Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 1.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.42.1
कालधर्मं गते राम सगरे प्रकृतीजनाः ।
राजानं रोचयामासुरंशुमन्तं सुधार्मिकम् ॥ १.४२.१ ॥
Als Sagara dem Gesetz der Zeit gemäß dahingegangen war, wählten die Untertanen den höchst rechtschaffenen Aṃśumān zum König.
1.42.2
स राजा सुमहानासीदंशुमान् रघुनन्दन ।
तस्य पुत्रो महानासीद् दिलीप इति विश्रुतः ॥ १.४२.२ ॥
Jener Aṃśumān war ein sehr großer König, o Wonne der Raghus. Sein Sohn, der große und als Dilīpa berühmte,
1.42.3
तस्मै राज्यं समादिश्य दिलीपे रघुनन्दन ।
हिमवच्छिखरे रम्ये तपस्तेपे सुदारुणम् ॥ १.४२.३ ॥
Nachdem er ihm das Reich übergeben hatte, o Wonne der Raghus, übte Dilīpa auf einem lieblichen Gipfel des Himālaya äußerst strenge Askese.
1.42.4
द्वात्रिंशच्छतसाहस्रं वर्षाणि सुमहायशाः ।
तपोवनगतो राजा स्वर्गं लेभे तपोधनः ॥ १.४२.४ ॥
Nachdem er zweiunddreißigtausend Jahre im Asketenwald verweilt hatte, erlangte der König von großem Ruhm, dessen Reichtum die Askese war, den Himmel.
1.42.5
दिलीपस्तु महातेजाः श्रुत्वा पैतामहं वधम् ।
दुःखोपहतया बुद्ध्या निश्चयं नाध्यगच्छत ॥ १.४२.५ ॥
Doch Dilīpa, von großem Glanz, konnte, nachdem er vom Untergang seiner Ahnen gehört hatte, keinen Entschluss fassen, sein von Kummer getrübter Geist fand keine Entscheidung.
1.42.6
कथं गङ्गावतरणं कथं तेषां जलक्रिया ।
तारयेयं कथं चैतानिति चिन्तापरोऽभवत् ॥ १.४२.६ ॥
»Wie soll die Gaṅgā herabkommen? Wie soll ich ihnen das Wasseropfer darbringen? Wie soll ich sie erlösen?« So versank er in Gedanken.
1.42.7
तस्य चिन्तयतो नित्यं धर्मेण विदितात्मनः ।
पुत्रो भगीरथो नाम जज्ञे परमधार्मिकः ॥ १.४२.७ ॥
Während er unablässig nachsann, wurde ihm ein Sohn geboren, namens Bhagīratha, der überaus rechtschaffen war und sich durch Dharma selbst erkannte.
1.42.8
दिलीपस्तु महातेजा यज्ञैर्बहुभिरिष्टवान् ।
त्रिंशद्वर्षसहस्राणि राजा राज्यमकारयत् ॥ १.४२.८ ॥
Dilīpa aber, von großem Glanz, verehrte mit vielen Opfern, und als König regierte er das Reich dreißigtausend Jahre.
1.42.9
अगत्वा निश्चयं राजा तेषामुद्धरणं प्रति ।
व्याधिना नरशार्दूल कालधर्ममुपेयिवान् ॥ १.४२.९ ॥
Ohne einen Entschluss für ihre Befreiung gefasst zu haben, o Tiger unter den Menschen, ereilte den König durch Krankheit das Gesetz der Zeit.
1.42.10
इन्द्रलोकं गतो राजा स्वार्जितेनैव कर्मणा ।
राज्ये भगीरथं पुत्रमभिषिच्य नरर्षभः ॥ १.४२.१० ॥
Der König, der Stier unter den Menschen, ging durch seine eigene erworbene Tat in Indras Himmel, nachdem er seinen Sohn Bhagīratha auf den Thron des Reiches gesetzt hatte.
1.42.11
भगीरथस्तु राजर्षिर्धार्मिको रघुनन्दन ।
अनपत्यो महाराजः प्रजाकामः स च प्रजाः ॥ १.४२.११ ॥
Bhagīratha aber, der rechtschaffene königliche Weise, o Wonne der Raghus, hatte keine Nachkommen; der große König wünschte sich Kinder.
1.42.12
मन्त्रिष्वाधाय तद् राज्यं गङ्गावतरणे रतः ।
तपो दीर्घं समातिष्ठद् गोकर्णे रघुनन्दन ॥ १.४२.१२ ॥
Nachdem er das Reich seinen Ministern übergeben hatte, widmete er sich ganz dem Herabkommen der Gaṅgā und übte lange Askese in Gokarṇa, o Wonne der Raghus.
1.42.13
ऊर्ध्वबाहुः पञ्चतपा मासाहारो जितेन्द्रियः ।
तस्य वर्षसहस्राणि घोरे तपसि तिष्ठतः ॥ १.४२.१३ ॥
Mit erhobenen Armen, die fünf Feuer übend, nur einmal im Monat speisend und seine Sinne bezwungen habend, vergingen tausende Jahre, während er in schrecklicher Askese verharrte.
