വാല്മീകി രാമായണം · സർഗം 1.55
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.55.1
ततस्तानाकुलान् दृष्ट्वा विश्वामित्रास्त्रमोहितान्।
वसिष्ठश्चोदयामास कामधुक् सृज योगतः ॥ १.५५.१ ॥
അപ്പോൾ വിശ്വാമിത്രന്റെ അസ്ത്രങ്ങളാൽ മോഹിതരായി വ്യാകുലരായ അവരെ കണ്ട വസിഷ്ഠൻ, യോഗബലത്താൽ (സേനയെ) സൃഷ്ടിക്കാൻ കാമധേനുവിനോട് കല്പിച്ചു.
1.55.2
तस्या हुंकारतो जाताः काम्बोजा रविसंनिभाः।
ऊधसश्चाथ सम्भूता बर्बराः शस्त्रपाणयः ॥ १.५५.२ ॥
അതിന്റെ ഹുങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് സൂര്യതുല്യരായ കാംബോജർ ജനിച്ചു; പിന്നെ അതിന്റെ അകിടിൽ നിന്ന് ആയുധമേന്തിയ ബർബരർ ഉദ്ഭവിച്ചു.
1.55.3
योनिदेशाच्च यवनाः शकृद्देशाच्छकाः स्मृताः।
रोमकूपेषु म्लेच्छाश्च हारीताः सकिरातकाः ॥ १.५५.३ ॥
അതിന്റെ യോനിദേശത്തുനിന്ന് യവനർ ജനിച്ചു; ചാണകദേശത്തുനിന്ന് ശകർ എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു; രോമകൂപങ്ങളിൽ നിന്ന് മ്ലേച്ഛരും ഹാരീതരും കിരാതരും ഉണ്ടായി.
1.55.4
तैस्तन्निषूदितं सर्वं विश्वामित्रस्य तत्क्षणात्।
सपदातिगजं साश्वं सरथं रघुनन्दन ॥ १.५५.४ ॥
അവർ വിശ്വാമിത്രന്റെ മുഴുവൻ സേനയെയും ആ നിമിഷത്തിൽത്തന്നെ നശിപ്പിച്ചു — കാലാൾ, ആനകൾ, കുതിരകൾ, രഥങ്ങൾ എന്നിവയോടെ. ഹേ രഘുനന്ദനാ!
1.55.5
दृष्ट्वा निषूदितं सैन्यं वसिष्ठेन महात्मना।
विश्वामित्रसुतानां तु शतं नानाविधायुधम् ॥ १.५५.५ ॥
മഹാത്മാവായ വസിഷ്ഠൻ നശിപ്പിച്ച സേനയെ കണ്ട്, വിശ്വാമിത്രന്റെ നൂറു പുത്രന്മാർ നാനാവിധ ആയുധങ്ങളോടെ (മുന്നേറി).
1.55.6
अभ्यधावत् सुसंक्रुद्धं वसिष्ठं जपतां वरम्।
हुंकारेणैव तान् सर्वान् निर्ददाह महानृषिः ॥ १.५५.६ ॥
അത്യന്തം കോപിച്ച് അവർ ജപിക്കുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ വസിഷ്ഠന്റെ നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു; എന്നാൽ മഹർഷി ഒരു ഹുങ്കാരത്താൽത്തന്നെ അവരെയെല്ലാം ദഹിപ്പിച്ചു.
1.55.7
ते साश्वरथपादाता वसिष्ठेन महात्मना।
भस्मीकृता मुहूर्तेन विश्वामित्रसुतास्तथा ॥ १.५५.७ ॥
മഹാത്മാവായ വസിഷ്ഠനാൽ കുതിരകളോടും രഥങ്ങളോടും കാലാൾപ്പടയോടും കൂടി വിശ്വാമിത്രന്റെ പുത്രന്മാരും ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ഭസ്മമാക്കപ്പെട്ടു.
1.55.8
दृष्ट्वा विनाशितान् सर्वान् बलं च सुमहायशाः।
सव्रीडं चिन्तयाविष्टो विश्वामित्रोऽभवत् तदा ॥ १.५५.८ ॥
എല്ലാവരും സൈന്യവും നശിച്ചത് കണ്ട് അത്യന്തം യശസ്വിയായ വിശ്വാമിത്രൻ ലജ്ജയും ചിന്തയും നിറഞ്ഞവനായി.
1.55.9
समुद्र इव निर्वेगो भग्नद्रंष्ट्र इवोरगः।
उपरक्त इवादित्यः सद्यो निष्प्रभतां गतः ॥ १.५५.९ ॥
സമുദ്രംപോലെ വേഗമറ്റവനായി, ദംഷ്ട്ര ഒടിഞ്ഞ സർപ്പംപോലെ, ഗ്രഹണം ബാധിച്ച സൂര്യനെപ്പോലെ അവൻ ഉടനെ പ്രഭയറ്റവനായി.
