വാല്മീകി രാമായണം · സർഗം 1.63
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.63.1
पूर्णे वर्षसहस्रे तु व्रतस्नातं महामुनिम्।
अभ्यगच्छन् सुराः सर्वे तपः फलचिकीर्षवः ॥ १.६३.१ ॥
ആയിരം വർഷം പൂർത്തിയായപ്പോൾ, വ്രതസ്നാനം ചെയ്ത ആ മഹാമുനിയുടെ അടുത്തേക്ക് തപസ്സിന്റെ ഫലം നൽകാൻ ആഗ്രഹിച്ച് എല്ലാ ദേവന്മാരും എത്തി.
1.63.2
अब्रवीत् सुमहातेजा ब्रह्मा सुरुचिरं वचः।
ऋषिस्त्वमसि भद्रं ते स्वार्जितैः कर्मभिः शुभैः ॥ १.६३.२ ॥
മഹാതേജസ്വിയായ ബ്രഹ്മാവ് അതിമനോഹരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: 'നീ ഋഷിയാണ്. നിനക്ക് മംഗളം ഭവിക്കട്ടെ; നിന്റെ സ്വയം സമ്പാദിച്ച ശുഭകർമ്മങ്ങളാൽ നീ ഇത് നേടിയിരിക്കുന്നു.'
1.63.3
तमेवमुक्त्वा देवेशस्त्रिदिवं पुनरभ्यगात्।
विश्वामित्रो महातेजा भूयस्तेपे महत् तपः ॥ १.६३.३ ॥
അവനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം ദേവേശൻ വീണ്ടും സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോയി. മഹാതേജസ്വിയായ വിശ്വാമിത്രൻ വീണ്ടും മഹത്തായ തപസ്സ് ചെയ്തു.
1.63.4
ततः कालेन महता मेनका परमाप्सराः।
पुष्करेषु नरश्रेष्ठ स्नातुं समुपचक्रमे ॥ १.६३.४ ॥
പിന്നെ ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, പരമാപ്സരസ്സായ മേനക പുഷ്കര തടാകങ്ങളിൽ, ഹേ നരശ്രേഷ്ഠാ, സ്നാനം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
1.63.5
तां ददर्श महातेजा मेनकां कुशिकात्मजः।
रूपेणाप्रतिमां तत्र विद्युतं जलदे यथा ॥ १.६३.५ ॥
മഹാതേജസ്വിയായ കുശികപുത്രൻ അവിടെ മേനകയെ കണ്ടു; രൂപത്തിൽ ഉപമയില്ലാത്തവളായി, മേഘത്തിലെ മിന്നൽ പോലെ അവൾ പ്രകാശിച്ചു.
1.63.6
कन्दर्पदर्पवशगो मुनिस्तामिदमब्रवीत्।
अप्सरः स्वागतं तेऽस्तु वस चेह ममाश्रमे ॥ १.६३.६ ॥
കാമദേവന്റെ ഗർവ്വിന് വശംവദനായ മുനി അവളോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: 'അപ്സരസ്സേ, നിനക്ക് സ്വാഗതം; ഇവിടെ എന്റെ ആശ്രമത്തിൽ താമസിക്കൂ.'
1.63.7
अनुगृह्णीष्व भद्रं ते मदनेन विमोहितम्।
इत्युक्ता सा वरारोहा तत्र वासमथाकरोत् ॥ १.६३.७ ॥
"എന്നോട് കനിവുണ്ടാകണേ, നിനക്ക് മംഗളം വരട്ടെ; ഞാൻ മദനനാൽ മോഹിതനായിരിക്കുന്നു." ഇങ്ങനെ പറയപ്പെട്ട ആ സുന്ദരി അവിടെ വാസമുറപ്പിച്ചു.
1.63.8
तपसो हि महाविघ्नो विश्वामित्रमुपागमत्।
तस्यां वसन्त्यां वर्षाणि पञ्च पञ्च च राघव ॥ १.६३.८ ॥
രാഘവാ, തപസ്സിന് വലിയ വിഘ്നം വിശ്വാമിത്രന്റെ അടുത്തെത്തി. അവളോടൊത്ത് വസിച്ചുകൊണ്ട് പത്ത് വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
1.63.9
विश्वामित्राश्रमे सौम्ये सुखेन व्यतिचक्रमुः।
अथ काले गते तस्मिन् विश्वामित्रो महामुनिः ॥ १.६३.९ ॥
വിശ്വാമിത്രന്റെ മനോഹരമായ ആശ്രമത്തിൽ അവർ സുഖമായി കാലം കഴിച്ചു. അക്കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മഹാമുനിയായ വിശ്വാമിത്രൻ...