1.42.14
अतीतानि महाबाहो तस्य राज्ञो महात्मनः ।
सुप्रीतो भगवान् ब्रह्मा प्रजानां प्रभुरीश्वरः ॥ १.४२.१४ ॥
O Starkarmiger, jene Jahre vergingen für jenen großherzigen König; da war der ehrwürdige Brahmā, Herr und Herrscher der Wesen, hoch erfreut.
1.42.15
ततः सुरगणैः सार्धमुपागम्य पितामहः ।
भगीरथं महात्मानं तप्यमानमथाब्रवीत् ॥ १.४२.१५ ॥
Da trat der Urgroßvater Brahmā gemeinsam mit den Scharen der Götter herbei und sprach zu dem großherzigen Bhagīratha, der Askese übte.
1.42.16
भगीरथ महाराज प्रीतस्तेऽहं जनाधिप ।
तपसा च सुतप्तेन वरं वरय सुव्रत ॥ १.४२.१६ ॥
O Bhagīratha, großer König, Herr der Menschen, ich bin mit dir zufrieden und mit deiner so wohl vollbrachten Askese; o du von festem Gelübde, wähle eine Gabe.
1.42.17
तमुवाच महातेजाः सर्वलोकपितामहम् ।
भगीरथो महाबाहुः कृताञ्जलिपुटः स्थितः ॥ १.४२.१७ ॥
Da stand Bhagīratha, von großem Glanz und starken Armen, mit gefalteten Händen in Ehrfurcht und sprach zu Brahmā, dem Urgroßvater aller Welten.
1.42.18
यदि मे भगवान् प्रीतो यद्यस्ति तपसः फलम् ।
सगरस्यात्मजाः सर्वे मत्तः सलिलमाप्नुयुः ॥ १.४२.१८ ॥
O Ehrwürdiger, wenn du mit mir zufrieden bist und meine Askese irgendeine Frucht trägt, so mögen alle Söhne Sagaras das Wasser durch mich erhalten.
1.42.19
गङ्गायाः सलिलक्लिन्ने भस्मन्येषां महात्मनाम् ।
स्वर्गं गच्छेयुरत्यन्तं सर्वे च प्रपितामहाः ॥ १.४२.१९ ॥
Durch die mit dem Wasser der Gaṅgā getränkte Asche dieser großen Seelen würden alle Urgroßväter vollständig in den Himmel gelangen.
1.42.20
देव याचे ह संतत्यै नावसीदेत् कुलं च नः ।
इक्ष्वाकूणां कुले देव एष मेऽस्तु वरः परः ॥ १.४२.२० ॥
O Herr, ich bitte um Nachkommen, damit unser Geschlecht nicht untergehe; in der Familie der Ikṣvāku, o Herr, sei dies meine höchste Gabe.
1.42.21
उक्तवाक्यं तु राजानं सर्वलोकपितामहः ।
प्रत्युवाच शुभां वाणीं मधुरां मधुराक्षराम् ॥ १.४२.२१ ॥
Als der König diese Worte gesprochen hatte, antwortete ihm der Großvater aller Welten mit einer verheißungsvollen, süßen Stimme von süß klingenden Silben.
1.42.22
मनोरथो महानेष भगीरथ महारथ ।
एवं भवतु भद्रं ते इक्ष्वाकुकुलवर्धन ॥ १.४२.२२ ॥
Bhagīratha, dies ist dein großer Wunsch. O großer Wagenkämpfer, so sei es. Möge dir Glück beschieden sein, o Mehrer des Ikṣvāku-Geschlechts!
1.42.23
इयं हैमवती ज्येष्ठा गङ्गा हिमवतः सुता ।
तां वै धारयितुं राजन् हरस्तत्र नियुज्यताम् ॥ १.४२.२३ ॥
Dies ist Gaṅgā, die älteste Tochter des Himavat, geboren vom Schneeberg. O König, möge Hara dort bestimmt werden, sie zu tragen.
1.42.24
गङ्गायाः पतनं राजन् पृथिवी न सहिष्यते ।
तां वै धारयितुं राजन् नान्यं पश्यामि शूलिनः ॥ १.४२.२४ ॥
O König, die Erde wird den Fall der Gaṅgā nicht ertragen. O König, ich sehe außer dem Dreizackträger niemanden, der sie tragen könnte.
1.42.25
तमेवमुक्त्वा राजानं गङ्गां चाभाष्य लोककृत् ।
जगाम त्रिदिवं देवैः सर्वैः सह मरुद्गणैः ॥ १.४२.२५ ॥
Nachdem er so zum König gesprochen und auch Gaṅgā angeredet hatte, zog der Schöpfer der Welten mit allen Göttern und den Scharen der Marut in den Himmel der drei Welten.