Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 1.67
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.67.1
जनकस्य वचः श्रुत्वा विश्वामित्रो महामुनिः।
धनुर्दर्शय रामाय इति होवाच पार्थिवम् ॥ १.६७.१ ॥
Ouvindo as palavras de Janaka, o grande sábio Viśvāmitra disse ao rei: "Mostra o arco a Rāma."
1.67.2
ततः स राजा जनकः सचिवान् व्यादिदेश ह।
धनुरानीयतां दिव्यं गन्धमाल्यानुलेपितम् ॥ १.६७.२ ॥
Então o rei Janaka ordenou aos seus ministros: "Trazei o arco divino, ungido com perfumes e guirlandas."
1.67.3
जनकेन समादिष्टाः सचिवाः प्राविशन् पुरम्।
तद्धनुः पुरतः कृत्वा निर्जग्मुरमितौजसः ॥ १.६७.३ ॥
Por ordem de Janaka, os ministros de poder imensurável entraram na cidade e saíram, levando o arco à sua frente.
1.67.4
नृणां शतानि पञ्चाशद् व्यायतानां महात्मनाम्।
मञ्जूषामष्टचक्रां तां समूहुस्ते कथंचन ॥ १.६७.४ ॥
Cinco mil homens magnânimos, de constituição robusta, carregaram com dificuldade aquele cofre de oito rodas.
1.67.5
तामादाय सुमञ्जूषामायसीं यत्र तद्धनुः।
सुरोपमं ते जनकमूचुर्नृपतिमन्त्रिणः ॥ १.६७.५ ॥
Levando aquele belo cofre de ferro até o lugar onde estava o arco semelhante aos deuses, os ministros do rei falaram a Janaka.
1.67.6
इदं धनुर्वरं राजन् पूजितं सर्वराजभिः।
मिथिलाधिप राजेन्द्र दर्शनीयं यदीच्छसि ॥ १.६७.६ ॥
Este excelente arco, ó rei, foi venerado por todos os reis. Ó senhor de Mithilā, ó melhor dos reis, vale a pena vê-lo, se assim desejares.
1.67.7
तेषां नृपो वचः श्रुत्वा कृताञ्जलिरभाषत।
विश्वामित्रं महात्मानं तावुभौ रामलक्ष्मणौ ॥ १.६७.७ ॥
Tendo ouvido as palavras deles, o rei, de mãos postas, falou ao magnânimo Viśvāmitra e aos dois, Rāma e Lakṣmaṇa.
1.67.8
इदं धनुर्वरं ब्रह्मञ्जनकैरभिपूजितम्।
राजभिश्च महावीर्यैरशक्तैः पूरितं तदा ॥ १.६७.८ ॥
Ó brâmane, este melhor dos arcos foi venerado pelos Janakas; e naquele tempo nem os reis de grande poder conseguiram armá-lo.
1.67.9
नैतत् सुरगणाः सर्वे सासुरा न च राक्षसाः।
गन्धर्वयक्षप्रवराः सकिन्नरमहोरगाः ॥ १.६७.९ ॥
Nem todos os deuses, junto com os asuras, nem os rākṣasas, nem os melhores gandharvas e yakṣas, junto com os kinnaras e as grandes serpentes, poderiam armar este arco.
1.67.10
क्व गतिर्मानुषाणां च धनुषोऽस्य प्रपूरणे।
आरोपणे समायोगे वेपने तोलने तथा ॥ १.६७.१० ॥
Onde está, então, a capacidade dos homens de armar este arco, fixar sua corda, uni-lo, sacudi-lo ou erguê-lo?
1.67.11
तदेतद् धनुषां श्रेष्ठमानीतं मुनिपुंगव।
दर्शयैतन्महाभाग अनयो राजपुत्रयोः ॥ १.६७.११ ॥
Ó melhor dos sábios, este melhor dos arcos foi trazido; ó grande afortunado, mostre-o a estes dois príncipes reais.
1.67.12
विश्वामित्रः सरामस्तु श्रुत्वा जनकभाषितम्।
वत्स राम धनुः पश्य इति राघवमब्रवीत् ॥ १.६७.१२ ॥
Tendo ouvido as palavras de Janaka, Viśvāmitra, com Rāma, disse ao descendente de Raghu: "Querido Rāma, olha o arco."
1.67.13
महर्षेर्वचनाद् रामो यत्र तिष्ठति तद्धनुः।
मञ्जूषां तामपावृत्य दृष्ट्वा धनुरथाब्रवीत् ॥ १.६७.१३ ॥
Por palavra do grande sábio, Rāma abriu a arca onde estava o arco, viu o arco e então falou.
1.67.14
इदं धनुर्वरं दिव्यं संस्पृशामीह पाणिना।
यत्नवांश्च भविष्यामि तोलने पूरणेऽपि वा ॥ १.६७.१४ ॥
Toco aqui com a mão este excelente arco divino, e me esforçarei para levantá-lo ou para tensioná-lo.
