വാല്മീകി രാമായണം · സർഗം 1.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.52.1
तं दृष्ट्वा परमप्रीतो विश्वामित्रो महाबलः।
प्रणतो विनयाद् वीरो वसिष्ठं जपतां वरम् ॥ १.५२.१ ॥
അവനെ കണ്ട് അത്യന്തം സന്തോഷിച്ച മഹാബലനായ വിശ്വാമിത്രൻ, വിനയത്തോടെ വീരനായി, ജപിക്കുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ വസിഷ്ഠനെ നമസ്കരിച്ചു.
1.52.2
स्वागतं तव चेत्युक्तो वसिष्ठेन महात्मना।
आसनं चास्य भगवान् वसिष्ठो व्यादिदेश ह ॥ १.५२.२ ॥
"സ്വാഗതം" എന്ന് മഹാത്മാവായ വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു; ഭഗവാനായ വസിഷ്ഠൻ അവന് ഒരു ആസനം നിർദ്ദേശിച്ചു.
1.52.3
उपविष्टाय च तदा विश्वामित्राय धीमते।
यथान्यायं मुनिवरः फलमूलमुपाहरत् ॥ १.५२.३ ॥
അപ്പോൾ ഇരുന്ന ബുദ്ധിമാനായ വിശ്വാമിത്രന് മുനിശ്രേഷ്ഠൻ നിയമപ്രകാരം ഫലമൂലങ്ങൾ സമർപ്പിച്ചു.
1.52.4
प्रतिगृह्य तु तां पूजां वसिष्ठाद् राजसत्तमः।
तपोऽग्निहोत्रशिष्येषु कुशलं पर्यपृच्छत ॥ १.५२.४ ॥
വസിഷ്ഠനിൽ നിന്ന് ആ സത്കാരം സ്വീകരിച്ച രാജശ്രേഷ്ഠൻ, തപസ്സും അഗ്നിഹോത്രവും ശിഷ്യന്മാരുടെ ക്ഷേമവും സംബന്ധിച്ച് ചോദിച്ചു.
1.52.5
विश्वामित्रो महातेजा वनस्पतिगणे तदा।
सर्वत्र कुशलं प्राह वसिष्ठो राजसत्तमम् ॥ १.५२.५ ॥
മഹാതേജസ്വിയായ വിശ്വാമിത്രൻ അപ്പോൾ വനസ്പതികൾക്കിടയിൽ എല്ലായിടത്തും കുശലമെന്ന് പറഞ്ഞു; വസിഷ്ഠൻ രാജശ്രേഷ്ഠനോട് പറഞ്ഞു.
1.52.6
सुखोपविष्टं राजानं विश्वामित्रं महातपाः।
पप्रच्छ जपतां श्रेष्ठो वसिष्ठो ब्रह्मणः सुतः ॥ १.५२.६ ॥
സുഖമായി ഇരിക്കുന്ന രാജാവായ വിശ്വാമിത്രനോട്, മഹാതപസ്വിയും ജപിക്കുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനും ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രനുമായ വസിഷ്ഠൻ ചോദിച്ചു.
1.52.7
कच्चित्ते कुशलं राजन् कच्चिद् धर्मेण रञ्जयन्।
प्रजाः पालयसे राजन् राजवृत्तेन धार्मिक ॥ १.५२.७ ॥
രാജാവേ, നിനക്ക് സുഖമാണോ? ധർമ്മത്താൽ പ്രജകളെ സന്തോഷിപ്പിച്ച് നീ അവരെ പാലിക്കുന്നുവോ? ധാർമ്മികനായ രാജാവേ, രാജവൃത്തിയാൽ നീ പാലിക്കുന്നുവോ?
1.52.8
कच्चित्ते सम्भृता भृत्याः कच्चित् तिष्ठन्ति शासने।
कच्चित्ते विजिताः सर्वे रिपवो रिपुसूदन ॥ १.५२.८ ॥
നിന്റെ ഭൃത്യന്മാർ നന്നായി പോഷിപ്പിക്കപ്പെട്ടവരോ? അവർ നിന്റെ ശാസനത്തിൽ നിൽക്കുന്നുവോ? ശത്രുസൂദനാ, നിന്റെ ശത്രുക്കളെല്ലാം ജയിക്കപ്പെട്ടുവോ?
