Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 1.55
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.55.1
ततस्तानाकुलान् दृष्ट्वा विश्वामित्रास्त्रमोहितान्।
वसिष्ठश्चोदयामास कामधुक् सृज योगतः ॥ १.५५.१ ॥
Als Vasiṣṭha sie verwirrt und von Viśvāmitras Waffen betäubt sah, befahl er der wunscherfüllenden Kuh, durch ihre yogische Kraft (ein Heer) zu erschaffen.
1.55.2
तस्या हुंकारतो जाताः काम्बोजा रविसंनिभाः।
ऊधसश्चाथ सम्भूता बर्बराः शस्त्रपाणयः ॥ १.५५.२ ॥
Aus ihrem Schnauben entstanden die Kāmbojas, der Sonne gleich; und danach gingen aus ihrem Euter die Barbaras hervor, Waffen in den Händen.
1.55.3
योनिदेशाच्च यवनाः शकृद्देशाच्छकाः स्मृताः।
रोमकूपेषु म्लेच्छाश्च हारीताः सकिरातकाः ॥ १.५५.३ ॥
Aus ihrem Schoßbereich entstanden die Yavanas, und aus ihrem Kotbereich, so heißt es, die Śakas; aus den Haarporen die Mlecchas, die Hārītas und die Kirātas.
1.55.4
तैस्तन्निषूदितं सर्वं विश्वामित्रस्य तत्क्षणात्।
सपदातिगजं साश्वं सरथं रघुनन्दन ॥ १.५५.४ ॥
Von ihnen wurde in eben diesem Augenblick das ganze Heer Viśvāmitras vernichtet — Fußsoldaten, Elefanten, Pferde und Streitwagen. O Wonne der Raghus!
1.55.5
दृष्ट्वा निषूदितं सैन्यं वसिष्ठेन महात्मना।
विश्वामित्रसुतानां तु शतं नानाविधायुधम् ॥ १.५५.५ ॥
Als sie das von dem großherzigen Vasiṣṭha vernichtete Heer sahen, rückten die hundert Söhne Viśvāmitras, mit Waffen vielfältiger Art bewaffnet, vor.
1.55.6
अभ्यधावत् सुसंक्रुद्धं वसिष्ठं जपतां वरम्।
हुंकारेणैव तान् सर्वान् निर्ददाह महानृषिः ॥ १.५५.६ ॥
Im höchsten Zorn stürmten sie auf Vasiṣṭha los, den Besten unter denen, die die Gebete murmeln; doch der große Seher verbrannte sie alle mit einem einzigen Brüllen zu Asche.
1.55.7
ते साश्वरथपादाता वसिष्ठेन महात्मना।
भस्मीकृता मुहूर्तेन विश्वामित्रसुतास्तथा ॥ १.५५.७ ॥
Durch den großherzigen Vasiṣṭha wurden samt Pferden, Wagen und Fußsoldaten auch die Söhne Viśvāmitras im Nu zu Asche.
1.55.8
दृष्ट्वा विनाशितान् सर्वान् बलं च सुमहायशाः।
सव्रीडं चिन्तयाविष्टो विश्वामित्रोऽभवत् तदा ॥ १.५५.८ ॥
Als er alle und das Heer vernichtet sah, wurde der hochberühmte Viśvāmitra da von Scham und sorgenvollem Nachsinnen erfüllt.
1.55.9
समुद्र इव निर्वेगो भग्नद्रंष्ट्र इवोरगः।
उपरक्त इवादित्यः सद्यो निष्प्रभतां गतः ॥ १.५५.९ ॥
Wie das Meer ohne Woge, wie eine Schlange mit gebrochenen Fangzähnen, wie die Sonne im Finsternis-Griff verlor er sogleich seinen Glanz.
1.55.10
हतपुत्रबलो दीनो लूनपक्ष इव द्विजः।
हतसर्वबलोत्साहो निर्वेदं समपद्यत ॥ १.५५.१० ॥
Mit zerstörten Söhnen und Heer, niedergeschlagen wie ein Vogel mit abgeschnittenen Flügeln, all seine Kraft und Tatkraft dahin, verfiel er in Verzweiflung.
1.55.11
स पुत्रमेकं राज्याय पालयेति नियुज्य च।
पृथिवीं क्षत्रधर्मेण वनमेवाभ्यपद्यत ॥ १.५५.११ ॥
Nachdem er einen einzigen Sohn mit den Worten «Schütze das Reich» eingesetzt und ihm die Erde gemäß der Pflicht des Kriegers übergeben hatte, begab er sich in den Wald.
1.55.12
स गत्वा हिमवत्पार्श्वे किंनरोरगसेवितम्।
महादेवप्रसादार्थं तपस्तेपे महातपाः ॥ १.५५.१२ ॥
Er ging an den Hang des Himālaya, den Kinnaras und Schlangen besuchen, und dort übte der große Asket Askese für die Gnade Mahādevas.
1.55.13
केनचित् त्वथ कालेन देवेशो वृषभध्वजः।
दर्शयामास वरदो विश्वामित्रं महामुनिम् ॥ १.५५.१३ ॥
Nach einiger Zeit erschien der Herr der Götter, dessen Banner der Stier ist, der Gewährer der Gaben, dem großen Weisen Viśvāmitra.
1.55.14
किमर्थं तप्यसे राजन् ब्रूहि यत् ते विवक्षितम्।
वरदोऽस्मि वरो यस्ते कांक्षितः सोऽभिधीयताम् ॥ १.५५.१४ ॥
O König, zu welchem Zweck übst du Askese? Sag, was du beabsichtigst. Ich bin der Gewährer der Gaben; nenne die Gabe, die du dir wünschst.
