வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 1.55
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.55.1
ततस्तानाकुलान् दृष्ट्वा विश्वामित्रास्त्रमोहितान्।
वसिष्ठश्चोदयामास कामधुक् सृज योगतः ॥ १.५५.१ ॥
பின்னர் விஸ்வாமித்திரரின் அஸ்திரங்களால் மயங்கித் திகைத்திருந்த அவர்களைக் கண்ட வசிஷ்டர், காமதேனுவிடம் யோக சக்தியால் (படையை) உருவாக்குமாறு ஆணையிட்டார்.
1.55.2
तस्या हुंकारतो जाताः काम्बोजा रविसंनिभाः।
ऊधसश्चाथ सम्भूता बर्बराः शस्त्रपाणयः ॥ १.५५.२ ॥
அதன் உறுமலிலிருந்து சூரியனைப் போன்ற காம்போஜர்கள் தோன்றினர்; பின்னர் அதன் மடியிலிருந்து ஆயுதம் ஏந்திய பர்பரர்கள் தோன்றினர்.
1.55.3
योनिदेशाच्च यवनाः शकृद्देशाच्छकाः स्मृताः।
रोमकूपेषु म्लेच्छाश्च हारीताः सकिरातकाः ॥ १.५५.३ ॥
அதன் பிறப்புறுப்புப் பகுதியிலிருந்து யவனர்கள் தோன்றினர்; சாணிப் பகுதியிலிருந்து சகர்கள் என்று கூறப்பட்டனர்; அதன் உரோமக் கால்களிலிருந்து மிலேச்சர், ஹாரீதர், கிராதர்கள் தோன்றினர்.
1.55.4
तैस्तन्निषूदितं सर्वं विश्वामित्रस्य तत्क्षणात्।
सपदातिगजं साश्वं सरथं रघुनन्दन ॥ १.५५.४ ॥
அவர்கள் விஸ்வாமித்திரரின் முழுப் படையையும் அந்தக் கணமே அழித்தனர் — காலாட்படை, யானைகள், குதிரைகள், தேர்கள் ஆகியவற்றுடன். ஓ ரகுநந்தனா!
1.55.5
दृष्ट्वा निषूदितं सैन्यं वसिष्ठेन महात्मना।
विश्वामित्रसुतानां तु शतं नानाविधायुधम् ॥ १.५५.५ ॥
மகாத்மா வசிஷ்டரால் அழிக்கப்பட்ட படையைக் கண்டு, விஸ்வாமித்திரரின் நூறு புதல்வர்கள் பல வகை ஆயுதங்களுடன் (முன்னேறினர்).
1.55.6
अभ्यधावत् सुसंक्रुद्धं वसिष्ठं जपतां वरम्।
हुंकारेणैव तान् सर्वान् निर्ददाह महानृषिः ॥ १.५५.६ ॥
மிகவும் சினந்து அவர்கள் ஜபம் செய்பவர்களில் சிறந்த வசிஷ்டரை நோக்கிப் பாய்ந்தனர்; ஆனால் அந்த மகரிஷி வெறும் உறுமலாலேயே அவர்கள் அனைவரையும் எரித்துச் சாம்பலாக்கினார்.
1.55.7
ते साश्वरथपादाता वसिष्ठेन महात्मना।
भस्मीकृता मुहूर्तेन विश्वामित्रसुतास्तथा ॥ १.५५.७ ॥
மகாத்மா வசிஷ்டரால் குதிரைகள், தேர்கள், காலாட்படையுடன் அவர்கள் அனைவரும், விசுவாமித்திரரின் புதல்வர்களும் அதேபோல், ஒரு கணத்தில் சாம்பலாக்கப்பட்டனர்.
1.55.8
दृष्ट्वा विनाशितान् सर्वान् बलं च सुमहायशाः।
सव्रीडं चिन्तयाविष्टो विश्वामित्रोऽभवत् तदा ॥ १.५५.८ ॥
அனைவரும் அழிந்ததையும் படையையும் கண்ட மிகப் புகழ்பெற்ற விசுவாமித்திரர் அப்போது வெட்கமும் கவலையும் நிறைந்தவரானார்.
1.55.9
समुद्र इव निर्वेगो भग्नद्रंष्ट्र इवोरगः।
उपरक्त इवादित्यः सद्यो निष्प्रभतां गतः ॥ १.५५.९ ॥
கடலைப்போல் வேகமற்று, உடைந்த பற்களுடைய பாம்பைப்போல், கிரகணம் பிடித்த சூரியனைப்போல் அவர் உடனே ஒளியிழந்தார்.