1.52.9
कच्चिद् बलेषु कोशेषु मित्रेषु च परंतप।
कुशलं ते नरव्याघ्र पुत्रपौत्रे तथानघ ॥ १.५२.९ ॥
ശത്രുതാപകാ, നിന്റെ സൈന്യങ്ങളിലും ഖജനാവുകളിലും മിത്രങ്ങളിലും നന്മയോ? നരവ്യാഘ്രാ, നിഷ്കളങ്കാ, നിന്റെ പുത്രപൗത്രന്മാരിലും അങ്ങനെതന്നെയോ?
1.52.10
सर्वत्र कुशलं राजा वसिष्ठं प्रत्युदाहरत्।
विश्वामित्रो महातेजा वसिष्ठं विनयान्वितम् ॥ १.५२.१० ॥
എല്ലാവിധത്തിലും സുഖമാണെന്ന് രാജാവ് വസിഷ്ഠനോട് മറുപടി പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ മഹാതേജസ്വിയായ വിശ്വാമിത്രൻ വിനയമുള്ള വസിഷ്ഠനോട് പറഞ്ഞു.
1.52.11
कृत्वा तौ सुचिरं कालं धर्मिष्ठौ ताः कथास्तदा।
मुदा परमया युक्तौ प्रीयेतां तौ परस्परम् ॥ १.५२.११ ॥
ആ ധർമ്മിഷ്ഠരായ ഇരുവരും ദീർഘനേരം ആ ധർമ്മകഥകൾ പറഞ്ഞ് പരമമായ സന്തോഷത്തോടെ പരസ്പരം പ്രീതരായി.
1.52.12
ततो वसिष्ठो भगवान् कथान्ते रघुनन्दन।
विश्वामित्रमिदं वाक्यमुवाच प्रहसन्निव ॥ १.५२.१२ ॥
അപ്പോൾ ഭഗവാൻ വസിഷ്ഠൻ, സംഭാഷണത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ, രഘുനന്ദനാ, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വിശ്വാമിത്രനോട് ഈ വാക്ക് പറഞ്ഞു.
1.52.13
आतिथ्यं कर्तुमिच्छामि बलस्यास्य महाबल।
तव चैवाप्रमेयस्य यथार्हं सम्प्रतीच्छ मे ॥ १.५२.१३ ॥
മഹാബലനേ, ഈ സൈന്യത്തിനും അളവറ്റ നിങ്ങൾക്കും യഥോചിതമായി ആതിഥ്യം നൽകാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; എന്റെ സത്കാരം സ്വീകരിച്ചാലും.
1.52.14
सत्क्रियां हि भवानेतां प्रतीच्छतु मया कृताम्।
राजंस्त्वमतिथिश्रेष्ठः पूजनीयः प्रयत्नतः ॥ १.५२.१४ ॥
രാജാവേ, നിങ്ങൾ അതിഥികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനാണ്; ജാഗ്രതയോടെ ആദരിക്കപ്പെടേണ്ടവനാണ്. അതിനാൽ എന്നാൽ ചെയ്ത ഈ സത്കാരം സ്വീകരിച്ചാലും.
1.52.15
एवमुक्तो वसिष्ठेन विश्वामित्रो महामतिः।
कृतमित्यब्रवीद् राजा पूजावाक्येन मे त्वया ॥ १.५२.१५ ॥
വസിഷ്ഠൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ മഹാമതിയായ വിശ്വാമിത്രൻ രാജാവ് പറഞ്ഞു: "ശരി; നിങ്ങളുടെ ബഹുമാനവാക്കുകൊണ്ട് എന്റെ സത്കാരം നടന്നു."
1.52.16
फलमूलेन भगवन् विद्यते यत् तवाश्रमे।
पाद्येनाचमनीयेन भगवद्दर्शनेन च ॥ १.५२.१६ ॥
ഭഗവാനേ, അങ്ങയുടെ ആശ്രമത്തിലുള്ള കനികളും കിഴങ്ങുകളും, പാദ്യജലവും ആചമനജലവും, അങ്ങയുടെ ദർശനവും മതി.
