Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 1.73
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.73.1
यस्मिंस्तु दिवसे राजा चक्रे गोदानमुत्तमम्।
तस्मिंस्तु दिवसे वीरो युधाजित् समुपेयिवान् ॥ १.७३.१ ॥
An dem Tag, an dem der König die höchste Kuhspende vollzog, kam der Held Yudhājit an.
1.73.2
पुत्रः केकयराजस्य साक्षाद्भरतमातुलः।
दृष्ट्वा पृष्ट्वा च कुशलं राजानमिदमब्रवीत् ॥ १.७३.२ ॥
Der Sohn des Königs von Kekaya, leiblicher Onkel Bharatas, sah den König, erkundigte sich nach seinem Wohlergehen und sprach dies:
1.73.3
केकयाधिपती राजा स्नेहात् कुशलमब्रवीत्।
येषां कुशलकामोऽसि तेषां सम्प्रत्यनामयम् ॥ १.७३.३ ॥
Der König, Herr von Kekaya, fragte aus Zuneigung nach seinem Wohlergehen: Denen, deren Wohl du wünschst, geht es nun gut.
1.73.4
स्वस्रीयं मम राजेन्द्र द्रष्टुकामो महीपतिः।
तदर्थमुपयातोऽहमयोध्यां रघुनन्दन ॥ १.७३.४ ॥
O Herr der Könige! Der König, der den Sohn meiner Schwester sehen möchte, dafür bin ich nach Ayodhyā gekommen, o Wonne der Raghus.
1.73.5
श्रुत्वा त्वहमयोध्यायां विवाहार्थं तवात्मजान्।
मिथिलामुपयातांस्तु त्वया सह महीपते ॥ १.७३.५ ॥
O Herr der Erde, ich hörte in Ayodhyā, dass deine Söhne zur Hochzeit mit dir nach Mithilā gegangen sind.
1.73.6
त्वरयाभ्युपयातोऽहं द्रष्टुकामः स्वसुः सुतम्।
अथ राजा दशरथः प्रियातिथिमुपस्थितम् ॥ १.७३.६ ॥
Verlangend, den Sohn meiner Schwester zu sehen, bin ich eilends gekommen. Da sah König Daśaratha seinen lieben Gast vor sich erscheinen.
1.73.7
दृष्ट्वा परमसत्कारैः पूजनार्हमपूजयत्।
ततस्तामुषितो रात्रिं सह पुत्रैर्महात्मभिः ॥ १.७३.७ ॥
Als er sie sah, ehrte er den verehrungswürdigen Gast mit höchster Gastfreundschaft. Dann verbrachte sie jene Nacht dort mit den hochherzigen Söhnen.
1.73.8
प्रभाते पुनरुत्थाय कृत्वा कर्माणि तत्त्ववित् ।
ऋषींस्तदा पुरस्कृत्य यज्ञवाटमुपागमत् ॥ १.७३.८ ॥
Im Morgengrauen stand er wieder auf, vollzog seine Pflichten und begab sich, die Weisen vorangestellt, zum Opferplatz.
1.73.9
युक्ते मुहूर्ते विजये सर्वाभरणभूषितैः।
भ्रातृभिः सहितो रामः कृतकौतुकमंगलः ॥ १.७३.९ ॥
Im glückverheißenden Augenblick des Sieges kam Rāma mit seinen Brüdern, alle mit Schmuck geziert, nachdem er die Segens- und Glücksriten vollzogen hatte.
1.73.10
वसिष्ठं पुरतः कृत्वा महर्षीनपरानपि।
वसिष्ठो भगवानेत्य वैदेहमिदमब्रवीत् ॥ १.७३.१० ॥
Vasiṣṭha voran und auch andere große Weise, trat der ehrwürdige Vasiṣṭha vor den König von Videha und sprach diese Worte.
