Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 1.63
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.63.1
पूर्णे वर्षसहस्रे तु व्रतस्नातं महामुनिम्।
अभ्यगच्छन् सुराः सर्वे तपः फलचिकीर्षवः ॥ १.६३.१ ॥
Als tausend Jahre vollendet waren, kamen alle Götter zu dem großen Weisen, der nach seinem Gelübde gebadet hatte, da sie ihm die Frucht seiner Askese gewähren wollten.
1.63.2
अब्रवीत् सुमहातेजा ब्रह्मा सुरुचिरं वचः।
ऋषिस्त्वमसि भद्रं ते स्वार्जितैः कर्मभिः शुभैः ॥ १.६३.२ ॥
Brahmā, von großer Strahlkraft, sprach diese überaus angenehmen Worte: »Du bist ein Weiser. Glück sei mit dir; du hast dies durch deine eigenen guten Taten verdient.«
1.63.3
तमेवमुक्त्वा देवेशस्त्रिदिवं पुनरभ्यगात्।
विश्वामित्रो महातेजा भूयस्तेपे महत् तपः ॥ १.६३.३ ॥
Nachdem er ihm dies gesagt hatte, kehrte der Herr der Götter in den Himmel zurück. Und Viśvāmitra, von großer Strahlkraft, übte erneut große Askese.
1.63.4
ततः कालेन महता मेनका परमाप्सराः।
पुष्करेषु नरश्रेष्ठ स्नातुं समुपचक्रमे ॥ १.६३.४ ॥
Dann, nach langer Zeit, begann die höchste Apsarā Menakā, in den Seen von Puṣkara zu baden, o Bester der Menschen.
1.63.5
तां ददर्श महातेजा मेनकां कुशिकात्मजः।
रूपेणाप्रतिमां तत्र विद्युतं जलदे यथा ॥ १.६३.५ ॥
Dort sah der Sohn Kuśikas, von großer Strahlkraft, Menakā, unvergleichlich an Schönheit, wie ein Blitz in einer Wolke.
1.63.6
कन्दर्पदर्पवशगो मुनिस्तामिदमब्रवीत्।
अप्सरः स्वागतं तेऽस्तु वस चेह ममाश्रमे ॥ १.६३.६ ॥
Der Weise, dem Stolz der Liebe unterworfen, sprach zu ihr: »Willkommen, o Apsarā! Bleibe hier in meiner Einsiedelei.«
1.63.7
अनुगृह्णीष्व भद्रं ते मदनेन विमोहितम्।
इत्युक्ता सा वरारोहा तत्र वासमथाकरोत् ॥ १.६३.७ ॥
»Erweise mir deine Gnade, möge dir Glück beschieden sein; ich bin von Madana verwirrt.« So angesprochen, nahm die Schönhüftige dort ihren Wohnsitz.
1.63.8
तपसो हि महाविघ्नो विश्वामित्रमुपागमत्।
तस्यां वसन्त्यां वर्षाणि पञ्च पञ्च च राघव ॥ १.६३.८ ॥
O Rāghava, ein großes Hindernis für seine Askese kam zu Viśvāmitra; während sie dort weilte, vergingen zehn Jahre.
1.63.9
विश्वामित्राश्रमे सौम्ये सुखेन व्यतिचक्रमुः।
अथ काले गते तस्मिन् विश्वामित्रो महामुनिः ॥ १.६३.९ ॥
In Viśvāmitras angenehmer Einsiedelei verbrachten sie ihre Tage in Glück. Als diese Zeit vergangen war, der große Weise Viśvāmitra...
1.63.10
सव्रीड इव संवृत्तश्चिन्ताशोकपरायणः।
बुद्धिर्मुनेः समुत्पन्ना सामर्षा रघुनन्दन ॥ १.६३.१० ॥
Wie beschämt verfiel er Sorge und Kummer. O Wonne der Raghus, im Geist des Weisen entstand ein Entschluss, durchsetzt mit Unwillen.
1.63.11
सर्वं सुराणां कर्मैतत् तपोऽपहरणं महत्।
अहोरात्रापदेशेन गताः संवत्सरा दश ॥ १.६३.११ ॥
Dies alles ist das Werk der Götter, ein großer Raub an meiner Askese. Unter dem Vorwand von Tagen und Nächten sind zehn Jahre vergangen.
1.63.12
काममोहाभिभूतस्य विघ्नोऽयं प्रत्युपस्थितः।
स निःश्वसन् मुनिवरः पश्चात्तापेन दुःखितः ॥ १.६३.१२ ॥
Für den, der von Begierde und Verblendung überwältigt ist, hat sich dieses Hindernis gezeigt. Jener vortreffliche Weise, tief seufzend, war vom späteren Reuegefühl betrübt.
1.63.13
भीतामप्सरसं दृष्ट्वा वेपन्तीं प्राञ्जलिं स्थिताम्।
मेनकां मधुरैर्वाक्यैर्विसृज्य कुशिकात्मजः ॥ १.६३.१३ ॥
Als er die verängstigte Apsaras Menakā sah, zitternd und mit gefalteten Händen dastehend, entließ der Sohn Kuśikas sie mit süßen Worten.
