Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 1.55
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.55.1
ततस्तानाकुलान् दृष्ट्वा विश्वामित्रास्त्रमोहितान्।
वसिष्ठश्चोदयामास कामधुक् सृज योगतः ॥ १.५५.१ ॥
Entonces, viendo que estaban aturdidos y confundidos por las armas de Viśvāmitra, Vasiṣṭha ordenó a la vaca que concede deseos que creara, por su poder yóguico, (un ejército).
1.55.2
तस्या हुंकारतो जाताः काम्बोजा रविसंनिभाः।
ऊधसश्चाथ सम्भूता बर्बराः शस्त्रपाणयः ॥ १.५५.२ ॥
De su bramido nacieron los kāmbojas, semejantes al sol; y luego de sus ubres surgieron los barbaras, con armas en la mano.
1.55.3
योनिदेशाच्च यवनाः शकृद्देशाच्छकाः स्मृताः।
रोमकूपेषु म्लेच्छाश्च हारीताः सकिरातकाः ॥ १.५५.३ ॥
De la región de su vientre nacieron los yavanas, y de su región excrementicia se dice que surgieron los śakas; de los poros de su pelaje, los mlecchas, los hārītas y los kirātas.
1.55.4
तैस्तन्निषूदितं सर्वं विश्वामित्रस्य तत्क्षणात्।
सपदातिगजं साश्वं सरथं रघुनन्दन ॥ १.५५.४ ॥
Por ellos, en ese mismo instante, fue destruido todo el ejército de Viśvāmitra: infantes, elefantes, caballos y carros. ¡Oh delicia de los Raghus!
1.55.5
दृष्ट्वा निषूदितं सैन्यं वसिष्ठेन महात्मना।
विश्वामित्रसुतानां तु शतं नानाविधायुधम् ॥ १.५५.५ ॥
Al ver el ejército destruido por el magnánimo Vasiṣṭha, los cien hijos de Viśvāmitra, armados con armas de muchas clases, (avanzaron).
1.55.6
अभ्यधावत् सुसंक्रुद्धं वसिष्ठं जपतां वरम्।
हुंकारेणैव तान् सर्वान् निर्ददाह महानृषिः ॥ १.५५.६ ॥
Muy airados, se lanzaron contra Vasiṣṭha, el mejor de los que recitan japa; pero el gran sabio los redujo a todos a cenizas con un solo bramido.
1.55.7
ते साश्वरथपादाता वसिष्ठेन महात्मना।
भस्मीकृता मुहूर्तेन विश्वामित्रसुतास्तथा ॥ १.५५.७ ॥
Por el magnánimo Vasiṣṭha, junto con caballos, carros e infantes, los hijos de Viśvāmitra también fueron reducidos a cenizas en un instante.
1.55.8
दृष्ट्वा विनाशितान् सर्वान् बलं च सुमहायशाः।
सव्रीडं चिन्तयाविष्टो विश्वामित्रोऽभवत् तदा ॥ १.५५.८ ॥
Al ver destruidos a todos y a su ejército, el muy célebre Viśvāmitra se llenó entonces de vergüenza y de inquieta preocupación.
1.55.9
समुद्र इव निर्वेगो भग्नद्रंष्ट्र इवोरगः।
उपरक्त इवादित्यः सद्यो निष्प्रभतां गतः ॥ १.५५.९ ॥
Como el océano sin su oleaje, como una serpiente de colmillos rotos, como el sol asido por el eclipse, cayó al instante en la falta de brillo.
1.55.10
हतपुत्रबलो दीनो लूनपक्ष इव द्विजः।
हतसर्वबलोत्साहो निर्वेदं समपद्यत ॥ १.५५.१० ॥
Con sus hijos y su fuerza destruidos, abatido como un pájaro de alas cortadas, perdido todo su vigor y ardor, cayó en la desesperanza.
1.55.11
स पुत्रमेकं राज्याय पालयेति नियुज्य च।
पृथिवीं क्षत्रधर्मेण वनमेवाभ्यपद्यत ॥ १.५५.११ ॥
Tras designar a un solo hijo diciéndole: «Protege el reino», y habiéndole confiado la tierra según el deber del guerrero, se retiró al bosque.
1.55.12
स गत्वा हिमवत्पार्श्वे किंनरोरगसेवितम्।
महादेवप्रसादार्थं तपस्तेपे महातपाः ॥ १.५५.१२ ॥
Fue a la ladera del Himālaya, frecuentada por kinnaras y serpientes, y allí el gran asceta practicó austeridades por la gracia de Mahādeva.
1.55.13
केनचित् त्वथ कालेन देवेशो वृषभध्वजः।
दर्शयामास वरदो विश्वामित्रं महामुनिम् ॥ १.५५.१३ ॥
Al cabo de cierto tiempo, el señor de los dioses, de estandarte con toro y otorgador de dones, se apareció al gran sabio Viśvāmitra.
1.55.14
किमर्थं तप्यसे राजन् ब्रूहि यत् ते विवक्षितम्।
वरदोऽस्मि वरो यस्ते कांक्षितः सोऽभिधीयताम् ॥ १.५५.१४ ॥
Oh rey, ¿con qué propósito practicas la austeridad? Dime lo que pretendes. Soy el otorgador de dones; declara el don que deseas.