1.73.11
राजा दशरथो राजन् कृतकौतुकमंगलैः।
पुत्रैर्नरवरश्रेष्ठो दातारमभिकाङ्क्षते ॥ १.७३.११ ॥
O König, König Daśaratha, der Beste unter den Menschen, dessen Söhne die Glücksriten vollzogen haben, begehrt einen Geber (der Braut).
1.73.12
दातृप्रतिग्रहीतृभ्यां सर्वार्थाः सम्भवन्ति हि।
स्वधर्मं प्रतिपद्यस्व कृत्वा वैवाह्यमुत्तमम् ॥ १.७३.१२ ॥
Alle Ziele kommen durch Geber und Empfänger zustande. Übernimm deine Pflicht und vollziehe die vortreffliche Ehe.
1.73.13
इत्युक्तः परमोदारो वसिष्ठेन महात्मना।
प्रत्युवाच महातेजा वाक्यं परमधर्मवित् ॥ १.७३.१३ ॥
So angesprochen von dem großgesinnten Vasiṣṭha, antwortete der überaus edle, strahlend mächtige Kenner des höchsten Dharma mit diesen Worten.
1.73.14
कः स्थितः प्रतिहारो मे कस्याज्ञां सम्प्रतीक्षते।
स्वगृहे को विचारोऽस्ति यथा राज्यमिदं तव ॥ १.७३.१४ ॥
Wo steht mein Türhüter, und wessen Befehl erwartet er? Was gibt es in dem eigenen Hause zu überlegen? Dieses Reich ist ganz wie dein eigenes.
1.73.15
कृतकौतुकसर्वस्वा वेदिमूलमुपागताः।
मम कन्या मुनिश्रेष्ठ दीप्ता बह्नेरिवार्चिषः ॥ १.७३.१५ ॥
O Bester der Weisen, meine Töchter sind, nachdem das ganze Hochzeitsritual vollzogen ist, zum Fuß des Altars gekommen, strahlend wie die Flammen des Feuers.
1.73.16
सद्योऽहं त्वत्प्रतीक्षोऽस्मि वेद्यामस्यां प्रतिष्ठितः।
अविघ्नं क्रियतां सर्वं किमर्थं हि विलम्ब्यते ॥ १.७३.१६ ॥
Ich sitze hier auf diesem Altar und warte sofort auf dich. Möge alles ohne Hindernis geschehen; warum wird es verzögert?
1.73.17
तद् वाक्यं जनकेनोक्तं श्रुत्वा दशरथस्तदा।
प्रवेशयामास सुतान् सर्वानृषिगणानपि ॥ १.७३.१७ ॥
Als Daśaratha diese Worte Janakas gehört hatte, ließ er alle seine Söhne und auch die Scharen der Weisen hereinführen.
1.73.18
ततो राजा विदेहानां वसिष्ठमिदमब्रवीत्।
कारयस्व ऋषे सर्वामृषिभिः सह धार्मिक ॥ १.७३.१८ ॥
Da sprach der König der Videha zu Vasiṣṭha: O Weiser, o Gerechter, laß alles zusammen mit den Weisen vollziehen.
1.73.19
रामस्य लोकरामस्य क्रियां वैवाहिकीं प्रभो।
तथेत्युक्त्वा तु जनकं वसिष्ठो भगवानृषिः ॥ १.७३.१९ ॥
Das Hochzeitsritual für Rāma, die Freude der Welt, o Herr. Mit den Worten »So sei es« wandte sich der ehrwürdige Weise Vasiṣṭha an Janaka.
1.73.20
विश्वामित्रं पुरस्कृत्य शतानन्दं च धार्मिकम्।
प्रपामध्ये तु विधिवद् वेदिं कृत्वा महातपाः ॥ १.७३.२० ॥
Mit Viśvāmitra und dem gerechten Śatānanda an der Spitze errichtete der große Asket (Vasiṣṭha) nach Vorschrift den Altar in der Mitte des Pavillons.
1.73.21
अलंचकार तां वेदिं गन्धपुष्पैः समन्ततः।
सुवर्णपालिकाभिश्च चित्रकुम्भैश्च साङ्कुरैः ॥ १.७३.२१ ॥
Er schmückte jenen Altar ringsum mit duftenden Blumen, goldenen Säulen und bemalten Krügen mit Sprösslingen.