1.52.17
सर्वथा च महाप्राज्ञ पूजार्हेण सुपूजितः।
नमस्तेऽस्तु गमिष्यामि मैत्रेणेक्षस्व चक्षुषा ॥ १.५२.१७ ॥
മഹാപ്രജ്ഞനേ, അങ്ങ് എല്ലാ വിധത്തിലും പൂജ്യനാണ്; നന്നായി ആദരിക്കപ്പെട്ടവനാണ്. അങ്ങേക്ക് നമസ്കാരം; ഞാൻ പോകുന്നു; സൗഹൃദദൃഷ്ടിയോടെ എന്നെ നോക്കിയാലും.
1.52.18
एवं ब्रुवन्तं राजानं वसिष्ठं पुनरेव हि।
न्यमन्त्रयत धर्मात्मा पुनः पुनरुदारधीः ॥ १.५२.१८ ॥
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ രാജാവിനെ, ധർമ്മാത്മാവും ഉദാരബുദ്ധിയുമായ വസിഷ്ഠൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ക്ഷണിച്ചു.
1.52.19
बाढमित्येव गाधेयो वसिष्ठं प्रत्युवाच ह।
यथाप्रियं भगवतस्तथास्तु मुनिपुंगव ॥ १.५२.१९ ॥
ഗാധിയുടെ പുത്രനായ വിശ്വാമിത്രൻ വസിഷ്ഠനോട് പറഞ്ഞു, "ശരി. മുനിശ്രേഷ്ഠാ, ഭഗവാന് പ്രിയമായത് അങ്ങനെ തന്നെ ആകട്ടെ."
1.52.20
एवमुक्तस्तथा तेन वसिष्ठो जपतां वरः।
आजुहाव ततः प्रीतः कल्माषीं धूतकल्मषाम् ॥ १.५२.२० ॥
അദ്ദേഹം ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞപ്പോൾ, ജപിക്കുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ വസിഷ്ഠൻ സന്തുഷ്ടനായി, കളങ്കമറ്റ പുള്ളിപ്പശുവായ ശബലയെ വിളിച്ചു.
1.52.21
एह्येहि शबले क्षिप्रं शृणु चापि वचो मम।
सबलस्यास्य राजर्षेः कर्तुं व्यवसितोऽस्म्यहम्।
भोजनेन महार्हेण सत्कारं संविधत्स्व मे ॥ १.५२.२१ ॥
"വരൂ, വരൂ, ശബലേ, വേഗം വരൂ; എന്റെ വാക്ക് കേൾക്കൂ. ഈ രാജർഷിയെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൈന്യത്തെയും സത്കരിക്കാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നു. അമൂല്യമായ ഭോജനം കൊണ്ട് എനിക്കായി സത്കാരം ഒരുക്കൂ."
1.52.22
यस्य यस्य यथाकामं षड्रसेष्वभिपूजितम्।
तत् सर्वं कामधुग् दिव्ये अभिवर्ष कृते मम ॥ १.५२.२२ ॥
"ദിവ്യയായ പശുവേ, ഓരോരുത്തർക്കും ഇഷ്ടമുള്ളത് ആറു രസങ്ങളിലും ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായത് എല്ലാം എനിക്കായി ചൊരിയൂ."
1.52.23
रसेनान्नेन पानेन लेह्यचोष्येण संयुतम्।
अन्नानां निचयं सर्वं सृजस्व शबले त्वर ॥ १.५२.२३ ॥
"ശബലേ, വേഗം ചെയ്യൂ. രസമുള്ള ചോറും പാനീയവും, നക്കിത്തിന്നുന്നവയും ഊമ്പിക്കുടിക്കുന്നവയുമായ ഭക്ഷ്യവസ്തുക്കൾ എല്ലാം ചേർന്ന അന്നക്കൂമ്പാരം സൃഷ്ടിക്കൂ."