Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 1.74
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.74.1
अथ रात्र्यां व्यतीतायां विश्वामित्रो महामुनिः।
आपृष्ट्वा तौ च राजानौ जगामोत्तरपर्वतम् ॥ १.७४.१ ॥
Então, passada a noite, o grande sábio Viśvāmitra despediu-se dos dois reis e foi para a montanha do norte.
1.74.2
विश्वामित्रे गते राजा वैदेहं मिथिलाधिपम्।
आपृष्ट्वैव जगामाशु राजा दशरथः पुरीम् ॥ १.७४.२ ॥
Quando Viśvāmitra partiu, o rei Daśaratha despediu-se do rei de Videha, senhor de Mithilā, e rapidamente partiu para a sua cidade.
1.74.3
अथ राजा विदेहानां ददौ कन्याधनं बहु।
गवां शतसहस्राणि बहूनि मिथिलेश्वरः ॥ १.७४.३ ॥
Então o rei dos Videha, senhor de Mithilā, deu uma grande riqueza de dote: centenas de milhares de vacas e muitas outras.
1.74.4
कम्बलानां च मुख्यानां क्षौमान् कोट्यम्बराणि च।
हस्त्यश्वरथपादातं दिव्यरूपं स्वलंकृतम् ॥ १.७४.४ ॥
Deu também as melhores mantas, tecidos de seda e dezenas de milhões de vestes, junto com elefantes, cavalos, carros e soldados de infantaria, de aparência divina e bem adornados.
1.74.5
ददौ कन्याशतं तासां दासीदासमनुत्तमम्।
हिरण्यस्य सुवर्णस्य मुक्तानां विद्रुमस्य च ॥ १.७४.५ ॥
Deu cem donzelas, incomparáveis servos e servas, e ouro, ouro fino, pérolas e coral.
1.74.6
ददौ राजा सुसंहृष्टः कन्याधनमनुत्तमम्।
दत्त्वा बहुविधं राजा समनुज्ञाप्य पार्थिवम् ॥ १.७४.६ ॥
Muito satisfeito, o rei deu a incomparável riqueza de dote; tendo dado muitos tipos de presentes, despediu-se do outro rei.
1.74.7
प्रविवेश स्वनिलयं मिथिलां मिथिलेश्वरः।
राजाप्ययोध्याधिपतिः सह पुत्रैर्महात्मभिः ॥ १.७४.७ ॥
O senhor de Mithilā entrou em sua própria morada em Mithilā, e o rei, senhor de Ayodhyā, partiu com seus filhos magnânimos.
1.74.8
ऋषीन् सर्वान् पुरस्कृत्य जगाम सबलानुगः।
गच्छन्तं तु नरव्याघ्रं सर्षिसङ्घं सराघवम् ॥ १.७४.८ ॥
Colocando todos os sábios à frente, partiu com seu exército e seguidores; e enquanto o tigre entre os homens, Rāghava, seguia com a companhia dos sábios.
1.74.9
घोरास्तु पक्षिणो वाचो व्याहरन्ति समन्ततः।
भौमाश्चैव मृगाः सर्वे गच्छन्ति स्म प्रदक्षिणम् ॥ १.७४.९ ॥
Aves terríveis gritavam por todos os lados, e todos os animais terrestres seguiam mantendo o lado direito voltado para eles.
1.74.10
तान् दृष्ट्वा राजशार्दूलो वसिष्ठं पर्यपृच्छत।
असौम्याः पक्षिणो घोरा मृगाश्चापि प्रदक्षिणाः ॥ १.७४.१० ॥
Ao vê-los, o tigre entre os reis perguntou a Vasiṣṭha: "Estas aves são de mau agouro e terríveis, e também os animais seguem mantendo o lado direito voltado para nós."
1.74.11
किमिदं हृदयोत्कम्पि मनो मम विषीदति।
राज्ञो दशरथस्यैतच्छ्रुत्वा वाक्यं महानृषिः ॥ १.७४.११ ॥
"O que é isto que faz meu coração tremer e minha mente afundar em desespero?" Ao ouvir estas palavras do rei Daśaratha, o grande sábio...
1.74.12
उवाच मधुरां वाणीं श्रूयतामस्य यत् फलम्।
उपस्थितं भयं घोरं दिव्यं पक्षिमुखाच्च्युतम् ॥ १.७४.१२ ॥
Com voz doce, disse: "Ouça o que isto significa: um perigo divino e terrível se aproxima, surgido dos bicos das aves."
