ॥
காகுத்ஸ்தா, பூமியில் கார்த்திகேயனிடம் பக்தி கொண்ட மனிதன் மகன்களும் பேரன்களும் பெற்று நீண்ட ஆயுளுடன் ஸ்கந்தனின் உலகை அடையட்டும்.