Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 1.63
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.63.1
पूर्णे वर्षसहस्रे तु व्रतस्नातं महामुनिम्।
अभ्यगच्छन् सुराः सर्वे तपः फलचिकीर्षवः ॥ १.६३.१ ॥
Cuando se cumplieron mil años, todos los dioses se acercaron al gran sabio, que se había bañado tras su voto, deseosos de conceder el fruto de su austeridad.
1.63.2
अब्रवीत् सुमहातेजा ब्रह्मा सुरुचिरं वचः।
ऋषिस्त्वमसि भद्रं ते स्वार्जितैः कर्मभिः शुभैः ॥ १.६३.२ ॥
Brahmā, de gran esplendor, pronunció estas palabras muy agradables: "Eres un sabio. Que la buena fortuna sea tuya; lo has ganado por tus propias obras auspiciosas."
1.63.3
तमेवमुक्त्वा देवेशस्त्रिदिवं पुनरभ्यगात्।
विश्वामित्रो महातेजा भूयस्तेपे महत् तपः ॥ १.६३.३ ॥
Tras decirle esto, el señor de los dioses regresó al cielo. Y Viśvāmitra, de gran esplendor, volvió a realizar una gran austeridad.
1.63.4
ततः कालेन महता मेनका परमाप्सराः।
पुष्करेषु नरश्रेष्ठ स्नातुं समुपचक्रमे ॥ १.६३.४ ॥
Entonces, tras mucho tiempo, la suprema apsaras Menakā comenzó a bañarse en los lagos de Puṣkara, oh mejor de los hombres.
1.63.5
तां ददर्श महातेजा मेनकां कुशिकात्मजः।
रूपेणाप्रतिमां तत्र विद्युतं जलदे यथा ॥ १.६३.५ ॥
Allí el hijo de Kuśika, de gran esplendor, vio a Menakā, incomparable en belleza, como un relámpago en una nube.
1.63.6
कन्दर्पदर्पवशगो मुनिस्तामिदमब्रवीत्।
अप्सरः स्वागतं तेऽस्तु वस चेह ममाश्रमे ॥ १.६३.६ ॥
El sabio, dominado por el orgullo del Amor, le dijo: "¡Bienvenida seas, oh ninfa! Quédate aquí en mi ermita."
1.63.7
अनुगृह्णीष्व भद्रं ते मदनेन विमोहितम्।
इत्युक्ता सा वरारोहा तत्र वासमथाकरोत् ॥ १.६३.७ ॥
«Muéstrame tu favor, que la fortuna te acompañe; estoy turbado por Madana.» Así interpelada, la de bellas caderas se quedó allí a morar.
1.63.8
तपसो हि महाविघ्नो विश्वामित्रमुपागमत्।
तस्यां वसन्त्यां वर्षाणि पञ्च पञ्च च राघव ॥ १.६३.८ ॥
Oh Rāghava, un gran obstáculo para su austeridad llegó a Viśvāmitra; mientras ella moraba allí, pasaron diez años.
1.63.9
विश्वामित्राश्रमे सौम्ये सुखेन व्यतिचक्रमुः।
अथ काले गते तस्मिन् विश्वामित्रो महामुनिः ॥ १.६३.९ ॥
En el agradable ermita de Viśvāmitra pasaron los días felizmente. Entonces, cuando aquel tiempo hubo transcurrido, el gran sabio Viśvāmitra...
1.63.10
सव्रीड इव संवृत्तश्चिन्ताशोकपरायणः।
बुद्धिर्मुनेः समुत्पन्ना सामर्षा रघुनन्दन ॥ १.६३.१० ॥
Como avergonzado, se entregó a la preocupación y la pena. Oh deleite de los Raghus, en la mente del sabio surgió un propósito teñido de indignación.
1.63.11
सर्वं सुराणां कर्मैतत् तपोऽपहरणं महत्।
अहोरात्रापदेशेन गताः संवत्सरा दश ॥ १.६३.११ ॥
Todo esto es obra de los dioses, un gran robo de mi austeridad. Con el pretexto de días y noches han pasado diez años.
1.63.12
काममोहाभिभूतस्य विघ्नोऽयं प्रत्युपस्थितः।
स निःश्वसन् मुनिवरः पश्चात्तापेन दुःखितः ॥ १.६३.१२ ॥
Para quien está dominado por el deseo y la ilusión, este obstáculo se ha presentado. Aquel excelente sabio, suspirando, quedó afligido por el remordimiento posterior.
1.63.13
भीतामप्सरसं दृष्ट्वा वेपन्तीं प्राञ्जलिं स्थिताम्।
मेनकां मधुरैर्वाक्यैर्विसृज्य कुशिकात्मजः ॥ १.६३.१३ ॥
Al ver a la apsara Menakā, asustada, temblorosa y de pie con las manos juntas, el hijo de Kuśika la despidió con palabras dulces.