1.55.10
हतपुत्रबलो दीनो लूनपक्ष इव द्विजः।
हतसर्वबलोत्साहो निर्वेदं समपद्यत ॥ १.५५.१० ॥
പുത്രന്മാരും സൈന്യബലവും നശിച്ച്, ചിറകറ്റ പക്ഷിയെപ്പോലെ ദീനനായി, ബലോത്സാഹമെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട് അവൻ നിർവേദത്തിൽ മുഴുകി.
1.55.11
स पुत्रमेकं राज्याय पालयेति नियुज्य च।
पृथिवीं क्षत्रधर्मेण वनमेवाभ्यपद्यत ॥ १.५५.११ ॥
ഒരു പുത്രനെ 'രാജ്യം പാലിക്കുക' എന്നു നിയോഗിച്ച്, ക്ഷത്രിയധർമ്മത്താൽ ഭൂമിയെ ഏൽപ്പിച്ച്, അവൻ വനത്തിലേക്കുതന്നെ പോയി.
1.55.12
स गत्वा हिमवत्पार्श्वे किंनरोरगसेवितम्।
महादेवप्रसादार्थं तपस्तेपे महातपाः ॥ १.५५.१२ ॥
കിന്നരന്മാരും നാഗന്മാരും സേവിക്കുന്ന ഹിമാലയച്ചരിവിൽ ചെന്ന്, മഹാദേവന്റെ അനുഗ്രഹത്തിനായി ആ മഹാതപസ്വി തപസ്സ് ചെയ്തു.
1.55.13
केनचित् त्वथ कालेन देवेशो वृषभध्वजः।
दर्शयामास वरदो विश्वामित्रं महामुनिम् ॥ १.५५.१३ ॥
കുറച്ചു കാലത്തിനുശേഷം, വരദായകനും വൃഷഭധ്വജനുമായ ദേവേശൻ മഹാമുനി വിശ്വാമിത്രന് ദർശനം നൽകി.
1.55.14
किमर्थं तप्यसे राजन् ब्रूहि यत् ते विवक्षितम्।
वरदोऽस्मि वरो यस्ते कांक्षितः सोऽभिधीयताम् ॥ १.५५.१४ ॥
രാജാവേ, നീ എന്തിനായാണ് തപസ്സുചെയ്യുന്നത്? നിനക്ക് അഭീഷ്ടമായതു പറയൂ. ഞാൻ വരദായകനാണ്; നീ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വരം പറയൂ.
1.55.15
एवमुक्तस्तु देवेन विश्वामित्रो महातपाः।
प्रणिपत्य महादेवं विश्वामित्रोऽब्रवीदिदम् ॥ १.५५.१५ ॥
ദേവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ മഹാതപസ്വിയായ വിശ്വാമിത്രൻ മഹാദേവനെ വണങ്ങി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
1.55.16
यदि तुष्टो महादेव धनुर्वेदो ममानघ।
सांगोपांगोपनिषदः सरहस्यः प्रदीयताम् ॥ १.५५.१६ ॥
മഹാദേവാ, അങ്ങ് സംതൃപ്തനെങ്കിൽ, നിർമ്മലനേ, എനിക്ക് ധനുർവേദം അതിന്റെ അംഗങ്ങളും ഉപാംഗങ്ങളും ഉപനിഷത്തുകളും രഹസ്യങ്ങളും സഹിതം നൽകേണമേ.
1.55.17
यानि देवेषु चास्त्राणि दानवेषु महर्षिषु।
गन्धर्वयक्षरक्षःसु प्रतिभान्तु ममानघ ॥ १.५५.१७ ॥
ദേവന്മാരിലും ദാനവന്മാരിലും മഹർഷിമാരിലും ഗന്ധർവന്മാരിലും യക്ഷന്മാരിലും രാക്ഷസന്മാരിലുമുള്ള അസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം, നിർമ്മലനേ, എന്നിൽ പ്രകാശിക്കട്ടെ.
1.55.18
तव प्रसादाद् भवतु देवदेव ममेप्सितम्।
एवमस्त्विति देवेशो वाक्यमुक्त्वा गतस्तदा ॥ १.५५.१८ ॥
ദേവദേവാ, അങ്ങയുടെ പ്രസാദത്താൽ എന്റെ അഭീഷ്ടം സിദ്ധിക്കട്ടെ. 'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്നു പറഞ്ഞ് ദേവേശൻ അപ്പോൾ മറഞ്ഞു.
