رامايانا فالميكي · السارغا 1.63
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.63.1
पूर्णे वर्षसहस्रे तु व्रतस्नातं महामुनिम्।
अभ्यगच्छन् सुराः सर्वे तपः फलचिकीर्षवः ॥ १.६३.१ ॥
لما اكتملت ألف سنة، جاءت جميع الآلهة إلى الحكيم العظيم، الذي اغتسل بعد نذره، راغبةً في منحه ثمرة تقشفه.
1.63.2
अब्रवीत् सुमहातेजा ब्रह्मा सुरुचिरं वचः।
ऋषिस्त्वमसि भद्रं ते स्वार्जितैः कर्मभिः शुभैः ॥ १.६३.२ ॥
قال براهما، ذو الجلال العظيم، هذه الكلمات البالغة العذوبة: «أنت حكيم. فليكن لك الخير؛ لقد نلت هذا بأعمالك الحسنة التي اكتسبتها بنفسك.»
1.63.3
तमेवमुक्त्वा देवेशस्त्रिदिवं पुनरभ्यगात्।
विश्वामित्रो महातेजा भूयस्तेपे महत् तपः ॥ १.६३.३ ॥
بعد أن قال له هذا، عاد سيد الآلهة إلى السماء. وأدى فيشفاميترا، ذو الجلال العظيم، تقشفاً عظيماً مرة أخرى.
1.63.4
ततः कालेन महता मेनका परमाप्सराः।
पुष्करेषु नरश्रेष्ठ स्नातुं समुपचक्रमे ॥ १.६३.४ ॥
ثم بعد زمن طويل، شرعت الحورية العليا مينكا في الاغتسال في بحيرات بوشكارا، يا خير الرجال.
1.63.5
तां ददर्श महातेजा मेनकां कुशिकात्मजः।
रूपेणाप्रतिमां तत्र विद्युतं जलदे यथा ॥ १.६३.५ ॥
هناك رأى ابن كوشيكا، ذو الجلال العظيم، مينكا، التي لا مثيل لجمالها، كالبرق في السحاب.
1.63.6
कन्दर्पदर्पवशगो मुनिस्तामिदमब्रवीत्।
अप्सरः स्वागतं तेऽस्तु वस चेह ममाश्रमे ॥ १.६३.६ ॥
قال لها الحكيم، وقد غلبه كبرياء الحب: «مرحباً بك أيتها الحورية! أقيمي هنا في ناسكي.»
1.63.7
अनुगृह्णीष्व भद्रं ते मदनेन विमोहितम्।
इत्युक्ता सा वरारोहा तत्र वासमथाकरोत् ॥ १.६३.७ ॥
«ارحمني، ولك الخير؛ فقد أذهلني مدن (إله الحب).» فلما خوطبت بذلك، أقامت الحسناء ذات الأرداف هناك.
1.63.8
तपसो हि महाविघ्नो विश्वामित्रमुपागमत्।
तस्यां वसन्त्यां वर्षाणि पञ्च पञ्च च राघव ॥ १.६३.८ ॥
يا راغافا، جاءت عقبة كبرى لتقشف فيشفاميترا؛ ومُذ أقامت هناك مضت عشر سنين.
1.63.9
विश्वामित्राश्रमे सौम्ये सुखेन व्यतिचक्रमुः।
अथ काले गते तस्मिन् विश्वामित्रो महामुनिः ॥ १.६३.९ ॥
في ناسك فيشفاميترا الجميل مضيا أيامهما في سعادة. ثم لما مضى ذلك الزمن، إن الحكيم العظيم فيشفاميترا...
1.63.10
सव्रीड इव संवृत्तश्चिन्ताशोकपरायणः।
बुद्धिर्मुनेः समुत्पन्ना सामर्षा रघुनन्दन ॥ १.६३.१० ॥
وكأنه خجلان، انغمس في الهم والحزن. يا بهجة الراغوف، نشأت في نفس الحكيم عزيمة مشوبة بالغضب.
1.63.11
सर्वं सुराणां कर्मैतत् तपोऽपहरणं महत्।
अहोरात्रापदेशेन गताः संवत्सरा दश ॥ १.६३.११ ॥
كل هذا من فعل الآلهة، سرقة عظيمة لتقشفي. وتحت ستار الليالي والأيام، انقضت عشر سنين.
1.63.12
काममोहाभिभूतस्य विघ्नोऽयं प्रत्युपस्थितः।
स निःश्वसन् मुनिवरः पश्चात्तापेन दुःखितः ॥ १.६३.१२ ॥
لمن غلبه الشهوة والوهم، ظهرت هذه العقبة. فذلك الحكيم الفاضل، زافرًا، حزن لندم جاء بعد ذلك.
1.63.13
भीतामप्सरसं दृष्ट्वा वेपन्तीं प्राञ्जलिं स्थिताम्।
मेनकां मधुरैर्वाक्यैर्विसृज्य कुशिकात्मजः ॥ १.६३.१३ ॥
لما رأى الأبسرا مينكا خائفة ترتجف واقفة وكفاها متشابكتان، صرف ابن كوشيكا تلك الحورية بكلمات عذبة.