1.73.22
अङ्कुराढ्यैः शरावैश्च धूपपात्रैः सधूपकैः।
शङ्खपात्रैः स्रुवैः स्रग्भिः पात्रैरर्घ्यादिपूजितैः ॥ १.७३.२२ ॥
mit flachen Schalen voller Sprösslinge, Räucherschalen mit Weihrauch, muschelförmigen Gefäßen, Opferlöffeln, Girlanden und Gefäßen, die mit Arghya und anderen Gaben geehrt waren.
1.73.23
लाजपूर्णैश्च पात्रीभिरक्षतैरपि संस्कृतैः।
दर्भैः समैः समास्तीर्य विधिवन्मन्त्रपूर्वकम् ॥ १.७३.२३ ॥
mit Gefäßen voller Röstkörner und ordnungsgemäß bereiteten ganzen Reiskörnern, nachdem er gleichmäßig Darbha-Gras ausgebreitet hatte, nach Vorschrift und unter Rezitation von Mantras.
1.73.24
अग्निमाधाय तं वेद्यां विधिमन्त्रपुरस्कृतम्।
जुहावाग्नौ महातेजा वसिष्ठो मुनिपुंगवः ॥ १.७३.२४ ॥
Nachdem er das Feuer auf dem Altar entzündet hatte, unter Ritual und Mantras, brachte der hochstrahlende Vasiṣṭha, der beste der Weisen, Opfergaben ins Feuer dar.
1.73.25
ततः सीतां समानीय सर्वाभरणभूषिताम्।
समक्षमग्नेः संस्थाप्य राघवाभिमुखे तदा ॥ १.७३.२५ ॥
Dann wurde Sītā, mit all ihrem Schmuck geschmückt, herbeigeführt und vor das Feuer gestellt, Rāghava gegenüber.
1.73.26
अब्रवीज्जनको राजा कौसल्यानन्दवर्धनम्।
इयं सीता मम सुता सहधर्मचरी तव ॥ १.७३.२६ ॥
König Janaka, der Kausalyās Freude mehrte, sprach: "Dies ist meine Tochter Sītā, deine Gefährtin im Dharma.
1.73.27
प्रतीच्छ चैनां भद्रं ते पाणिं गृह्णीष्व पाणिना।
पतिव्रता महाभागा छायेवानुगता सदा ॥ १.७३.२७ ॥
Nimm sie an, Glück sei mit dir; ergreife ihre Hand mit deiner Hand. Diese treue Gattin, hochgesegnet, wird dir stets wie ein Schatten folgen.
1.73.28
इत्युक्त्वा प्राक्षिपद् राजा मन्त्रपूतं जलं तदा।
साधुसाध्विति देवानामृषीणां वदतां तदा ॥ १.७३.२८ ॥
Nach diesen Worten goss der König das durch Mantras geweihte Wasser aus, während die Götter und Weisen riefen: "Gut gemacht, gut gemacht!"
1.73.29
देवदुन्दुभिनिर्घोषः पुष्पवर्षो महानभूत्।
एवं दत्त्वा सुतां सीतां मन्त्रोदकपुरस्कृताम् ॥ १.७३.२९ ॥
Es erhob sich das Dröhnen göttlicher Trommeln und ein großer Blumenregen. So, nachdem er seine Tochter Sītā, mit dem Mantra-Wasser geehrt, übergeben hatte,
1.73.30
अब्रवीज्जनको राजा हर्षेणाभिपरिप्लुतः।
लक्ष्मणागच्छ भद्रं ते ऊर्मिलामुद्यतां मया ॥ १.७३.३० ॥
Von Freude überwältigt sprach König Janaka: "Lakṣmaṇa, komm; Glück sei mit dir. Nimm Ūrmilā, die ich dir anbiete.
