வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 1.61
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.61.1
विश्वामित्रो महातेजाः प्रस्थितान् वीक्ष्य तानृषीन्।
अब्रवीन्नरशार्दूल सर्वांस्तान् वनवासिनः ॥ १.६१.१ ॥
மகாதேஜஸ்வியான விசுவாமித்திரர், புறப்படும் அந்த முனிவர்களைக் கண்டு, ஓ நரசிறந்தவனே, அந்த வனவாசிகளனைவரிடமும் சொன்னார்.
1.61.2
महाविघ्नः प्रवृत्तोऽयं दक्षिणामास्थितो दिशम्।
दिशमन्यां प्रपत्स्यामस्तत्र तप्स्यामहे तपः ॥ १.६१.२ ॥
தெற்குத் திசையில் ஒரு பெரிய தடை எழுந்துள்ளது. நாம் வேறு திசைக்குச் சென்று அங்கே தவம் செய்வோம்.
1.61.3
पश्चिमायां विशालायां पुष्करेषु महात्मनः।
सुखं तपश्चरिष्यामः सुखं तद्धि तपोवनम् ॥ १.६१.३ ॥
மேற்குத் திசையில், புஷ்கரங்களில் உள்ள பரந்த பகுதியில் நாம் எளிதாக தவம் செய்வோம்; அதுவே தவவனம் ஆகும்.
1.61.4
एवमुक्त्वा महातेजाः पुष्करेषु महामुनिः।
तप उग्रं दुराधर्षं तेपे मूलफलाशनः ॥ १.६१.४ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, மகாதேஜஸ்வியான மகாமுனிவர் புஷ்கரங்களில் கடுமையானதும் அணுக முடியாததுமான தவத்தைச் செய்தார்; வேர்களையும் பழங்களையும் உண்டு.
1.61.5
एतस्मिन्नेव काले तु अयोध्याधिपतिर्महान्।
अम्बरीष इति ख्यातो यष्टुं समुपचक्रमे ॥ १.६१.५ ॥
அதே காலத்தில், அயோத்தியின் மகாபதியான, அம்பரீஷன் என்று புகழ்பெற்றவர் யாகம் செய்யத் தொடங்கினார்.
1.61.6
तस्य वै यजमानस्य पशुमिन्द्रो जहार ह।
प्रणष्टे तु पशौ विप्रो राजानमिदमब्रवीत् ॥ १.६१.६ ॥
அந்த யஜமானனின் பலிப்பசுவை இந்திரன் திருடிவிட்டான். பசு தொலைந்தபோது, புரோகிதர் அரசனிடம் இதைச் சொன்னார்.
1.61.7
पशुरभ्याहृतो राजन् प्रणष्टस्तव दुर्नयात्।
अरक्षितारं राजानं घ्नन्ति दोषा नरेश्वर ॥ १.६१.७ ॥
அரசே! உமது தவறான ஆட்சியால் பலி விலங்கு கவரப்பட்டு இழக்கப்பட்டது. நரேஸ்வரரே! காக்காத அரசனை குற்றங்கள் அழிக்கின்றன.
1.61.8
प्रायश्चित्तं महद्ध्येतन्नरं वा पुरुषर्षभ।
आनयस्व पशुं शीघ्रं यावत् कर्म प्रवर्तते ॥ १.६१.८ ॥
புருஷர்ஷபா! இதற்கு பெரிய பரிகாரம் தேவை — ஒரு மனிதனையோ அல்லது விலங்கையோ விரைவில் கொண்டுவா, யாகச் செயல் நடந்துகொண்டிருக்கும் வரை.
1.61.9
उपाध्यायवचः श्रुत्वा स राजा पुरुषर्षभः।
अन्वियेष महाबुद्धिः पशुं गोभिः सहस्रशः ॥ १.६१.९ ॥
புரோகிதரின் சொல்லைக் கேட்ட அந்த மகாபுத்தியுள்ள, புருஷர்ஷபனான அரசன் ஆயிரக்கணக்கான பசுக்களுடன் பலி விலங்கைத் தேடினான்.
1.61.10
देशाञ्जनपदांस्तांस्तान् नगराणि वनानि च।
आश्रमाणि च पुण्यानि मार्गमाणो महीपतिः ॥ १.६१.१० ॥
நாடுகள், ஜனபதங்கள், அந்தந்த நகரங்கள், காடுகள், புனித ஆசிரமங்கள் ஆகியவற்றில் தேடிக்கொண்டு அந்த மன்னன் சென்றான்.
1.61.11
स पुत्रसहितं तात सभार्यं रघुनन्दन।
भृगुतुंगे समासीनमृचीकं संददर्श ह ॥ १.६१.११ ॥
ரகுநந்தனா! அவன் மனைவியுடனும் புதல்வர்களுடனும் பிருகு மலையுச்சியில் அமர்ந்திருந்த ருசீகரைக் கண்டான்.
1.61.12
तमुवाच महातेजाः प्रणम्याभिप्रसाद्य च।
महर्षिं तपसा दीप्तं राजर्षिरमितप्रभः ॥ १.६१.१२ ॥
மகாதேஜஸ்வியான, அளவற்ற ஒளியுடைய ராஜரிஷி, தவத்தால் ஒளிரும் அந்த மகரிஷியை வணங்கி, மகிழ்வித்து, அவரிடம் பேசினான்.