1.63.14
उत्तरं पर्वतं राम विश्वामित्रो जगाम ह।
स कृत्वा नैष्ठिकीं बुद्धिं जेतुकामो महायशाः ॥ १.६३.१४ ॥
يا راما، ذهب فيشفاميترا إلى الجبل الشمالي. وقد عقد العزم الراسخ ومضى راغبًا في الظفر، ذو الشهرة العظيمة.
1.63.15
कौशिकीतीरमासाद्य तपस्तेपे दुरासदम्।
तस्य वर्षसहस्राणि घोरं तप उपासतः ॥ १.६३.१५ ॥
لما بلغ ضفة الكوشيكي أقام تقشفًا عسير المنال، ومارس زهدًا مروِّعًا آلاف السنين.
1.63.16
उत्तरे पर्वते राम देवतानामभूद् भयम्।
आमन्त्रयन् समागम्य सर्वे सर्षिगणाः सुराः ॥ १.६३.१६ ॥
يا راما، نشأ الخوف بين الآلهة على الجبل الشمالي. فاجتمعوا مع جماعات الحكماء، وتشاور جميع الآلهة.
1.63.17
महर्षिशब्दं लभतां साध्वयं कुशिकात्मजः।
देवतानां वचः श्रुत्वा सर्वलोकपितामहः ॥ १.६३.१७ ॥
«لينل ابن كوشيكا هذا لقب المهرشي». فلما سمع جدّ العوالم كلها قول الآلهة...
1.63.18
अब्रवीन्मधुरं वाक्यं विश्वामित्रं तपोधनम्।
महर्षे स्वागतं वत्स तपसोग्रेण तोषितः ॥ १.६३.१८ ॥
قال كلامًا عذبًا لفيشفاميترا، غنيّ الزهد: «مرحبًا بك أيها الحكيم العظيم يا بُنيّ! لقد رضيتُ بتقشفك الشديد.»
1.63.19
महत्त्वमृषिमुख्यत्वं ददामि तव कौशिक।
ब्रह्मणस्तु वचः श्रुत्वा विश्वामित्रस्तपोधनः ॥ १.६३.१९ ॥
"يا كوشيكا، أمنحك العظمة والمرتبة الأولى بين الحكماء." ولما سمع فيشفاميترا، الذي ثروته التقشف، كلام براهما...
1.63.20
प्राञ्जलिः प्रणतो भूत्वा प्रत्युवाच पितामहम्।
ब्रह्मर्षिशब्दमतुलं स्वार्जितैः कर्मभिः शुभैः ॥ १.६३.२० ॥
وقد جمع كفيه وانحنى، فأجاب الجد: "لقب البراهمارشي، الذي لا نظير له، والذي نلته بأعمالي الصالحة..."
1.63.21
यदि मे भगवन्नाह ततोऽहं विजितेन्द्रियः।
तमुवाच ततो ब्रह्मा न तावत् त्वं जितेन्द्रियः ॥ १.६३.२१ ॥
"أيها الجليل، إن كنت قد قلت ذلك، فأنا من قهر حواسه." فقال له براهما: "لم تقهر حواسك بعد."
1.63.22
यतस्व मुनिशार्दूल इत्युक्त्वा त्रिदिवं गतः।
विप्रस्थितेषु देवेषु विश्वामित्रो महामुनिः ॥ १.६३.२२ ॥
"يا نمر الحكماء، اجتهد" — وبعد أن قال ذلك مضى إلى السماء. ولما انصرفت الآلهة، الحكيم الكبير فيشفاميترا...
1.63.23
ऊर्ध्वबाहुर्निरालम्बो वायुभक्षस्तपश्चरन्।
घर्मे पञ्चतपा भूत्वा वर्षास्वाकाशसंश्रयः ॥ १.६३.२३ ॥
رافعًا ذراعيه دون اتكاء، يعيش على الهواء ويمارس التقشف؛ في الصيف جالسًا بين خمس نيران، وفي الأمطار معرّضًا للسماء المفتوحة...
1.63.24
शिशिरे सलिलेशायी रात्र्यहानि तपोधनः।
एवं वर्षसहस्रं हि तपो घोरमुपागमत् ॥ १.६३.२४ ॥
ينام في الماء في فصل البرد، ليلًا ونهارًا، فأقدم على التقشف الشديد هكذا ألف سنة، ذاك الذي ثروته التقشف.
1.63.25
तस्मिन् संतप्यमाने तु विश्वामित्रे महामुनौ।
संतापः सुमहानासीत् सुराणां वासवस्य च ॥ १.६३.२५ ॥
وبينما كان الحكيم العظيم فيشفاميترا يحترق بالتقشف، اعتلى الآلهة وفاسافا (إندرا) قلق عظيم.
1.63.26
रम्भामप्सरसं शक्रः सर्वैः सह मरुद्गणैः।
उवाचात्महितं वाक्यमहितं कौशिकस्य च ॥ १.६३.२६ ॥
قال إندرا، مع جميع جماعات الماروتا، للحورية رامبها كلامًا نافعًا له وضارًا بكاوشيكا.