رامايانا فالميكي · السارغا 1.74
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.74.1
अथ रात्र्यां व्यतीतायां विश्वामित्रो महामुनिः।
आपृष्ट्वा तौ च राजानौ जगामोत्तरपर्वतम् ॥ १.७४.१ ॥
ولما مضت الليلة، ودّع الحكيم العظيم فيشفاميترا الملكين وذهب إلى الجبل الشمالي.
1.74.2
विश्वामित्रे गते राजा वैदेहं मिथिलाधिपम्।
आपृष्ट्वैव जगामाशु राजा दशरथः पुरीम् ॥ १.७४.२ ॥
ولما ذهب فيشفاميترا، ودّع الملك داشاراتا ملك فيدهه سيد ميثيلا، وسار سريعًا إلى مدينته.
1.74.3
अथ राजा विदेहानां ददौ कन्याधनं बहु।
गवां शतसहस्राणि बहूनि मिथिलेश्वरः ॥ १.७४.३ ॥
ثم أعطى ملك الفيدهيين، سيد ميثيلا، مهرًا عظيمًا: مئات الآلاف من الأبقار وكثيرًا غيرها.
1.74.4
कम्बलानां च मुख्यानां क्षौमान् कोट्यम्बराणि च।
हस्त्यश्वरथपादातं दिव्यरूपं स्वलंकृतम् ॥ १.७४.४ ॥
وأعطى أيضًا أفضل البطانيات والأقمشة الحريرية وعشرات الملايين من الثياب، مع الفيلة والخيل والعربات والجنود المشاة، ذوي هيئة إلهية ومزينين أحسن تزيين.
1.74.5
ददौ कन्याशतं तासां दासीदासमनुत्तमम्।
हिरण्यस्य सुवर्णस्य मुक्तानां विद्रुमस्य च ॥ १.७४.५ ॥
وأعطى مائة فتاة وخدمًا وخادمات لا مثيل لهم، وذهبًا وذهبًا خالصًا ولؤلؤًا ومرجانًا.
1.74.6
ददौ राजा सुसंहृष्टः कन्याधनमनुत्तमम्।
दत्त्वा बहुविधं राजा समनुज्ञाप्य पार्थिवम् ॥ १.७४.६ ॥
فرح الملك جدًا وأعطى مهرًا لا مثيل له؛ وبعد أن قدّم أنواعًا كثيرة من الهدايا، ودّع الملك الآخر.
1.74.7
प्रविवेश स्वनिलयं मिथिलां मिथिलेश्वरः।
राजाप्ययोध्याधिपतिः सह पुत्रैर्महात्मभिः ॥ १.७४.७ ॥
دخل سيّد ميثيلا إلى مسكنه في ميثيلا، وذهب ملك أيوديا، سيّدها، مع أبنائه العظماء.
1.74.8
ऋषीन् सर्वान् पुरस्कृत्य जगाम सबलानुगः।
गच्छन्तं तु नरव्याघ्रं सर्षिसङ्घं सराघवम् ॥ १.७४.८ ॥
قدّم جميع الحكماء ومضى بجيشه وأتباعه، وكان نمر الرجال راغافا يمضي مع جماعة الحكماء.
1.74.9
घोरास्तु पक्षिणो वाचो व्याहरन्ति समन्ततः।
भौमाश्चैव मृगाः सर्वे गच्छन्ति स्म प्रदक्षिणम् ॥ १.७४.९ ॥
كانت طيور مرعبة تصيح من كل جانب، وكانت جميع الحيوانات الأرضية تمضي دائرةً عن اليمين.
1.74.10
तान् दृष्ट्वा राजशार्दूलो वसिष्ठं पर्यपृच्छत।
असौम्याः पक्षिणो घोरा मृगाश्चापि प्रदक्षिणाः ॥ १.७४.१० ॥
ولمّا رآها، سأل نمر الملوك فاسيشتا: "هذه الطيور منذرة بالشؤم ومرعبة، والحيوانات أيضاً تمضي دائرةً عن اليمين."
1.74.11
किमिदं हृदयोत्कम्पि मनो मम विषीदति।
राज्ञो दशरथस्यैतच्छ्रुत्वा वाक्यं महानृषिः ॥ १.७४.११ ॥
"ما هذا الذي يرتجف له قلبي، ويغرق له ذهني في الحزن؟" ولمّا سمع الحكيم العظيم هذه الكلمات من الملك داشرتا...
1.74.12
उवाच मधुरां वाणीं श्रूयतामस्य यत् फलम्।
उपस्थितं भयं घोरं दिव्यं पक्षिमुखाच्च्युतम् ॥ १.७४.१२ ॥
قال بصوت عذب: "اسمع ما تنبئ به: قد حضر خطرٌ إلهيّ مروّع، صدر من أفواه الطيور."
