Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 1.63
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.63.1
पूर्णे वर्षसहस्रे तु व्रतस्नातं महामुनिम्।
अभ्यगच्छन् सुराः सर्वे तपः फलचिकीर्षवः ॥ १.६३.१ ॥
Quando mil anos se completaram, todos os deuses vieram ao grande sábio, que se banhara após o voto, desejosos de conceder o fruto de sua austeridade.
1.63.2
अब्रवीत् सुमहातेजा ब्रह्मा सुरुचिरं वचः।
ऋषिस्त्वमसि भद्रं ते स्वार्जितैः कर्मभिः शुभैः ॥ १.६३.२ ॥
Brahmā, de grande esplendor, pronunciou estas palavras muito agradáveis: "Tu és um sábio. Que a boa fortuna esteja contigo; tu a conquistaste por teus próprios atos auspiciosos."
1.63.3
तमेवमुक्त्वा देवेशस्त्रिदिवं पुनरभ्यगात्।
विश्वामित्रो महातेजा भूयस्तेपे महत् तपः ॥ १.६३.३ ॥
Tendo-lhe dito isso, o senhor dos deuses retornou ao céu. E Viśvāmitra, de grande esplendor, voltou a praticar grande austeridade.
1.63.4
ततः कालेन महता मेनका परमाप्सराः।
पुष्करेषु नरश्रेष्ठ स्नातुं समुपचक्रमे ॥ १.६३.४ ॥
Então, após muito tempo, a suprema apsaras Menakā começou a banhar-se nos lagos de Puṣkara, ó melhor dos homens.
1.63.5
तां ददर्श महातेजा मेनकां कुशिकात्मजः।
रूपेणाप्रतिमां तत्र विद्युतं जलदे यथा ॥ १.६३.५ ॥
Ali, o filho de Kuśika, de grande esplendor, viu Menakā, incomparável em beleza, como um relâmpago numa nuvem.
1.63.6
कन्दर्पदर्पवशगो मुनिस्तामिदमब्रवीत्।
अप्सरः स्वागतं तेऽस्तु वस चेह ममाश्रमे ॥ १.६३.६ ॥
O sábio, dominado pelo orgulho do Amor, disse-lhe: "Bem-vinda sejas, ó ninfa! Fica aqui no meu eremitério."
1.63.7
अनुगृह्णीष्व भद्रं ते मदनेन विमोहितम्।
इत्युक्ता सा वरारोहा तत्र वासमथाकरोत् ॥ १.६३.७ ॥
«Mostra-me a tua graça, que a boa sorte esteja contigo; estou perturbado por Madana.» Assim interpelada, a de belos quadris fixou ali a sua morada.
1.63.8
तपसो हि महाविघ्नो विश्वामित्रमुपागमत्।
तस्यां वसन्त्यां वर्षाणि पञ्च पञ्च च राघव ॥ १.६३.८ ॥
Ó Rāghava, um grande obstáculo à sua austeridade veio a Viśvāmitra; enquanto ela ali morava, passaram-se dez anos.
1.63.9
विश्वामित्राश्रमे सौम्ये सुखेन व्यतिचक्रमुः।
अथ काले गते तस्मिन् विश्वामित्रो महामुनिः ॥ १.६३.९ ॥
No agradável eremitério de Viśvāmitra passaram os dias em felicidade. Então, passado aquele tempo, o grande sábio Viśvāmitra...
1.63.10
सव्रीड इव संवृत्तश्चिन्ताशोकपरायणः।
बुद्धिर्मुनेः समुत्पन्ना सामर्षा रघुनन्दन ॥ १.६३.१० ॥
Como que envergonhado, entregou-se à preocupação e à dor. Ó alegria dos Raghus, surgiu na mente do sábio uma resolução misturada à indignação.
1.63.11
सर्वं सुराणां कर्मैतत् तपोऽपहरणं महत्।
अहोरात्रापदेशेन गताः संवत्सरा दश ॥ १.६३.११ ॥
Tudo isto é obra dos deuses, um grande roubo da minha austeridade. Sob o pretexto de dias e noites, passaram-se dez anos.
1.63.12
काममोहाभिभूतस्य विघ्नोऽयं प्रत्युपस्थितः।
स निःश्वसन् मुनिवरः पश्चात्तापेन दुःखितः ॥ १.६३.१२ ॥
Para quem é dominado pelo desejo e pela ilusão, este obstáculo apresentou-se. Aquele excelente sábio, suspirando, ficou aflito com o arrependimento que veio depois.
1.63.13
भीतामप्सरसं दृष्ट्वा वेपन्तीं प्राञ्जलिं स्थिताम्।
मेनकां मधुरैर्वाक्यैर्विसृज्य कुशिकात्मजः ॥ १.६३.१३ ॥
Ao ver a apsara Menakā, assustada, trêmula e de pé com as mãos juntas, o filho de Kuśika a dispensou com palavras doces.
