Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 1.67
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.67.1
जनकस्य वचः श्रुत्वा विश्वामित्रो महामुनिः।
धनुर्दर्शय रामाय इति होवाच पार्थिवम् ॥ १.६७.१ ॥
Als Viśvāmitra, der große Weise, Janakas Worte hörte, sprach er zum König: »Zeige Rāma den Bogen.«
1.67.2
ततः स राजा जनकः सचिवान् व्यादिदेश ह।
धनुरानीयतां दिव्यं गन्धमाल्यानुलेपितम् ॥ १.६७.२ ॥
Dann befahl König Janaka seinen Ministern: »Bringt den göttlichen Bogen, gesalbt mit Duft und Girlanden.«
1.67.3
जनकेन समादिष्टाः सचिवाः प्राविशन् पुरम्।
तद्धनुः पुरतः कृत्वा निर्जग्मुरमितौजसः ॥ १.६७.३ ॥
Auf Janakas Befehl betraten die Minister von unermesslicher Kraft die Stadt und kamen wieder heraus, den Bogen vor sich tragend.
1.67.4
नृणां शतानि पञ्चाशद् व्यायतानां महात्मनाम्।
मञ्जूषामष्टचक्रां तां समूहुस्ते कथंचन ॥ १.६७.४ ॥
Fünftausend großherzige Männer von kräftigem Körperbau trugen mit Mühe jene achträdrige Truhe.
1.67.5
तामादाय सुमञ्जूषामायसीं यत्र तद्धनुः।
सुरोपमं ते जनकमूचुर्नृपतिमन्त्रिणः ॥ १.६७.५ ॥
Als sie die schöne eiserne Truhe dorthin brachten, wo der gottgleiche Bogen lag, sprachen die Minister des Königs zu Janaka.
1.67.6
इदं धनुर्वरं राजन् पूजितं सर्वराजभिः।
मिथिलाधिप राजेन्द्र दर्शनीयं यदीच्छसि ॥ १.६७.६ ॥
Dieser vortreffliche Bogen, o König, wurde von allen Königen verehrt. O Herr von Mithilā, o bester der Könige, er ist sehenswert, wenn du es wünschst.
1.67.7
तेषां नृपो वचः श्रुत्वा कृताञ्जलिरभाषत।
विश्वामित्रं महात्मानं तावुभौ रामलक्ष्मणौ ॥ १.६७.७ ॥
Als der König ihre Worte gehört hatte, sprach er mit gefalteten Händen zu dem großherzigen Viśvāmitra und zu jenen beiden, Rāma und Lakṣmaṇa.
1.67.8
इदं धनुर्वरं ब्रह्मञ्जनकैरभिपूजितम्।
राजभिश्च महावीर्यैरशक्तैः पूरितं तदा ॥ १.६७.८ ॥
O Brahmane, dieser beste der Bögen wurde von den Janakas verehrt; und damals konnten ihn selbst die mächtigen Könige nicht spannen.
1.67.9
नैतत् सुरगणाः सर्वे सासुरा न च राक्षसाः।
गन्धर्वयक्षप्रवराः सकिन्नरमहोरगाः ॥ १.६७.९ ॥
Weder alle Götter zusammen mit den Asuras, noch die Rākṣasas, noch die vornehmsten Gandharvas und Yakṣas, zusammen mit den Kinnaras und großen Schlangen, könnten diesen Bogen spannen.
1.67.10
क्व गतिर्मानुषाणां च धनुषोऽस्य प्रपूरणे।
आरोपणे समायोगे वेपने तोलने तथा ॥ १.६७.१० ॥
Wo also liegt die Fähigkeit der Menschen, diesen Bogen zu spannen, die Sehne aufzuziehen, ihn zu verbinden, zu schütteln oder zu heben?
1.67.11
तदेतद् धनुषां श्रेष्ठमानीतं मुनिपुंगव।
दर्शयैतन्महाभाग अनयो राजपुत्रयोः ॥ १.६७.११ ॥
O bester der Weisen, dieser beste der Bögen ist herbeigebracht worden; o Glückseliger, zeige ihn diesen beiden königlichen Prinzen.
1.67.12
विश्वामित्रः सरामस्तु श्रुत्वा जनकभाषितम्।
वत्स राम धनुः पश्य इति राघवमब्रवीत् ॥ १.६७.१२ ॥
Als Viśvāmitra die Worte Janakas gehört hatte, sprach er mit Rāma zu dem Nachfahren Raghus: »Lieber Rāma, sieh dir den Bogen an.«
1.67.13
महर्षेर्वचनाद् रामो यत्र तिष्ठति तद्धनुः।
मञ्जूषां तामपावृत्य दृष्ट्वा धनुरथाब्रवीत् ॥ १.६७.१३ ॥
Auf das Wort des großen Weisen öffnete Rāma die Truhe, in der der Bogen lag, sah den Bogen und sprach dann.
1.67.14
इदं धनुर्वरं दिव्यं संस्पृशामीह पाणिना।
यत्नवांश्च भविष्यामि तोलने पूरणेऽपि वा ॥ १.६७.१४ ॥
Ich berühre hier mit meiner Hand diesen trefflichen göttlichen Bogen, und ich werde mich bemühen, ihn zu heben oder zu spannen.