1.63.10
सव्रीड इव संवृत्तश्चिन्ताशोकपरायणः।
बुद्धिर्मुनेः समुत्पन्ना सामर्षा रघुनन्दन ॥ १.६३.१० ॥
ലജ്ജിതനെപ്പോലെ അദ്ദേഹം ചിന്തയിലും ദുഃഖത്തിലും മുഴുകി. രഘുനന്ദനാ, മുനിയുടെ മനസ്സിൽ കോപത്തോടെ ഒരു ചിന്ത ഉദിച്ചു.
1.63.11
सर्वं सुराणां कर्मैतत् तपोऽपहरणं महत्।
अहोरात्रापदेशेन गताः संवत्सरा दश ॥ १.६३.११ ॥
ഇതെല്ലാം ദേവന്മാരുടെ പ്രവൃത്തിയാണ്; തപസ്സിനെ അപഹരിക്കുന്ന വലിയ കർമ്മം. പകലും രാത്രിയും എന്ന വ്യാജേന പത്ത് വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
1.63.12
काममोहाभिभूतस्य विघ्नोऽयं प्रत्युपस्थितः।
स निःश्वसन् मुनिवरः पश्चात्तापेन दुःखितः ॥ १.६३.१२ ॥
കാമമോഹങ്ങളാൽ പരാജിതനായവന് ഈ വിഘ്നം മുന്നിൽ വന്നു. ആ ശ്രേഷ്ഠമുനി നെടുവീർപ്പിട്ടുകൊണ്ട് പശ്ചാത്താപത്താൽ ദുഃഖിതനായി.
1.63.13
भीतामप्सरसं दृष्ट्वा वेपन्तीं प्राञ्जलिं स्थिताम्।
मेनकां मधुरैर्वाक्यैर्विसृज्य कुशिकात्मजः ॥ १.६३.१३ ॥
ഭയന്ന്, വിറച്ച്, കൈകൂപ്പി നിന്ന അപ്സരസ്സായ മേനകയെ കണ്ടപ്പോൾ, കുശികന്റെ പുത്രൻ മധുരവാക്കുകളാൽ അവളെ യാത്രയാക്കി.
1.63.14
उत्तरं पर्वतं राम विश्वामित्रो जगाम ह।
स कृत्वा नैष्ठिकीं बुद्धिं जेतुकामो महायशाः ॥ १.६३.१४ ॥
രാമാ, വിശ്വാമിത്രൻ വടക്കൻ പർവതത്തിലേക്ക് പോയി. മഹായശസ്വിയായ അദ്ദേഹം ഉറച്ച സങ്കല്പത്തോടെ ജയിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ യാത്ര ചെയ്തു.
1.63.15
कौशिकीतीरमासाद्य तपस्तेपे दुरासदम्।
तस्य वर्षसहस्राणि घोरं तप उपासतः ॥ १.६३.१५ ॥
കൗശികീ തീരത്തെത്തി അദ്ദേഹം അപ്രാപ്യമായ തപസ്സ് അനുഷ്ഠിച്ചു. ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ ഘോരമായ തപസ്സ് ചെയ്തു.
1.63.16
उत्तरे पर्वते राम देवतानामभूद् भयम्।
आमन्त्रयन् समागम्य सर्वे सर्षिगणाः सुराः ॥ १.६३.१६ ॥
രാമാ, വടക്കൻ പർവതത്തിൽ ദേവന്മാർക്ക് ഭയമുണ്ടായി. ഋഷിഗണങ്ങളോടൊപ്പം എല്ലാ ദേവന്മാരും ഒത്തുകൂടി ആലോചിച്ചു.
1.63.17
महर्षिशब्दं लभतां साध्वयं कुशिकात्मजः।
देवतानां वचः श्रुत्वा सर्वलोकपितामहः ॥ १.६३.१७ ॥
"കുശികന്റെ ഈ പുത്രൻ മഹർഷി എന്ന പദവി നേടട്ടെ" എന്ന ദേവന്മാരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, സർവലോകപിതാമഹൻ...