1.67.15
बाढमित्यब्रवीद् राजा मुनिश्च समभाषत।
लीलया स धनुर्मध्ये जग्राह वचनान्मुनेः ॥ १.६७.१५ ॥
«Muito bem», disse o rei, e também falou o sábio. Por palavra do sábio, ele segurou o arco pelo meio com facilidade.
1.67.16
पश्यतां नृसहस्राणां बहूनां रघुनन्दनः।
आरोपयत् स धर्मात्मा सलीलमिव तद्धनुः ॥ १.६७.१६ ॥
Enquanto milhares de homens e muitos outros observavam, Rāma, alegria dos Raghu, de alma justa, armou aquele arco como que brincando.
1.67.17
आरोपयित्वा मौर्वीं च पूरयामास तद्धनुः।
तद् बभञ्ज धनुर्मध्ये नरश्रेष्ठो महायशाः ॥ १.६७.१७ ॥
Depois de colocar a corda, ele puxou o arco por completo, e o de grande fama, o melhor dos homens, partiu o arco ao meio.
1.67.18
तस्य शब्दो महानासीन्निर्घातसमनिःस्वनः।
भूमिकम्पश्च सुमहान् पर्वतस्येव दीर्यतः ॥ १.६७.१८ ॥
Seu som foi grande, como o estrondo de um raio, e houve um grande terremoto, como se uma montanha se partisse.
1.67.19
निपेतुश्च नराः सर्वे तेन शब्देन मोहिताः।
वर्जयित्वा मुनिवरं राजानं तौ च राघवौ ॥ १.६७.१९ ॥
E todos os homens caíram, atordoados por aquele estrondo, exceto o melhor dos sábios, o rei e aqueles dois Rāghavas.
1.67.20
प्रत्याश्वस्ते जने तस्मिन् राजा विगतसाध्वसः।
उवाच प्राञ्जलिर्वाक्यं वाक्यज्ञो मुनिपुंगवम् ॥ १.६७.२० ॥
Quando o povo se recuperou, o rei, livre do temor, com as palmas unidas e hábil na fala, dirigiu-se assim ao melhor dos sábios.
1.67.21
भगवन् दृष्टवीर्यो मे रामो दशरथात्मजः।
अत्यद्भुतमचिन्त्यं च अतर्कितमिदं मया ॥ १.६७.२१ ॥
Venerável senhor, vi o valor de Rāma, filho de Daśaratha. Isto é extraordinariamente maravilhoso, inconcebível e inesperado para mim.
1.67.22
जनकानां कुले कीर्तिमाहरिष्यति मे सुता।
सीता भर्तारमासाद्य रामं दशरथात्मजम् ॥ १.६७.२२ ॥
Minha filha Sītā, tendo obtido Rāma, filho de Daśaratha, como esposo, trará glória à linhagem dos Janakas.
1.67.23
मम सत्या प्रतिज्ञा सा वीर्यशुल्केति कौशिक।
सीता प्राणैर्बहुमता देया रामाय मे सुता ॥ १.६७.२३ ॥
Ó Kauśika, minha promessa foi verdadeira: aquela cujo preço da noiva é a bravura. Minha filha Sītā, mais querida que a minha vida, deve ser dada a Rāma.
1.67.24
भवतोऽनुमते ब्रह्मन् शीघ्रं गच्छन्तु मन्त्रिणः।
मम कौशिक भद्रं ते अयोध्यां त्वरिता रथैः ॥ १.६७.२४ ॥
Ó brâmane, com o teu consentimento, que os meus ministros sigam depressa para Ayodhyā em carruagens. Ó Kauśika, que a boa fortuna esteja contigo.
1.67.25
राजानं प्रश्रितैर्वाक्यैरानयन्तु पुरं मम।
प्रदानं वीर्यशुल्कायाः कथयन्तु च सर्वशः ॥ १.६७.२५ ॥
Que tragam o rei à minha cidade com palavras humildes e que lhe contem por completo a entrega daquela donzela cujo preço nupcial foi o valor.
1.67.26
मुनिगुप्तौ च काकुत्स्थौ कथयन्तु नृपाय वै।
प्रीतियुक्तं तु राजानमानयन्तु सुशीघ्रगाः ॥ १.६७.२६ ॥
Contem ao rei sobre os dois descendentes de Kakutstha protegidos pelo sábio, e ide depressa trazer o rei, cheio de alegria.
1.67.27
कौशिकस्तु तथेत्याह राजा चाभाष्य मन्त्रिणः।
अयोध्यां प्रेषयामास धर्मात्मा कृतशासनान्।
यथावृत्तं समाख्यातुमानेतुं च नृपं तथा ॥ १.६७.२७ ॥
Kauśika disse: «Que assim seja». O rei, tendo falado aos seus ministros, o de alma justa, enviou a Ayodhyā mensageiros que receberam suas ordens, para relatar fielmente o ocorrido e também para trazer o rei.