رامايانا فالميكي · السارغا 1.55
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.55.1
ततस्तानाकुलान् दृष्ट्वा विश्वामित्रास्त्रमोहितान्।
वसिष्ठश्चोदयामास कामधुक् सृज योगतः ॥ १.५५.१ ॥
فلما رأى ڤاسيشتها اضطرابهم وذهولهم من أسلحة ڤيشفاميترا، أمر البقرة التي تحقق الرغبات أن تخلق، بقوة اليوغا، (جيشًا).
1.55.2
तस्या हुंकारतो जाताः काम्बोजा रविसंनिभाः।
ऊधसश्चाथ सम्भूता बर्बराः शस्त्रपाणयः ॥ १.५५.२ ॥
من خوارها وُلد الكامبوجا، مثل الشمس، ثم من ضرعها ظهر البربرا وفي أيديهم السلاح.
1.55.3
योनिदेशाच्च यवनाः शकृद्देशाच्छकाः स्मृताः।
रोमकूपेषु म्लेच्छाश्च हारीताः सकिरातकाः ॥ १.५५.३ ॥
من موضع فرجها وُلد اليَوَنا، ومن موضع روثها قيل إن الشَّكا ظهروا؛ ومن مسام شعرها، المليتشا والهاريتا والكيراتا.
1.55.4
तैस्तन्निषूदितं सर्वं विश्वामित्रस्य तत्क्षणात्।
सपदातिगजं साश्वं सरथं रघुनन्दन ॥ १.५५.४ ॥
فدمّروا في تلك اللحظة جيش ڤيشفاميترا كله، من المشاة والفيلة والخيل والعربات. يا بهجة الرّاغويين!
1.55.5
दृष्ट्वा निषूदितं सैन्यं वसिष्ठेन महात्मना।
विश्वामित्रसुतानां तु शतं नानाविधायुधम् ॥ १.५५.५ ॥
فلما رأوا الجيش وقد أبادهُ المهاتما ڤاسيشتها، تقدّم أبناء ڤيشفاميترا المئة، مسلّحين بأسلحة شتى.
1.55.6
अभ्यधावत् सुसंक्रुद्धं वसिष्ठं जपतां वरम्।
हुंकारेणैव तान् सर्वान् निर्ददाह महानृषिः ॥ १.५५.६ ॥
فاندفعوا بغضب شديد نحو ڤاسيشتها، أفضل من يتلون الأذكار؛ فأحرقهم الحكيم الكبير جميعًا إلى رماد بزئيرٍ واحد.
1.55.7
ते साश्वरथपादाता वसिष्ठेन महात्मना।
भस्मीकृता मुहूर्तेन विश्वामित्रसुतास्तथा ॥ १.५५.७ ॥
بواسطة فاشيشتا العظيم، ومعه الخيول والعربات والمشاة، صار أبناء فيشفاميترا أيضًا رمادًا في لحظة.
1.55.8
दृष्ट्वा विनाशितान् सर्वान् बलं च सुमहायशाः।
सव्रीडं चिन्तयाविष्टो विश्वामित्रोऽभवत् तदा ॥ १.५५.८ ॥
ولما رأى فيشفاميترا ذو الشهرة العظيمة هلاك الجميع والجيش، امتلأ حياءً وانشغل بالهم حينئذ.
1.55.9
समुद्र इव निर्वेगो भग्नद्रंष्ट्र इवोरगः।
उपरक्त इवादित्यः सद्यो निष्प्रभतां गतः ॥ १.५५.९ ॥
كالبحر بلا موجٍ، وكالثعبان مكسور الأنياب، وكالشمس المكسوفة، فصار في الحال بلا بهاء.
1.55.10
हतपुत्रबलो दीनो लूनपक्ष इव द्विजः।
हतसर्वबलोत्साहो निर्वेदं समपद्यत ॥ १.५५.१० ॥
ولما هلك أبناؤه وجيشه، صار حزينًا كطائر قُطعت جناحاه، وفقد كل قوته وحماسه، فوقع في الزهد واليأس.
1.55.11
स पुत्रमेकं राज्याय पालयेति नियुज्य च।
पृथिवीं क्षत्रधर्मेण वनमेवाभ्यपद्यत ॥ १.५५.११ ॥
بعد أن عيّن ابنًا واحدًا قائلًا: «احفظ المملكة»، وسلّمه الأرض وفق واجب المحارب، مضى إلى الغابة.
1.55.12
स गत्वा हिमवत्पार्श्वे किंनरोरगसेवितम्।
महादेवप्रसादार्थं तपस्तेपे महातपाः ॥ १.५५.१२ ॥
ذهب إلى سفح الهيمالايا الذي يرتاده الكيناراس والثعابين، وهناك أدى الزاهد العظيم التقشف طلبًا لنعمة مهاديفا.
1.55.13
केनचित् त्वथ कालेन देवेशो वृषभध्वजः।
दर्शयामास वरदो विश्वामित्रं महामुनिम् ॥ १.५५.१३ ॥
وبعد زمن، ظهر لِلحكيم الأعظم فيشفاميترا سيّدُ الآلهة، صاحبُ راية الثور، المانحُ للنِّعَم.
1.55.14
किमर्थं तप्यसे राजन् ब्रूहि यत् ते विवक्षितम्।
वरदोऽस्मि वरो यस्ते कांक्षितः सोऽभिधीयताम् ॥ १.५५.१४ ॥
أيها الملك، لأيِّ غايةٍ تتقشّف؟ قلْ ما تَبتغيه. إنّي واهبُ النِّعَم؛ فاذكُرِ النِّعمةَ التي تَرتجيها.