1.63.14
उत्तरं पर्वतं राम विश्वामित्रो जगाम ह।
स कृत्वा नैष्ठिकीं बुद्धिं जेतुकामो महायशाः ॥ १.६३.१४ ॥
Oh Rāma, Viśvāmitra fue a la montaña del norte. El de gran fama, habiendo tomado una resolución firme, partió deseoso de vencer.
1.63.15
कौशिकीतीरमासाद्य तपस्तेपे दुरासदम्।
तस्य वर्षसहस्राणि घोरं तप उपासतः ॥ १.६३.१५ ॥
Llegando a la orilla del Kauśikī, realizó una penitencia difícil de alcanzar; durante miles de años practicó una austeridad terrible.
1.63.16
उत्तरे पर्वते राम देवतानामभूद् भयम्।
आमन्त्रयन् समागम्य सर्वे सर्षिगणाः सुराः ॥ १.६३.१६ ॥
Oh Rāma, en la montaña del norte surgió el temor entre los dioses. Reunidos con las multitudes de sabios, todos los dioses deliberaron.
1.63.17
महर्षिशब्दं लभतां साध्वयं कुशिकात्मजः।
देवतानां वचः श्रुत्वा सर्वलोकपितामहः ॥ १.६३.१७ ॥
"Que este hijo de Kuśika obtenga el título de gran sabio". Al oír las palabras de los dioses, el abuelo de todos los mundos...
1.63.18
अब्रवीन्मधुरं वाक्यं विश्वामित्रं तपोधनम्।
महर्षे स्वागतं वत्स तपसोग्रेण तोषितः ॥ १.६३.१८ ॥
Habló palabras dulces a Viśvāmitra, riqueza de austeridad: "¡Bienvenido, gran sabio, querido hijo! Estoy complacido con tu feroz austeridad."
1.63.19
महत्त्वमृषिमुख्यत्वं ददामि तव कौशिक।
ब्रह्मणस्तु वचः श्रुत्वा विश्वामित्रस्तपोधनः ॥ १.६३.१९ ॥
"Oh Kauśika, te concedo grandeza y la primacía entre los sabios." Al oír las palabras de Brahmā, Viśvāmitra, cuya riqueza es la austeridad...
1.63.20
प्राञ्जलिः प्रणतो भूत्वा प्रत्युवाच पितामहम्।
ब्रह्मर्षिशब्दमतुलं स्वार्जितैः कर्मभिः शुभैः ॥ १.६३.२० ॥
Con las palmas juntas y profundamente inclinado, respondió al Abuelo: "El título de brahmarṣi, incomparable, ganado por mis propias buenas obras..."
1.63.21
यदि मे भगवन्नाह ततोऽहं विजितेन्द्रियः।
तमुवाच ततो ब्रह्मा न तावत् त्वं जितेन्द्रियः ॥ १.६३.२१ ॥
"Oh venerable, si así lo habéis dicho, entonces soy quien ha vencido los sentidos." Entonces Brahmā le dijo: "Aún no has vencido tus sentidos."
1.63.22
यतस्व मुनिशार्दूल इत्युक्त्वा त्रिदिवं गतः।
विप्रस्थितेषु देवेषु विश्वामित्रो महामुनिः ॥ १.६३.२२ ॥
"Oh tigre entre los sabios, esfuérzate" — habiendo dicho esto, se fue al cielo. Cuando los dioses se marcharon, el gran sabio Viśvāmitra...
1.63.23
ऊर्ध्वबाहुर्निरालम्बो वायुभक्षस्तपश्चरन्।
घर्मे पञ्चतपा भूत्वा वर्षास्वाकाशसंश्रयः ॥ १.६३.२३ ॥
Con los brazos levantados y sin apoyo, viviendo de aire y practicando austeridad; en verano, sentado entre cinco fuegos, y en las lluvias, expuesto al cielo abierto...
1.63.24
शिशिरे सलिलेशायी रात्र्यहानि तपोधनः।
एवं वर्षसहस्रं हि तपो घोरमुपागमत् ॥ १.६३.२४ ॥
Durmiendo en el agua en la estación fría, de noche y de día, el que tiene la austeridad por riqueza emprendió así un terrible tapas durante mil años.
1.63.25
तस्मिन् संतप्यमाने तु विश्वामित्रे महामुनौ।
संतापः सुमहानासीत् सुराणां वासवस्य च ॥ १.६३.२५ ॥
Mientras el gran sabio Viśvāmitra se abrasaba con austeridad, un gran tormento surgió entre los dioses y Vāsava (Indra).
1.63.26
रम्भामप्सरसं शक्रः सर्वैः सह मरुद्गणैः।
उवाचात्महितं वाक्यमहितं कौशिकस्य च ॥ १.६३.२६ ॥
Indra, junto con todas las huestes de los Marutas, habló a la apsara Rambhā palabras beneficiosas para sí mismo pero dañinas para Kauśika.