1.63.14
उत्तरं पर्वतं राम विश्वामित्रो जगाम ह।
स कृत्वा नैष्ठिकीं बुद्धिं जेतुकामो महायशाः ॥ १.६३.१४ ॥
O Rāma, Viśvāmitra ging zum nördlichen Berg. Der hochberühmte fasste einen festen Entschluss und brach, den Sieg begehrend, auf.
1.63.15
कौशिकीतीरमासाद्य तपस्तेपे दुरासदम्।
तस्य वर्षसहस्राणि घोरं तप उपासतः ॥ १.६३.१५ ॥
Am Ufer der Kauśikī angekommen, vollzog er eine schwer erreichbare Askese; tausende Jahre übte er furchtbare Strenge.
1.63.16
उत्तरे पर्वते राम देवतानामभूद् भयम्।
आमन्त्रयन् समागम्य सर्वे सर्षिगणाः सुराः ॥ १.६३.१६ ॥
O Rāma, auf dem nördlichen Berg entstand Furcht unter den Göttern. Mit den Scharen der Weisen versammelt, berieten sich alle Götter.
1.63.17
महर्षिशब्दं लभतां साध्वयं कुशिकात्मजः।
देवतानां वचः श्रुत्वा सर्वलोकपितामहः ॥ १.६३.१७ ॥
"Möge dieser Sohn Kuśikas den Titel eines großen Weisen erlangen." Als der Urahn aller Welten die Worte der Götter hörte...
1.63.18
अब्रवीन्मधुरं वाक्यं विश्वामित्रं तपोधनम्।
महर्षे स्वागतं वत्स तपसोग्रेण तोषितः ॥ १.६३.१८ ॥
Er sprach süße Worte zu Viśvāmitra, dem Reichtum der Askese: "Willkommen, großer Weiser, lieber Sohn! Ich bin zufrieden mit deiner furchtbaren Strenge."
1.63.19
महत्त्वमृषिमुख्यत्वं ददामि तव कौशिक।
ब्रह्मणस्तु वचः श्रुत्वा विश्वामित्रस्तपोधनः ॥ १.६३.१९ ॥
"O Kauśika, ich verleihe dir Größe und den höchsten Rang unter den Weisen." Als Viśvāmitra, dessen Reichtum Askese ist, Brahmās Worte gehört hatte...
1.63.20
प्राञ्जलिः प्रणतो भूत्वा प्रत्युवाच पितामहम्।
ब्रह्मर्षिशब्दमतुलं स्वार्जितैः कर्मभिः शुभैः ॥ १.६३.२० ॥
Mit gefalteten Händen und tief verneigt antwortete er dem Großvater: "Der Titel brahmarṣi, unvergleichlich, durch meine eigenen guten Taten erworben..."
1.63.21
यदि मे भगवन्नाह ततोऽहं विजितेन्द्रियः।
तमुवाच ततो ब्रह्मा न तावत् त्वं जितेन्द्रियः ॥ १.६३.२१ ॥
"O Verehrter, wenn du so gesprochen hast, dann bin ich einer, der die Sinne besiegt hat." Da sprach Brahmā zu ihm: "Du hast deine Sinne noch nicht besiegt."
1.63.22
यतस्व मुनिशार्दूल इत्युक्त्वा त्रिदिवं गतः।
विप्रस्थितेषु देवेषु विश्वामित्रो महामुनिः ॥ १.६३.२२ ॥
"O Tiger unter den Weisen, strebe!" — so sprach er und ging zum Himmel. Als die Götter fortgegangen waren, der große Weise Viśvāmitra...
1.63.23
ऊर्ध्वबाहुर्निरालम्बो वायुभक्षस्तपश्चरन्।
घर्मे पञ्चतपा भूत्वा वर्षास्वाकाशसंश्रयः ॥ १.६३.२३ ॥
Mit erhobenen Armen und ohne Stütze, sich von Luft ernährend und Askese übend; im Sommer unter fünf Feuern, in der Regenzeit unter dem offenen Himmel...
1.63.24
शिशिरे सलिलेशायी रात्र्यहानि तपोधनः।
एवं वर्षसहस्रं हि तपो घोरमुपागमत् ॥ १.६३.२४ ॥
Im kalten Winter im Wasser schlafend, Nacht und Tag, unternahm der, dessen Reichtum Askese ist, so tausend Jahre lang gewaltige Buße.
1.63.25
तस्मिन् संतप्यमाने तु विश्वामित्रे महामुनौ।
संतापः सुमहानासीत् सुराणां वासवस्य च ॥ १.६३.२५ ॥
Als der große Weise Viśvāmitra sich in Askese verzehrte, entstand große Bedrängnis unter den Göttern und bei Vāsava (Indra).
1.63.26
रम्भामप्सरसं शक्रः सर्वैः सह मरुद्गणैः।
उवाचात्महितं वाक्यमहितं कौशिकस्य च ॥ १.६३.२६ ॥
Indra sprach zusammen mit allen Scharen der Maruts zur Apsaras Rambhā Worte, die ihm selbst nützlich, Kauśika aber schädlich waren.