1.55.19
प्राप्य चास्त्राणि देवेशाद् विश्वामित्रो महाबलः।
दर्पेण महता युक्तो दर्पपूर्णोऽभवत् तदा ॥ १.५५.१९ ॥
ദേവേശനിൽ നിന്ന് അസ്ത്രങ്ങൾ ലഭിച്ച മഹാബലനായ വിശ്വാമിത്രൻ അപ്പോൾ വലിയ അഹങ്കാരത്തോടെ നിറഞ്ഞ്, ഗർവ്വ് പൂർണ്ണനായി.
1.55.20
विवर्धमानो वीर्येण समुद्र इव पर्वणि।
हतं मेने तदा राम वसिष्ठमृषिसत्तमम् ॥ १.५५.२० ॥
പൗർണ്ണമിയിൽ സമുദ്രം പോലെ വീര്യത്തിൽ വളർന്ന അദ്ദേഹം, ഹേ രാമാ, അപ്പോൾ ഋഷിശ്രേഷ്ഠനായ വസിഷ്ഠനെ കൊല്ലപ്പെട്ടുവെന്ന് കരുതി.
1.55.21
ततो गत्वाऽऽश्रमपदं मुमोचास्त्राणि पार्थिवः।
यैस्तत् तपोवनं नाम निर्दग्धं चास्त्रतेजसा ॥ १.५५.२१ ॥
പിന്നീട് ആ രാജാവ് ആശ്രമത്തിലെത്തി അസ്ത്രങ്ങൾ പ്രയോഗിച്ചു; അവയുടെ തേജസ്സിനാൽ തപോവനം എന്ന ആ വനം പൂർണ്ണമായി ദഹിച്ചുപോയി.
1.55.22
उदीर्यमाणमस्त्रं तद् विश्वामित्रस्य धीमतः।
दृष्ट्वा विप्रद्रुता भीता मुनयः शतशो दिशः ॥ १.५५.२२ ॥
ബുദ്ധിമാനായ വിശ്വാമിത്രൻ പ്രയോഗിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ അസ്ത്രം കണ്ട്, ഭയന്ന നൂറുകണക്കിന് മുനിമാർ ദിക്കുകളിലേക്ക് ചിതറിയോടി.
1.55.23
वसिष्ठस्य च ये शिष्या ये च वै मृगपक्षिणः।
विद्रवन्ति भयाद् भीता नानादिग्भ्यः सहस्रशः ॥ १.५५.२३ ॥
വസിഷ്ഠന്റെ ശിഷ്യന്മാരും മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും ഭയത്താൽ വിറച്ച് ആയിരക്കണക്കിന് വിവിധ ദിക്കുകളിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി.
1.55.24
वसिष्ठस्याश्रमपदं शून्यमासीन्महात्मनः।
मुहूर्तमिव निःशब्दमासीदीरिणसंनिभम् ॥ १.५५.२४ ॥
മഹാത്മാവായ വസിഷ്ഠന്റെ ആശ്രമം ശൂന്യമായി; ഒരു നിമിഷം അത് ശബ്ദമില്ലാത്ത തരിശുഭൂമി പോലെയായി.
1.55.25
वदतो वै वसिष्ठस्य मा भैरिति मुहुर्मुहुः।
नाशयाम्यद्य गाधेयं नीहारमिव भास्करः ॥ १.५५.२५ ॥
വസിഷ്ഠൻ "ഭയപ്പെടേണ്ട" എന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. "ഇന്ന് ഞാൻ ഗാധിയുടെ പുത്രനെ, സൂര്യൻ മഞ്ഞിനെ നശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, നശിപ്പിക്കും."
1.55.26
एवमुक्त्वा महातेजा वसिष्ठो जपतां वरः।
विश्वामित्रं तदा वाक्यं सरोषमिदमब्रवीत् ॥ १.५५.२६ ॥
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ മഹാതേജസ്വിയും ജപിക്കുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനുമായ വസിഷ്ഠൻ അപ്പോൾ കോപത്തോടെ വിശ്വാമിത്രനോട് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
1.55.27
आश्रमं चिरसंवृद्धं यद् विनाशितवानसि।
दुराचारो हि यन्मूढस्तस्मात् त्वं न भविष्यसि ॥ १.५५.२७ ॥
"ദീർഘകാലമായി നിലനിന്നിരുന്ന ഈ ആശ്രമത്തെ നീ നശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ദുരാചാരിയും മൂഢനുമായതിനാൽ നീ ഇനി ഉണ്ടാകില്ല."
1.55.28
इत्युक्त्वा परमक्रुद्धो दण्डमुद्यम्य सत्वरः।
विधूम इव कालाग्निर्यमदण्डमिवापरम् ॥ १.५५.२८ ॥
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അത്യന്തം കോപിച്ച വസിഷ്ഠൻ വേഗത്തിൽ ദണ്ഡ് ഉയർത്തി. അത് പുകയില്ലാത്ത കാലാഗ്നിപോലെയും മറ്റൊരു യമദണ്ഡംപോലെയും ആയിരുന്നു.