1.61.13
पृष्ट्वा सर्वत्र कुशलमृचीकं तमिदं वचः।
गवां शतसहस्रेण विक्रीणीषे सुतं यदि ॥ १.६१.१३ ॥
அனைவரின் நலத்தையும் விசாரித்த பின், அம்பரீஷன் ரீசீகரிடம் இவ்வாறு சொன்னான்: நீங்கள் உங்கள் மகனை ஒரு லட்சம் பசுக்களுக்கு விற்றால்...
1.61.14
पशोरर्थे महाभाग कृतकृत्योऽस्मि भार्गव।
सर्वे परिगता देशा यज्ञियं न लभे पशुम् ॥ १.६१.१४ ॥
மகாபாக்கியவானே பார்கவரே, பலிப்பசுவுக்காக நான் கிருதகிருத்தியனாகிவிட்டேன். எல்லா நாடுகளிலும் தேடிவிட்டேன்; யாகத்துக்குரிய பசு கிடைக்கவில்லை.
1.61.15
दातुमर्हसि मूल्येन सुतमेकमितो मम।
एवमुक्तो महातेजा ऋचीकस्त्वब्रवीद् वचः ॥ १.६१.१५ ॥
உங்கள் மகன்களில் ஒருவரை விலைக்குக் கொடுக்கத் தகுதியுடையீர்கள். இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் மகாதேஜஸ்வியான ரீசீகர் பேசினார்.
1.61.16
नाहं ज्येष्ठं नरश्रेष्ठ विक्रीणीयां कथंचन।
ऋचीकस्य वचः श्रुत्वा तेषां माता महात्मनाम् ॥ १.६१.१६ ॥
நரசிரேஷ்டரே, மூத்தவனை நான் எவ்விதத்திலும் விற்கமாட்டேன். ரீசீகரின் சொற்களைக் கேட்ட அந்த மகாத்மாக்களின் தாய்...
1.61.17
उवाच नरशार्दूलमम्बरीषमिदं वचः।
अविक्रेयं सुतं ज्येष्ठं भगवानाह भार्गवः ॥ १.६१.१७ ॥
அந்த மகாத்மாக்களின் தாய் நரசார்த்தூலனான அம்பரீஷனிடம் இவ்வார்த்தையைச் சொன்னாள்: மூத்த மகனை விற்கக்கூடாது என்று பகவான் பார்கவர் கூறியிருக்கிறார்.
1.61.18
ममापि दयितं विद्धि कनिष्ठं शुनकं प्रभो।
तस्मात् कनीयसं पुत्रं न दास्ये तव पार्थिव ॥ १.६१.१८ ॥
பிரபுவே, எனக்கும் இளையவனான சுனகன் பிரியமானவன் என்பதை அறிவீர். ஆகையால் அரசே, கடைசி மகனை நான் உங்களுக்குத் தரமாட்டேன்.
1.61.19
प्रायेण हि नरश्रेष्ठ ज्येष्ठाः पितृषु वल्लभाः।
मातॄणां च कनीयांसस्तस्माद् रक्ष्ये कनीयसम् ॥ १.६१.१९ ॥
நரச்ரேஷ்டனே, பொதுவாகத் தந்தையர்களுக்கு மூத்த மகன்கள் பிரியமானவர்கள்; தாய்மார்களுக்கோ இளைய மகன்கள். எனவே நான் இளையவனைக் காப்பேன்.
1.61.20
उक्तवाक्ये मुनौ तस्मिन् मुनिपत्न्यां तथैव च।
शुनःशेपः स्वयं राम मध्यमो वाक्यमब्रवीत् ॥ १.६१.२० ॥
முனிவர் அவ்வாறு சொன்னபின், முனிவரின் மனைவியும் அவ்வாறே சொன்னபோது, ராமா, நடுவில் பிறந்த சுனச்சேபன் தானே இவ்வார்த்தையைச் சொன்னான்.
1.61.21
पिता ज्येष्ठमविक्रेयं माता चाह कनीयसम्।
विक्रेयं मध्यमं मन्ये राजपुत्र नयस्व माम् ॥ १.६१.२१ ॥
தந்தை மூத்தவனை விற்கக்கூடாதவன் என்றார்; தாயோ இளையவனை விற்கக்கூடாதவன் என்றாள். நடுவில் உள்ளவனே விற்கத்தக்கவன் என்று நான் கருதுகிறேன். அரசகுமாரா, என்னை அழைத்துச் செல்லுங்கள்.
1.61.22
अथ राजा महाबाहो वाक्यान्ते ब्रह्मवादिनः।
हिरण्यस्य सुवर्णस्य कोटिभी रत्नराशिभिः ॥ १.६१.२२ ॥
பின்னர், மகாபாகு ராமா, பிரம்மவாதியின் சொற்கள் முடிந்ததும், அரசன் கோடி கணக்கான பொன்னும் ரத்தினக் குவியல்களும்...
1.61.23
गवां शतसहस्रेण शुनःशेपं नरेश्वरः।
गृहीत्वा परमप्रीतो जगाम रघुनन्दन ॥ १.६१.२३ ॥
ஒரு லட்சம் பசுக்களுடன், மன்னன் சுனச்சேபனை அழைத்துக்கொண்டு மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் சென்றான், ரகுநந்தனா.
1.61.24
अम्बरीषस्तु राजर्षी रथमारोप्य सत्वरः।
शुनःशेपं महातेजा जगामाशु महायशाः ॥ १.६१.२४ ॥
ஆனால் ராஜரிஷி அம்பரீஷன், மிகுந்த தேஜஸும் பெரும் புகழும் கொண்டவன், விரைவாக சுனச்சேபனை ரதத்தில் ஏற்றி உடனே சென்றான்.