1.55.15
एवमुक्तस्तु देवेन विश्वामित्रो महातपाः।
प्रणिपत्य महादेवं विश्वामित्रोऽब्रवीदिदम् ॥ १.५५.१५ ॥
So angesprochen vom Gott, verneigte sich der große Asket Viśvāmitra vor Mahādeva und sprach diese Worte.
1.55.16
यदि तुष्टो महादेव धनुर्वेदो ममानघ।
सांगोपांगोपनिषदः सरहस्यः प्रदीयताम् ॥ १.५५.१६ ॥
O Mahādeva, wenn du zufrieden bist, o Makelloser, so gewähre mir die Wissenschaft vom Bogen mit ihren Gliedern, Nebengliedern, Upaniṣaden und Geheimnissen.
1.55.17
यानि देवेषु चास्त्राणि दानवेषु महर्षिषु।
गन्धर्वयक्षरक्षःसु प्रतिभान्तु ममानघ ॥ १.५५.१७ ॥
Alle Waffen, die unter den Göttern, Dānavas, großen Weisen, Gandharvas, Yakṣas und Rākṣasas sind, mögen in mir erstrahlen, o Makelloser.
1.55.18
तव प्रसादाद् भवतु देवदेव ममेप्सितम्।
एवमस्त्विति देवेशो वाक्यमुक्त्वा गतस्तदा ॥ १.५५.१८ ॥
O Gott der Götter, durch deine Gnade möge mein Wunsch erfüllt werden. Mit den Worten »So sei es« entschwand da der Herr der Götter.
1.55.19
प्राप्य चास्त्राणि देवेशाद् विश्वामित्रो महाबलः।
दर्पेण महता युक्तो दर्पपूर्णोऽभवत् तदा ॥ १.५५.१९ ॥
Nachdem Viśvāmitra, der Mächtige, die Waffen vom Herrn der Götter erhalten hatte, wurde er von großem Stolz erfüllt und voller Überheblichkeit.
1.55.20
विवर्धमानो वीर्येण समुद्र इव पर्वणि।
हतं मेने तदा राम वसिष्ठमृषिसत्तमम् ॥ १.५५.२० ॥
An Tapferkeit wachsend wie der Ozean bei Vollmond, glaubte er damals, o Rāma, dass Vasiṣṭha, der beste der Weisen, erschlagen sei.
1.55.21
ततो गत्वाऽऽश्रमपदं मुमोचास्त्राणि पार्थिवः।
यैस्तत् तपोवनं नाम निर्दग्धं चास्त्रतेजसा ॥ १.५५.२१ ॥
Dann ging der König zur Einsiedelei und ließ die Waffen los, durch deren Glut jener Wald namens Tapovana völlig verbrannt wurde.
1.55.22
उदीर्यमाणमस्त्रं तद् विश्वामित्रस्य धीमतः।
दृष्ट्वा विप्रद्रुता भीता मुनयः शतशो दिशः ॥ १.५५.२२ ॥
Als sie die Waffe sahen, die der weise Viśvāmitra schleuderte, flohen Hunderte verängstigter Weiser in alle Richtungen.
1.55.23
वसिष्ठस्य च ये शिष्या ये च वै मृगपक्षिणः।
विद्रवन्ति भयाद् भीता नानादिग्भ्यः सहस्रशः ॥ १.५५.२३ ॥
Die Schüler Vasiṣṭhas sowie die Hirsche und Vögel flohen vor Furcht in Tausenden nach verschiedenen Richtungen.
1.55.24
वसिष्ठस्याश्रमपदं शून्यमासीन्महात्मनः।
मुहूर्तमिव निःशब्दमासीदीरिणसंनिभम् ॥ १.५५.२४ ॥
Die Einsiedelei des großen Vasiṣṭha wurde leer; einen Augenblick lang war sie still wie eine öde Wüste.
1.55.25
वदतो वै वसिष्ठस्य मा भैरिति मुहुर्मुहुः।
नाशयाम्यद्य गाधेयं नीहारमिव भास्करः ॥ १.५५.२५ ॥
Vasiṣṭha sprach immer wieder: "Fürchtet euch nicht. Heute werde ich den Sohn Gādhis vernichten, wie die Sonne den Nebel vertreibt."
1.55.26
एवमुक्त्वा महातेजा वसिष्ठो जपतां वरः।
विश्वामित्रं तदा वाक्यं सरोषमिदमब्रवीत् ॥ १.५५.२६ ॥
So sprach der an Glanz große Vasiṣṭha, der Beste unter den Rezitierenden, und sagte dann voller Zorn zu Viśvāmitra diese Worte.
1.55.27
आश्रमं चिरसंवृद्धं यद् विनाशितवानसि।
दुराचारो हि यन्मूढस्तस्मात् त्वं न भविष्यसि ॥ १.५५.२७ ॥
"Du hast diese Einsiedelei zerstört, die seit langer Zeit bestand. Weil du von schlechtem Wandel und töricht bist, wirst du nicht bestehen."
1.55.28
इत्युक्त्वा परमक्रुद्धो दण्डमुद्यम्य सत्वरः।
विधूम इव कालाग्निर्यमदण्डमिवापरम् ॥ १.५५.२८ ॥
So sprach Vasiṣṭha, aufs Äußerste erzürnt, und hob rasch seinen Stab. Er glich dem Feuer der Zeit ohne Rauch, einem zweiten Stab des Yama.