1.73.31
प्रतीच्छ पाणिं गृह्णीष्व मा भूत् कालस्य पर्ययः।
तमेवमुक्त्वा जनको भरतं चाभ्यभाषत ॥ १.७३.३१ ॥
Nimm es an, ergreife die Hand; laß keine Zeit verstreichen. So zu ihm gesprochen, wandte sich Janaka auch an Bharata.
1.73.32
गृहाण पाणिं माण्डव्याः पाणिना रघुनन्दन।
शत्रुघ्नं चापि धर्मात्मा अब्रवीन्मिथिलेश्वरः ॥ १.७३.३२ ॥
Nimm Māṇḍavīs Hand mit deiner Hand, Freude der Raghus. Dann sprach der rechtschaffene Herr von Mithilā auch zu Śatrughna.
1.73.33
श्रुतकीर्तेर्महाबाहो पाणिं गृह्णीष्व पाणिना।
सर्वे भवन्तः सौम्याश्च सर्वे सुचरितव्रताः ॥ १.७३.३३ ॥
Nimm Śrutakīrtis Hand mit deiner Hand, du Starkarmiger. Ihr alle seid sanft und haltet gute Gelübde.
1.73.34
पत्नीभिः सन्तु काकुत्स्था मा भूत् कालस्य पर्ययः।
जनकस्य वचः श्रुत्वा पाणीन् पाणिभिरस्पृशन् ॥ १.७३.३४ ॥
Mögen die Nachkommen des Kakutstha mit ihren Gattinnen sein; laß keine Zeit verstreichen. Als sie Janakas Worte hörten, berührten sie Hand an Hand.
1.73.35
चत्वारस्ते चतसॄणां वसिष्ठस्य मते स्थिताः।
अग्निं प्रदक्षिणं कृत्वा वेदिं राजानमेव च ॥ १.७३.३५ ॥
Die vier stellten sich nach Vasiṣṭhas Rat mit den vier Frauen auf und umschritten das Feuer, den Altar und den König.
1.73.36
ऋषींश्चापि महात्मानः सहभार्या रघूद्वहाः।
यथोक्तेन ततश्चक्रुर्विवाहं विधिपूर्वकम् ॥ १.७३.३६ ॥
Und die großherzigen Träger des Raghu-Geschlechts vollzogen mit ihren Gattinnen und den Weisen die Hochzeit nach der Vorschrift, so wie es bestimmt war.
1.73.37
पुष्पवृष्टिर्महत्यासीदन्तरिक्षात् सुभास्वरा।
दिव्यदुन्दुभिनिर्घोषैर्गीतवादित्रनिःस्वनैः ॥ १.७३.३७ ॥
Vom Himmel fiel ein großer, strahlender Blütenregen, begleitet vom Dröhnen göttlicher Trommeln und dem Klang von Gesang und Instrumenten.
1.73.38
ननृतुश्चाप्सरःसङ्घा गन्धर्वाश्च जगुः कलम्।
विवाहे रघुमुख्यानां तदद्भुतमदृश्यत ॥ १.७३.३८ ॥
Scharen von Apsaras tanzten, und die Gandharvas sangen lieblich; bei der Hochzeit der Vornehmsten der Raghu war dieser wunderbare Anblick zu sehen.
1.73.39
ईदृशे वर्तमाने तु तूर्योद्घुष्टनिनादिते।
त्रिरग्निं ते परिक्रम्य ऊहुर्भार्या महौजसः ॥ १.७३.३९ ॥
Während dies geschah, hallend vom Getöse der Instrumente, umschritten jene Mächtigen dreimal das heilige Feuer und führten ihre Gattinnen heim.
1.73.40
अथोपकार्यं जग्मुस्ते सभार्या रघुनन्दनाः।
राजाप्यनुययौ पश्यन् सर्षिसङ्घः सबान्धवः ॥ १.७३.४० ॥
Dann gingen die Freuden der Raghu mit ihren Gattinnen zu ihrer Wohnstatt; und der König folgte ihnen, zuschauend, mit einer Schar von Weisen und Verwandten.