1.63.14
उत्तरं पर्वतं राम विश्वामित्रो जगाम ह।
स कृत्वा नैष्ठिकीं बुद्धिं जेतुकामो महायशाः ॥ १.६३.१४ ॥
Ó Rāma, Viśvāmitra foi à montanha do norte. O de grande fama, tendo tomado uma resolução firme, partiu desejoso de vencer.
1.63.15
कौशिकीतीरमासाद्य तपस्तेपे दुरासदम्।
तस्य वर्षसहस्राणि घोरं तप उपासतः ॥ १.६३.१५ ॥
Chegando à margem do Kauśikī, realizou uma penitência difícil de alcançar; durante milhares de anos praticou uma austeridade terrível.
1.63.16
उत्तरे पर्वते राम देवतानामभूद् भयम्।
आमन्त्रयन् समागम्य सर्वे सर्षिगणाः सुराः ॥ १.६३.१६ ॥
Ó Rāma, na montanha do norte surgiu o temor entre os deuses. Reunidos com as multidões de sábios, todos os deuses deliberaram.
1.63.17
महर्षिशब्दं लभतां साध्वयं कुशिकात्मजः।
देवतानां वचः श्रुत्वा सर्वलोकपितामहः ॥ १.६३.१७ ॥
"Que este filho de Kuśika obtenha o título de grande sábio." Ao ouvir as palavras dos deuses, o avô de todos os mundos...
1.63.18
अब्रवीन्मधुरं वाक्यं विश्वामित्रं तपोधनम्।
महर्षे स्वागतं वत्स तपसोग्रेण तोषितः ॥ १.६३.१८ ॥
Disse palavras doces a Viśvāmitra, riqueza de austeridade: "Bem-vindo, grande sábio, querido filho! Estou satisfeito com tua feroz austeridade."
1.63.19
महत्त्वमृषिमुख्यत्वं ददामि तव कौशिक।
ब्रह्मणस्तु वचः श्रुत्वा विश्वामित्रस्तपोधनः ॥ १.६३.१९ ॥
"Ó Kauśika, concedo-te grandeza e a primazia entre os sábios." Tendo ouvido as palavras de Brahmā, Viśvāmitra, cuja riqueza é a austeridade...
1.63.20
प्राञ्जलिः प्रणतो भूत्वा प्रत्युवाच पितामहम्।
ब्रह्मर्षिशब्दमतुलं स्वार्जितैः कर्मभिः शुभैः ॥ १.६३.२० ॥
Com as palmas unidas e profundamente curvado, respondeu ao Avô: "O título de brahmarṣi, incomparável, conquistado pelas minhas próprias boas obras..."
1.63.21
यदि मे भगवन्नाह ततोऽहं विजितेन्द्रियः।
तमुवाच ततो ब्रह्मा न तावत् त्वं जितेन्द्रियः ॥ १.६३.२१ ॥
"Ó venerável, se assim o disseste, então sou aquele que venceu os sentidos." Então Brahmā disse-lhe: "Ainda não venceste os sentidos."
1.63.22
यतस्व मुनिशार्दूल इत्युक्त्वा त्रिदिवं गतः।
विप्रस्थितेषु देवेषु विश्वामित्रो महामुनिः ॥ १.६३.२२ ॥
"Ó tigre entre os sábios, esforça-te" — tendo dito isto, foi para o céu. Quando os deuses partiram, o grande sábio Viśvāmitra...
1.63.23
ऊर्ध्वबाहुर्निरालम्बो वायुभक्षस्तपश्चरन्।
घर्मे पञ्चतपा भूत्वा वर्षास्वाकाशसंश्रयः ॥ १.६३.२३ ॥
Com os braços erguidos e sem apoio, vivendo de ar e praticando austeridade; no verão, entre cinco fogos, e nas chuvas, exposto ao céu aberto...
1.63.24
शिशिरे सलिलेशायी रात्र्यहानि तपोधनः।
एवं वर्षसहस्रं हि तपो घोरमुपागमत् ॥ १.६३.२४ ॥
Dormindo na água na estação fria, noite e dia, aquele cuja riqueza é a austeridade empreendeu assim um terrível tapas durante mil anos.
1.63.25
तस्मिन् संतप्यमाने तु विश्वामित्रे महामुनौ।
संतापः सुमहानासीत् सुराणां वासवस्य च ॥ १.६३.२५ ॥
Enquanto o grande sábio Viśvāmitra se consumia pela austeridade, grande aflição surgiu entre os deuses e Vāsava (Indra).
1.63.26
रम्भामप्सरसं शक्रः सर्वैः सह मरुद्गणैः।
उवाचात्महितं वाक्यमहितं कौशिकस्य च ॥ १.६३.२६ ॥
Indra, junto com todos os bandos dos Maruts, disse à apsara Rambhā palavras benéficas para si mesmo, mas prejudiciais a Kauśika.