1.74.13
मृगाः प्रशमयन्त्येते संतापस्त्यज्यतामयम्।
तेषां संवदतां तत्र वायुः प्रादुर्बभूव ह ॥ १.७४.१३ ॥
Estes cervos o estão acalmando; que esta aflição seja abandonada. Enquanto conversavam ali, surgiu um vento.
1.74.14
कम्पयन् मेदिनीं सर्वां पातयंश्च महाद्रुमान्।
तमसा संवृतः सूर्यः सर्वे नावेदिषुर्दिशः ॥ १.७४.१४ ॥
Sacudindo toda a terra e derrubando grandes árvores, o vento soprou. O sol foi encoberto pela escuridão, e todos não puderam perceber as direções.
1.74.15
भस्मना चावृतं सर्वं सम्मूढमिव तद्बलम्।
वसिष्ठ ऋषयश्चान्ये राजा च ससुतस्तदा ॥ १.७४.१५ ॥
Tudo estava coberto de cinza, e aquele exército parecia atordoado. Então estavam ali Vasiṣṭha, os outros sábios e o rei com seus filhos.
1.74.16
ससंज्ञा इव तत्रासन् सर्वमन्यद्विचेतनम्।
तस्मिंस्तमसि घोरे तु भस्मच्छन्नेव सा चमूः ॥ १.७४.१६ ॥
Ali alguns pareciam conscientes, enquanto todos os demais estavam inconscientes. Naquela terrível escuridão, aquele exército parecia coberto de cinza.
1.74.17
ददर्श भीमसंकाशं जटामण्डलधारिणम्।
भार्गवं जामदग्न्येयं राजा राजविमर्दनम् ॥ १.७४.१७ ॥
Ele viu Bhārgava, filho de Jamadagni, de aparência terrível, portando uma coroa de cabelos emaranhados, o esmagador de reis.
1.74.18
कैलासमिव दुर्धर्षं कालाग्निमिव दुःसहम्।
ज्वलन्तमिव तेजोभिर्दुर्निरीक्ष्यं पृथग्जनैः ॥ १.७४.१८ ॥
Inexpugnável como o monte Kailāsa, insuportável como o fogo da morte, flamejando como se com o seu esplendor, difícil de ser olhado pelas pessoas comuns.
1.74.19
स्कन्धे चासज्ज्य परशुं धनुर्विद्युद्गणोपमम्।
प्रगृह्य शरमुग्रं च त्रिपुरघ्नं यथा शिवम् ॥ १.७४.१९ ॥
Com o machado pendurado no ombro, o arco semelhante a um bando de relâmpagos, e tomando uma flecha feroz, como Śiva, destruidor de Tripura.
1.74.20
तं दृष्ट्वा भीमसंकाशं ज्वलन्तमिव पावकम्।
वसिष्ठप्रमुखा विप्रा जपहोमपरायणाः ॥ १.७४.२० ॥
Ao vê-lo, terrível e flamejante como um fogo, os brâmanes liderados por Vasiṣṭha, dedicados ao japa e aos sacrifícios de fogo.
1.74.21
संगता मुनयः सर्वे संजजल्पुरथो मिथः।
कच्चित् पितृवधामर्षी क्षत्रं नोत्सादयिष्यति ॥ १.७४.२१ ॥
Todos os sábios reunidos conversavam entre si: não destruirá ele, irado pela morte do pai, a casta guerreira?
1.74.22
पूर्वं क्षत्रवधं कृत्वा गतमन्युर्गतज्वरः।
क्षत्रस्योत्सादनं भूयो न खल्वस्य चिकीर्षितम् ॥ १.७४.२२ ॥
Tendo antes matado os guerreiros, sua ira se extinguiu e sua febre passou; de fato, ele não pretende destruir novamente a casta guerreira.
1.74.23
एवमुक्त्वार्घ्यमादाय भार्गवं भीमदर्शनम्।
ऋषयो राम रामेति मधुरं वाक्यमब्रुवन् ॥ १.७४.२३ ॥
Tendo dito isso e tomado a oferenda de honra, os sábios dirigiram-se com palavras doces ao descendente de Bhṛgu, de aspecto terrível: "Ó Rāma, Rāma!"
1.74.24
प्रतिगृह्य तु तां पूजामृषिदत्तां प्रतापवान्।
रामं दाशरथिं रामो जामदग्न्योऽभ्यभाषत ॥ १.७४.२४ ॥
Tendo aceitado aquela honra oferecida pelos sábios, o poderoso filho de Jamadagni, Rāma, dirigiu-se a Rāma, filho de Daśaratha.