1.74.13
मृगाः प्रशमयन्त्येते संतापस्त्यज्यतामयम्।
तेषां संवदतां तत्र वायुः प्रादुर्बभूव ह ॥ १.७४.१३ ॥
هذه الغزلان تهدّئ من روعه؛ فليُترك هذا الهمّ. وبينما كانوا يتحادثون هناك، هبّت ريح.
1.74.14
कम्पयन् मेदिनीं सर्वां पातयंश्च महाद्रुमान्।
तमसा संवृतः सूर्यः सर्वे नावेदिषुर्दिशः ॥ १.७४.१४ ॥
هبّت الريح تزلزل الأرض كلها وتقتلع الأشجار العظيمة. وغطّت الظلمة الشمس، فلم يستطع أحد أن يدرك الاتجاهات.
1.74.15
भस्मना चावृतं सर्वं सम्मूढमिव तद्बलम्।
वसिष्ठ ऋषयश्चान्ये राजा च ससुतस्तदा ॥ १.७४.१५ ॥
كان كل شيء مغطّى بالرماد، وكأن ذلك الجيش قد أصابه الذهول. وكان هناك حينها فاسيشتا والحكماء الآخرون والملك مع أبنائه.
1.74.16
ससंज्ञा इव तत्रासन् सर्वमन्यद्विचेतनम्।
तस्मिंस्तमसि घोरे तु भस्मच्छन्नेव सा चमूः ॥ १.७४.१६ ॥
كان بعضهم كأنهم في وعيهم، وكان البقية كلهم فاقدي الوعي. وفي ذلك الظلام المرعب بدا ذلك الجيش مغطّى بالرماد.
1.74.17
ददर्श भीमसंकाशं जटामण्डलधारिणम्।
भार्गवं जामदग्न्येयं राजा राजविमर्दनम् ॥ १.७४.१७ ॥
رأى بهارغافا، ابن جامادغنِي، ذا المنظر المرعب، الحامل إكليل الخصل المتشابكة، ساحق الملوك.
1.74.18
कैलासमिव दुर्धर्षं कालाग्निमिव दुःसहम्।
ज्वलन्तमिव तेजोभिर्दुर्निरीक्ष्यं पृथग्जनैः ॥ १.७४.१८ ॥
عصيّ على المقاومة كجبل كايلاسا، لا يُحتمل كنار الفناء، متوهّج كأن بهاءه يشعله، صعب النظر إليه على عامة الناس.
1.74.19
स्कन्धे चासज्ज्य परशुं धनुर्विद्युद्गणोपमम्।
प्रगृह्य शरमुग्रं च त्रिपुरघ्नं यथा शिवम् ॥ १.७४.१९ ॥
وقد علّق الفأس على كتفه، وحمل القوس الشبيه بجماعة من البروق، وأخذ سهمًا مروّعًا كما فعل شيفا مدمّر تريبورا.
1.74.20
तं दृष्ट्वा भीमसंकाशं ज्वलन्तमिव पावकम्।
वसिष्ठप्रमुखा विप्रा जपहोमपरायणाः ॥ १.७४.२० ॥
ولما رأوه مرعبًا كنار متّقدة، جاءه البراهمة بقيادة فاشيشتها، المنصرفون إلى الجابا والهوما.
1.74.21
संगता मुनयः सर्वे संजजल्पुरथो मिथः।
कच्चित् पितृवधामर्षी क्षत्रं नोत्सादयिष्यति ॥ १.७४.२१ ॥
تحدّث جميع الحكماء المجتمعين فيما بينهم: أفلن يُفني طبقة المحاربين، وهو الغاضب لمقتل أبيه؟
1.74.22
पूर्वं क्षत्रवधं कृत्वा गतमन्युर्गतज्वरः।
क्षत्रस्योत्सादनं भूयो न खल्वस्य चिकीर्षितम् ॥ १.७४.२२ ॥
لقد قتل المحاربين من قبل، فزال غضبه وانقضت حمّاه؛ حقًّا لا يعتزم إفناء طبقة المحاربين مرة أخرى.
1.74.23
एवमुक्त्वार्घ्यमादाय भार्गवं भीमदर्शनम्।
ऋषयो राम रामेति मधुरं वाक्यमब्रुवन् ॥ १.७४.२३ ॥
قال ذلك، وأخذ الحكماء الأرغيا وخاطبوا بكلمات عذبة سليل بهرغو ذا المنظر المرعب: «يا راما، يا راما!»
1.74.24
प्रतिगृह्य तु तां पूजामृषिदत्तां प्रतापवान्।
रामं दाशरथिं रामो जामदग्न्योऽभ्यभाषत ॥ १.७४.२४ ॥
وبعد أن قبل ذلك التكريم الذي قدّمه الحكماء، خاطب الراما ابن جامدغني الجبّار، راما ابن داشاراتا.