1.67.15
बाढमित्यब्रवीद् राजा मुनिश्च समभाषत।
लीलया स धनुर्मध्ये जग्राह वचनान्मुनेः ॥ १.६७.१५ ॥
»Gut so«, sagte der König, und auch der Weise sprach. Auf das Wort des Weisen ergriff er den Bogen spielerisch in der Mitte.
1.67.16
पश्यतां नृसहस्राणां बहूनां रघुनन्दनः।
आरोपयत् स धर्मात्मा सलीलमिव तद्धनुः ॥ १.६७.१६ ॥
Während Tausende von Menschen und viele andere zusahen, spannte Rāma, die Freude der Raghus, der Rechtschaffene, jenen Bogen wie spielend.
1.67.17
आरोपयित्वा मौर्वीं च पूरयामास तद्धनुः।
तद् बभञ्ज धनुर्मध्ये नरश्रेष्ठो महायशाः ॥ १.६७.१७ ॥
Nachdem er die Sehne aufgezogen hatte, zog er den Bogen ganz, und der hochberühmte Beste der Männer brach den Bogen in der Mitte.
1.67.18
तस्य शब्दो महानासीन्निर्घातसमनिःस्वनः।
भूमिकम्पश्च सुमहान् पर्वतस्येव दीर्यतः ॥ १.६७.१८ ॥
Sein Laut war gewaltig, wie das Krachen des Blitzes, und ein sehr großes Erdbeben entstand, als ob ein Berg sich spalte.
1.67.19
निपेतुश्च नराः सर्वे तेन शब्देन मोहिताः।
वर्जयित्वा मुनिवरं राजानं तौ च राघवौ ॥ १.६७.१९ ॥
Und alle Menschen fielen, betäubt von diesem Getöse, außer dem besten der Weisen, dem König und jenen beiden Rāghavas.
1.67.20
प्रत्याश्वस्ते जने तस्मिन् राजा विगतसाध्वसः।
उवाच प्राञ्जलिर्वाक्यं वाक्यज्ञो मुनिपुंगवम् ॥ १.६७.२० ॥
Als sich die Menschen erholt hatten, sprach der König, von Furcht befreit, mit gefalteten Händen und redegewandt, zum vornehmsten der Weisen diese Worte.
1.67.21
भगवन् दृष्टवीर्यो मे रामो दशरथात्मजः।
अत्यद्भुतमचिन्त्यं च अतर्कितमिदं मया ॥ १.६७.२१ ॥
Ehrwürdiger Herr, ich habe die Tapferkeit Rāmas, des Sohnes Daśarathas, gesehen. Dies ist höchst wunderbar, unvorstellbar und von mir unerwartet.
1.67.22
जनकानां कुले कीर्तिमाहरिष्यति मे सुता।
सीता भर्तारमासाद्य रामं दशरथात्मजम् ॥ १.६७.२२ ॥
Meine Tochter Sītā wird, nachdem sie Rāma, den Sohn Daśarathas, zum Gatten gewonnen hat, dem Geschlecht der Janakas Ruhm bringen.
1.67.23
मम सत्या प्रतिज्ञा सा वीर्यशुल्केति कौशिक।
सीता प्राणैर्बहुमता देया रामाय मे सुता ॥ १.६७.२३ ॥
O Kauśika, mein Gelübde war wahr: Wer als Brautpreis Tapferkeit fordert. Meine Tochter Sītā, mir lieber als mein Leben, soll Rāma gegeben werden.
1.67.24
भवतोऽनुमते ब्रह्मन् शीघ्रं गच्छन्तु मन्त्रिणः।
मम कौशिक भद्रं ते अयोध्यां त्वरिता रथैः ॥ १.६७.२४ ॥
O Brahmane, mit deiner Zustimmung sollen meine Minister eilends auf Wagen nach Ayodhyā ziehen. O Kauśika, möge dir Glück beschieden sein.
1.67.25
राजानं प्रश्रितैर्वाक्यैरानयन्तु पुरं मम।
प्रदानं वीर्यशुल्कायाः कथयन्तु च सर्वशः ॥ १.६७.२५ ॥
Sie sollen den König mit demütigen Worten in meine Stadt bringen und ihm vollständig von der Hingabe jener Jungfrau erzählen, deren Brautpreis die Tapferkeit war.
1.67.26
मुनिगुप्तौ च काकुत्स्थौ कथयन्तु नृपाय वै।
प्रीतियुक्तं तु राजानमानयन्तु सुशीघ्रगाः ॥ १.६७.२६ ॥
Erzählt dem König von den beiden Nachkommen Kakutsthas, die vom Weisen beschützt werden, und eilt, um den von Freude erfüllten König zu holen.
1.67.27
कौशिकस्तु तथेत्याह राजा चाभाष्य मन्त्रिणः।
अयोध्यां प्रेषयामास धर्मात्मा कृतशासनान्।
यथावृत्तं समाख्यातुमानेतुं च नृपं तथा ॥ १.६७.२७ ॥
Kauśika sprach: »So sei es.« Der König, nachdem er seine Minister angesprochen hatte, der rechtschaffene Gesinnte, sandte nach Ayodhyā Boten, die seine Anweisungen erhalten hatten, um das Geschehene genau zu berichten und auch den König zu holen.