1.55.15
एवमुक्तस्तु देवेन विश्वामित्रो महातपाः।
प्रणिपत्य महादेवं विश्वामित्रोऽब्रवीदिदम् ॥ १.५५.१५ ॥
Así interpelado por el dios, el gran asceta Viśvāmitra se postró ante Mahādeva y dijo estas palabras.
1.55.16
यदि तुष्टो महादेव धनुर्वेदो ममानघ।
सांगोपांगोपनिषदः सरहस्यः प्रदीयताम् ॥ १.५५.१६ ॥
Oh Mahādeva, si estás complacido, oh sin mancha, concédeme la ciencia del arco con sus miembros, subsidiarios, Upaniṣads y secretos.
1.55.17
यानि देवेषु चास्त्राणि दानवेषु महर्षिषु।
गन्धर्वयक्षरक्षःसु प्रतिभान्तु ममानघ ॥ १.५५.१७ ॥
Cuantas armas hay entre los dioses, los dānavas, los grandes sabios, los gandharvas, los yakṣas y los rākṣasas, que todas resplandezcan en mí, oh sin mancha.
1.55.18
तव प्रसादाद् भवतु देवदेव ममेप्सितम्।
एवमस्त्विति देवेशो वाक्यमुक्त्वा गतस्तदा ॥ १.५५.१८ ॥
Oh dios de los dioses, por tu gracia cúmplase mi deseo. Diciendo «Así sea», el señor de los dioses se marchó entonces.
1.55.19
प्राप्य चास्त्राणि देवेशाद् विश्वामित्रो महाबलः।
दर्पेण महता युक्तो दर्पपूर्णोऽभवत् तदा ॥ १.५५.१९ ॥
Habiendo obtenido las armas del señor de los dioses, el poderoso Viśvāmitra se llenó entonces de gran orgullo y se volvió lleno de arrogancia.
1.55.20
विवर्धमानो वीर्येण समुद्र इव पर्वणि।
हतं मेने तदा राम वसिष्ठमृषिसत्तमम् ॥ १.५५.२० ॥
Creciendo en valor como el océano en luna llena, pensó entonces, oh Rāma, que Vasiṣṭha, el mejor de los sabios, había sido muerto.
1.55.21
ततो गत्वाऽऽश्रमपदं मुमोचास्त्राणि पार्थिवः।
यैस्तत् तपोवनं नाम निर्दग्धं चास्त्रतेजसा ॥ १.५५.२१ ॥
Entonces el rey fue al ermitaño y lanzó las armas, con cuyo poder aquel bosque llamado Tapovana fue completamente quemado.
1.55.22
उदीर्यमाणमस्त्रं तद् विश्वामित्रस्य धीमतः।
दृष्ट्वा विप्रद्रुता भीता मुनयः शतशो दिशः ॥ १.५५.२२ ॥
Al ver aquella arma lanzada por el sabio Viśvāmitra, cientos de sabios aterrorizados huyeron en todas direcciones.
1.55.23
वसिष्ठस्य च ये शिष्या ये च वै मृगपक्षिणः।
विद्रवन्ति भयाद् भीता नानादिग्भ्यः सहस्रशः ॥ १.५५.२३ ॥
Los discípulos de Vasiṣṭha, y los ciervos y las aves, asustados por el miedo, huyeron por miles en direcciones diversas.
1.55.24
वसिष्ठस्याश्रमपदं शून्यमासीन्महात्मनः।
मुहूर्तमिव निःशब्दमासीदीरिणसंनिभम् ॥ १.५५.२४ ॥
El eremitorio del magnánimo Vasiṣṭha quedó vacío; por un momento fue silencioso, como un yermo.
1.55.25
वदतो वै वसिष्ठस्य मा भैरिति मुहुर्मुहुः।
नाशयाम्यद्य गाधेयं नीहारमिव भास्करः ॥ १.५५.२५ ॥
Vasiṣṭha decía una y otra vez: "No temáis. Hoy destruiré al hijo de Gādhi, como el sol destruye la niebla."
1.55.26
एवमुक्त्वा महातेजा वसिष्ठो जपतां वरः।
विश्वामित्रं तदा वाक्यं सरोषमिदमब्रवीत् ॥ १.५५.२६ ॥
Tras decir esto, Vasiṣṭha, de gran esplendor y el mejor entre los que recitan mantras, habló entonces con ira a Viśvāmitra estas palabras.
1.55.27
आश्रमं चिरसंवृद्धं यद् विनाशितवानसि।
दुराचारो हि यन्मूढस्तस्मात् त्वं न भविष्यसि ॥ १.५५.२७ ॥
"Has destruido este ermitaño que llevaba mucho tiempo establecido. Por tu mala conducta y tu necedad, no seguirás existiendo."
1.55.28
इत्युक्त्वा परमक्रुद्धो दण्डमुद्यम्य सत्वरः।
विधूम इव कालाग्निर्यमदण्डमिवापरम् ॥ १.५५.२८ ॥
Tras decir esto, Vasiṣṭha, muy airado, alzó rápidamente su bastón. Era como el fuego del tiempo sin humo, como otro bastón de Yama.