1.55.15
एवमुक्तस्तु देवेन विश्वामित्रो महातपाः।
प्रणिपत्य महादेवं विश्वामित्रोऽब्रवीदिदम् ॥ १.५५.१५ ॥
فلما خاطبه الإله بذلك، سجد الحكيمُ الشديدُ التقشّفِ فيشفاميترا أمامَ مهاديفا، وقال هذا.
1.55.16
यदि तुष्टो महादेव धनुर्वेदो ममानघ।
सांगोपांगोपनिषदः सरहस्यः प्रदीयताम् ॥ १.५५.१६ ॥
يا مهاديفا، إن كنتَ راضياً، يا طاهرُ، فامنحني علمَ القوس بأعضائه وفروعه وأسرار الأوبانيشاد وخفاياه.
1.55.17
यानि देवेषु चास्त्राणि दानवेषु महर्षिषु।
गन्धर्वयक्षरक्षःसु प्रतिभान्तु ममानघ ॥ १.५५.१७ ॥
ما من أسلحةٍ عند الآلهة والدانافا والحكماء العِظام والغاندهارفا واليَكشا والراكشاسا، فلتُشرِق كلُّها فيَّ يا طاهرُ.
1.55.18
तव प्रसादाद् भवतु देवदेव ममेप्सितम्।
एवमस्त्विति देवेशो वाक्यमुक्त्वा गतस्तदा ॥ १.५५.१८ ॥
يا إلهَ الآلهة، بفضلك فلتتحقّقْ أمنيتي. فقال الإلهُ: «ليكنْ كذلك»، ثم مضى عندئذٍ.
1.55.19
प्राप्य चास्त्राणि देवेशाद् विश्वामित्रो महाबलः।
दर्पेण महता युक्तो दर्पपूर्णोऽभवत् तदा ॥ १.५५.१९ ॥
وبعد أن نال فيشفاميترا القوي الأسلحة من سيد الآلهة، امتلأ حينها بكبرياء عظيم وصار مفعماً بالغرور.
1.55.20
विवर्धमानो वीर्येण समुद्र इव पर्वणि।
हतं मेने तदा राम वसिष्ठमृषिसत्तमम् ॥ १.५५.२० ॥
وقد ازداد شجاعةً كالمحيط في البدر، فظنّ حينها يا راما أن فاسيشتا، خير الحكماء، قد قُتل.
1.55.21
ततो गत्वाऽऽश्रमपदं मुमोचास्त्राणि पार्थिवः।
यैस्तत् तपोवनं नाम निर्दग्धं चास्त्रतेजसा ॥ १.५५.२१ ॥
ثم ذهب الملك إلى الصومعة وأطلق الأسلحة، فاحترقت بقوتها تلك الغابة المسماة تاپوڤانا احتراقاً تاماً.
1.55.22
उदीर्यमाणमस्त्रं तद् विश्वामित्रस्य धीमतः।
दृष्ट्वा विप्रद्रुता भीता मुनयः शतशो दिशः ॥ १.५५.२२ ॥
ولما رأى مئات الحكماء الخائفين ذلك السلاح يُطلق من الحكيم فيشفاميترا، هربوا في كل الاتجاهات.
1.55.23
वसिष्ठस्य च ये शिष्या ये च वै मृगपक्षिणः।
विद्रवन्ति भयाद् भीता नानादिग्भ्यः सहस्रशः ॥ १.५५.२३ ॥
فرّ تلاميذ فاسيشتا، والغزلان والطيور، مرتعبين من الخوف، بالآلاف في جهات شتى.
1.55.24
वसिष्ठस्याश्रमपदं शून्यमासीन्महात्मनः।
मुहूर्तमिव निःशब्दमासीदीरिणसंनिभम् ॥ १.५५.२४ ॥
صار صومعة فاسيشتا العظيم خالية؛ وللحظة صارت صامتة كأرض قاحلة.
1.55.25
वदतो वै वसिष्ठस्य मा भैरिति मुहुर्मुहुः।
नाशयाम्यद्य गाधेयं नीहारमिव भास्करः ॥ १.५५.२५ ॥
كان فاسيشتا يكرر: «لا تخافوا. سأمحو اليوم ابن غادهي كما تمحو الشمس الضباب.»
1.55.26
एवमुक्त्वा महातेजा वसिष्ठो जपतां वरः।
विश्वामित्रं तदा वाक्यं सरोषमिदमब्रवीत् ॥ १.५५.२६ ॥
قال فاسيشتا هذا، وكان عظيم البهاء وأفضل من يتلون التعاويذ، ثم قال بغضب لفيشفاميترا هذه الكلمات.
1.55.27
आश्रमं चिरसंवृद्धं यद् विनाशितवानसि।
दुराचारो हि यन्मूढस्तस्मात् त्वं न भविष्यसि ॥ १.५५.२७ ॥
«لقد دمرت هذا الناسك الذي عاش طويلاً. ولأنك سيئ السلوك وأحمق، لن تبقى.»
1.55.28
इत्युक्त्वा परमक्रुद्धो दण्डमुद्यम्य सत्वरः।
विधूम इव कालाग्निर्यमदण्डमिवापरम् ॥ १.५५.२८ ॥
قال هذا، ثم رفع فاسيشتا، وقد اشتد غضبه، عصاه بسرعة. كانت كنار الزمن بلا دخان، كعصا أخرى ليما.