1.55.10
हतपुत्रबलो दीनो लूनपक्ष इव द्विजः।
हतसर्वबलोत्साहो निर्वेदं समपद्यत ॥ १.५५.१० ॥
புதல்வர்களும் படையும் அழிந்து, சிறகு அறுபட்ட பறவைபோல் துயருற்று, எல்லா வலிமையும் உற்சாகமும் இழந்து, வைராக்கியத்தில் ஆழ்ந்தார்.
1.55.11
स पुत्रमेकं राज्याय पालयेति नियुज्य च।
पृथिवीं क्षत्रधर्मेण वनमेवाभ्यपद्यत ॥ १.५५.११ ॥
ஒரு புதல்வனை 'ராஜ்யத்தைக் காத்திடு' என்று நியமித்து, க்ஷத்திரிய தர்மப்படி பூமியை ஒப்படைத்து, காட்டையே அடைந்தார்.
1.55.12
स गत्वा हिमवत्पार्श्वे किंनरोरगसेवितम्।
महादेवप्रसादार्थं तपस्तेपे महातपाः ॥ १.५५.१२ ॥
அவர் கின்னரர்களும் நாகர்களும் சேவித்திருக்கும் இமயமலைச் சரிவுக்குச் சென்று, மகாதேவனின் அருளுக்காக அந்த மகா தவசி தவம் செய்தார்.
1.55.13
केनचित् त्वथ कालेन देवेशो वृषभध्वजः।
दर्शयामास वरदो विश्वामित्रं महामुनिम् ॥ १.५५.१३ ॥
சிறிது காலத்திற்குப் பின், வரம் அளிப்பவரும் காளையை கொடியாகக் கொண்டவருமான தேவேசன், மகாமுனி விசுவாமித்திரருக்குக் காட்சி அளித்தார்.
1.55.14
किमर्थं तप्यसे राजन् ब्रूहि यत् ते विवक्षितम्।
वरदोऽस्मि वरो यस्ते कांक्षितः सोऽभिधीयताम् ॥ १.५५.१४ ॥
அரசனே, எதற்காக நீ தவம் செய்கிறாய்? உனக்கு விரும்பியது எதுவோ அதைச் சொல். நான் வரம் அளிப்பவன்; நீ விரும்பும் வரத்தைச் சொல்.
1.55.15
एवमुक्तस्तु देवेन विश्वामित्रो महातपाः।
प्रणिपत्य महादेवं विश्वामित्रोऽब्रवीदिदम् ॥ १.५५.१५ ॥
தேவன் இவ்வாறு சொல்லியதும், மகாதவசி விசுவாமித்திரர் மகாதேவருக்கு வணக்கம் செலுத்தி இதைச் சொன்னார்.
1.55.16
यदि तुष्टो महादेव धनुर्वेदो ममानघ।
सांगोपांगोपनिषदः सरहस्यः प्रदीयताम् ॥ १.५५.१६ ॥
மகாதேவரே, நீர் மகிழ்ந்திருந்தால், களங்கமற்றவரே, எனக்கு தனுர்வேதத்தை அதன் அங்கங்கள், உபாங்கங்கள், உபநிடதங்கள் மற்றும் இரகசியங்களுடன் அருளுங்கள்.
1.55.17
यानि देवेषु चास्त्राणि दानवेषु महर्षिषु।
गन्धर्वयक्षरक्षःसु प्रतिभान्तु ममानघ ॥ १.५५.१७ ॥
தேவர்களிடமும் தானவர்களிடமும் மகரிஷிகளிடமும், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், இராட்சசர்களிடமும் உள்ள அஸ்திரங்கள் அனைத்தும், களங்கமற்றவரே, எனக்குள் விளங்கட்டும்.
1.55.18
तव प्रसादाद् भवतु देवदेव ममेप्सितम्।
एवमस्त्विति देवेशो वाक्यमुक्त्वा गतस्तदा ॥ १.५५.१८ ॥
தேவதேவரே, உமது அருளால் என் விருப்பம் நிறைவேறட்டும். 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று சொல்லி தேவேசன் அப்போது சென்றுவிட்டார்.
1.55.19
प्राप्य चास्त्राणि देवेशाद् विश्वामित्रो महाबलः।
दर्पेण महता युक्तो दर्पपूर्णोऽभवत् तदा ॥ १.५५.१९ ॥
தேவர்களின் தலைவரிடமிருந்து அஸ்திரங்களைப் பெற்ற மகாபலசாலி விசுவாமித்திரர், அப்போது பெரும் செருக்குடன் நிரம்பி, அகந்தையால் நிறைந்தார்.