1.63.18
अब्रवीन्मधुरं वाक्यं विश्वामित्रं तपोधनम्।
महर्षे स्वागतं वत्स तपसोग्रेण तोषितः ॥ १.६३.१८ ॥
തപോധനനായ വിശ്വാമിത്രനോട് മധുരവാക്കുകൾ പറഞ്ഞു — "മഹർഷേ, സ്വാഗതം, കുട്ടീ! നിന്റെ ഘോരതപസ്സിൽ ഞാൻ സന്തുഷ്ടനായിരിക്കുന്നു."
1.63.19
महत्त्वमृषिमुख्यत्वं ददामि तव कौशिक।
ब्रह्मणस्तु वचः श्रुत्वा विश्वामित्रस्तपोधनः ॥ १.६३.१९ ॥
ഹേ കൗശിക, നിനക്ക് മഹത്വവും മുനിമാരിൽ പ്രമുഖസ്ഥാനവും ഞാൻ നൽകുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട തപോധനനായ വിശ്വാമിത്രൻ...
1.63.20
प्राञ्जलिः प्रणतो भूत्वा प्रत्युवाच पितामहम्।
ब्रह्मर्षिशब्दमतुलं स्वार्जितैः कर्मभिः शुभैः ॥ १.६३.२० ॥
കൈകൂപ്പി വണങ്ങി അദ്ദേഹം പിതാമഹനോട് മറുപടി പറഞ്ഞു — "എന്റെ സ്വന്തം ശുഭകർമ്മങ്ങളാൽ നേടിയ അതുല്യമായ ബ്രഹ്മർഷി പദവി..."
1.63.21
यदि मे भगवन्नाह ततोऽहं विजितेन्द्रियः।
तमुवाच ततो ब्रह्मा न तावत् त्वं जितेन्द्रियः ॥ १.६३.२१ ॥
"ഭഗവാനേ, അങ്ങ് അങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ ഇന്ദ്രിയജിതനാണ്." അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു — "നീ ഇതുവരെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ചിട്ടില്ല."
1.63.22
यतस्व मुनिशार्दूल इत्युक्त्वा त्रिदिवं गतः।
विप्रस्थितेषु देवेषु विश्वामित्रो महामुनिः ॥ १.६३.२२ ॥
"മുനിശാർദൂലാ, യത്നിക്കൂ" എന്ന് പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോയി. ദേവന്മാർ പോയ ശേഷം മഹാമുനി വിശ്വാമിത്രൻ...
1.63.23
ऊर्ध्वबाहुर्निरालम्बो वायुभक्षस्तपश्चरन्।
घर्मे पञ्चतपा भूत्वा वर्षास्वाकाशसंश्रयः ॥ १.६३.२३ ॥
കൈകൾ ഉയർത്തി, ആധാരമില്ലാതെ, വായുവിനെ ഭക്ഷിച്ച് തപസ്സ് ചെയ്തു; വേനലിൽ പഞ്ചാഗ്നികളുടെ നടുവിൽ, മഴക്കാലത്ത് തുറന്ന ആകാശത്തിൻ കീഴിൽ...
1.63.24
शिशिरे सलिलेशायी रात्र्यहानि तपोधनः।
एवं वर्षसहस्रं हि तपो घोरमुपागमत् ॥ १.६३.२४ ॥
ശിശിരത്തിൽ വെള്ളത്തിൽ ശയിച്ച്, രാവും പകലും തപോധനൻ ഇങ്ങനെ ആയിരം വർഷം ഘോരമായ തപസ്സ് ചെയ്തു.
1.63.25
तस्मिन् संतप्यमाने तु विश्वामित्रे महामुनौ।
संतापः सुमहानासीत् सुराणां वासवस्य च ॥ १.६३.२५ ॥
ആ മഹാമുനി വിശ്വാമിത്രൻ തപസ്സിനാൽ ജ്വലിക്കുമ്പോൾ, ദേവന്മാർക്കും വാസവനും വലിയ സന്താപമുണ്ടായി.
1.63.26
रम्भामप्सरसं शक्रः सर्वैः सह मरुद्गणैः।
उवाचात्महितं वाक्यमहितं कौशिकस्य च ॥ १.६३.२६ ॥
ഇന്ദ്രൻ മരുത്ഗണങ്ങളോടൊപ്പം അപ്സരസ്സായ രംഭയോട് തനിക്ക് ഹിതവും കൗശികന് അഹിതവുമായ വാക്ക് പറഞ്ഞു.