1.55.20
विवर्धमानो वीर्येण समुद्र इव पर्वणि।
हतं मेने तदा राम वसिष्ठमृषिसत्तमम् ॥ १.५५.२० ॥
பௌர்ணமியில் கடல் பொங்குவதுபோல் வீரியத்தில் வளர்ந்த அவர், அப்போது, ராமா, ரிஷிகளில் சிறந்த வசிஷ்டரே கொல்லப்பட்டார் என்று எண்ணினார்.
1.55.21
ततो गत्वाऽऽश्रमपदं मुमोचास्त्राणि पार्थिवः।
यैस्तत् तपोवनं नाम निर्दग्धं चास्त्रतेजसा ॥ १.५५.२१ ॥
பின்னர் அந்த அரசன் ஆசிரமத்துக்குச் சென்று அஸ்திரங்களை ஏவினான்; அவற்றின் ஒளியால் அந்த தபோவனம் என்ற காடு முழுவதும் எரிந்தது.
1.55.22
उदीर्यमाणमस्त्रं तद् विश्वामित्रस्य धीमतः।
दृष्ट्वा विप्रद्रुता भीता मुनयः शतशो दिशः ॥ १.५५.२२ ॥
அறிவுள்ள விசுவாமித்திரர் ஏவிய அந்த அஸ்திரத்தைக் கண்டு, அஞ்சிய நூற்றுக்கணக்கான முனிவர்கள் திசைகள்தோறும் சிதறி ஓடினர்.
1.55.23
वसिष्ठस्य च ये शिष्या ये च वै मृगपक्षिणः।
विद्रवन्ति भयाद् भीता नानादिग्भ्यः सहस्रशः ॥ १.५५.२३ ॥
வசிஷ்டரின் சீடர்களும், மான்களும் பறவைகளும் பயத்தால் நடுங்கி ஆயிரக்கணக்கில் வெவ்வேறு திசைகளில் ஓடினர்.
1.55.24
वसिष्ठस्याश्रमपदं शून्यमासीन्महात्मनः।
मुहूर्तमिव निःशब्दमासीदीरिणसंनिभम् ॥ १.५५.२४ ॥
மகாத்மா வசிஷ்டரின் ஆசிரமம் வெறிச்சோடிப் போனது; ஒரு கணம் அது சத்தமற்ற, பாழ்நிலம் போல் ஆனது.
1.55.25
वदतो वै वसिष्ठस्य मा भैरिति मुहुर्मुहुः।
नाशयाम्यद्य गाधेयं नीहारमिव भास्करः ॥ १.५५.२५ ॥
வசிஷ்டர் "அஞ்ச வேண்டாம்" என்று மீண்டும் மீண்டும் கூறிக்கொண்டிருந்தார். "இன்று நான் காதியின் மகனை பனிமூட்டத்தைச் சூரியன் அழிப்பதுபோல் அழிப்பேன்."
1.55.26
एवमुक्त्वा महातेजा वसिष्ठो जपतां वरः।
विश्वामित्रं तदा वाक्यं सरोषमिदमब्रवीत् ॥ १.५५.२६ ॥
இவ்வாறு கூறிய மகாதேஜஸ்வியும், ஜபம் செய்பவர்களில் சிறந்தவருமான வசிஷ்டர், அப்போது கோபத்துடன் விசுவாமித்திரரிடம் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
1.55.27
आश्रमं चिरसंवृद्धं यद् विनाशितवानसि।
दुराचारो हि यन्मूढस्तस्मात् त्वं न भविष्यसि ॥ १.५५.२७ ॥
"நீ நீண்ட காலமாக நிலைத்திருந்த இந்த ஆசிரமத்தை அழித்துவிட்டாய். தீய நடத்தையும் அறிவீனமும் உடையவனாகையால், நீ இனி இருக்க மாட்டாய்."
1.55.28
इत्युक्त्वा परमक्रुद्धो दण्डमुद्यम्य सत्वरः।
विधूम इव कालाग्निर्यमदण्डमिवापरम् ॥ १.५५.२८ ॥
இவ்வாறு கூறிய பெரும் கோபமுற்ற வசிஷ்டர் விரைவாக தண்டத்தை ஓங்கினார். அது புகையற்ற காலாக்கினி போலவும், வேறொரு யமதண்டம் போலவும் இருந்தது.