Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 1.74
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.74.1
अथ रात्र्यां व्यतीतायां विश्वामित्रो महामुनिः।
आपृष्ट्वा तौ च राजानौ जगामोत्तरपर्वतम् ॥ १.७४.१ ॥
Entonces, cuando la noche había pasado, el gran sabio Viśvāmitra se despidió de los dos reyes y partió hacia la montaña del norte.
1.74.2
विश्वामित्रे गते राजा वैदेहं मिथिलाधिपम्।
आपृष्ट्वैव जगामाशु राजा दशरथः पुरीम् ॥ १.७४.२ ॥
Cuando Viśvāmitra se hubo marchado, el rey Daśaratha se despidió del rey de Videha, señor de Mithilā, y partió de prisa hacia su ciudad.
1.74.3
अथ राजा विदेहानां ददौ कन्याधनं बहु।
गवां शतसहस्राणि बहूनि मिथिलेश्वरः ॥ १.७४.३ ॥
Entonces el rey de los Videha, señor de Mithilā, dio una gran dote de novia: cientos de miles de vacas y muchas más.
1.74.4
कम्बलानां च मुख्यानां क्षौमान् कोट्यम्बराणि च।
हस्त्यश्वरथपादातं दिव्यरूपं स्वलंकृतम् ॥ १.७४.४ ॥
También dio las mejores mantas, telas de seda y decenas de millones de prendas, junto con elefantes, caballos, carros y soldados de infantería, de apariencia divina y bien adornados.
1.74.5
ददौ कन्याशतं तासां दासीदासमनुत्तमम्।
हिरण्यस्य सुवर्णस्य मुक्तानां विद्रुमस्य च ॥ १.७४.५ ॥
Dio cien doncellas, incomparables siervos y siervas, y oro, oro fino, perlas y coral.
1.74.6
ददौ राजा सुसंहृष्टः कन्याधनमनुत्तमम्।
दत्त्वा बहुविधं राजा समनुज्ञाप्य पार्थिवम् ॥ १.७४.६ ॥
Muy complacido, el rey dio la incomparable dote; tras entregar muchas clases de dones, se despidió del otro rey.
1.74.7
प्रविवेश स्वनिलयं मिथिलां मिथिलेश्वरः।
राजाप्ययोध्याधिपतिः सह पुत्रैर्महात्मभिः ॥ १.७४.७ ॥
El señor de Mithilā entró en su propia morada en Mithilā, y el rey, señor de Ayodhyā, partió con sus hijos magnánimos.
1.74.8
ऋषीन् सर्वान् पुरस्कृत्य जगाम सबलानुगः।
गच्छन्तं तु नरव्याघ्रं सर्षिसङ्घं सराघवम् ॥ १.७४.८ ॥
Poniendo a todos los sabios al frente, partió con su ejército y sus seguidores; y mientras el tigre entre los hombres, Rāghava, avanzaba con la compañía de sabios.
1.74.9
घोरास्तु पक्षिणो वाचो व्याहरन्ति समन्ततः।
भौमाश्चैव मृगाः सर्वे गच्छन्ति स्म प्रदक्षिणम् ॥ १.७४.९ ॥
Aves terribles gritaban por todas partes, y todas las bestias de la tierra avanzaban dando la vuelta por la derecha.
1.74.10
तान् दृष्ट्वा राजशार्दूलो वसिष्ठं पर्यपृच्छत।
असौम्याः पक्षिणो घोरा मृगाश्चापि प्रदक्षिणाः ॥ १.७४.१० ॥
Al verlos, el tigre entre los reyes preguntó a Vasiṣṭha: "Estas aves son de mal augurio y terribles, y también las bestias avanzan dándonos la derecha."
1.74.11
किमिदं हृदयोत्कम्पि मनो मम विषीदति।
राज्ञो दशरथस्यैतच्छ्रुत्वा वाक्यं महानृषिः ॥ १.७४.११ ॥
"¿Qué es esto que hace temblar mi corazón y hunde mi mente en la desolación?" Al oír estas palabras del rey Daśaratha, el gran sabio...
1.74.12
उवाच मधुरां वाणीं श्रूयतामस्य यत् फलम्।
उपस्थितं भयं घोरं दिव्यं पक्षिमुखाच्च्युतम् ॥ १.७४.१२ ॥
Habló con voz dulce: "Escucha lo que significa: se ha presentado un peligro divino y terrible, surgido de las bocas de las aves."
1.74.13
मृगाः प्रशमयन्त्येते संतापस्त्यज्यतामयम्।
तेषां संवदतां तत्र वायुः प्रादुर्बभूव ह ॥ १.७४.१३ ॥
Estos ciervos lo están calmando; que este tormento sea abandonado. Mientras ellos conversaban allí, surgió un viento.
1.74.14
कम्पयन् मेदिनीं सर्वां पातयंश्च महाद्रुमान्।
तमसा संवृतः सूर्यः सर्वे नावेदिषुर्दिशः ॥ १.७४.१४ ॥
Sacudiendo toda la tierra y derribando grandes árboles, el viento sopló. El sol quedó cubierto por la oscuridad, y nadie pudo distinguir las direcciones.
1.74.15
भस्मना चावृतं सर्वं सम्मूढमिव तद्बलम्।
वसिष्ठ ऋषयश्चान्ये राजा च ससुतस्तदा ॥ १.७४.१५ ॥
Todo estaba cubierto de ceniza, y aquel ejército parecía aturdido. Entonces estaban allí Vasiṣṭha, los demás sabios y el rey con sus hijos.
1.74.16
ससंज्ञा इव तत्रासन् सर्वमन्यद्विचेतनम्।
तस्मिंस्तमसि घोरे तु भस्मच्छन्नेव सा चमूः ॥ १.७४.१६ ॥
Allí algunos parecían conscientes, mientras que todos los demás estaban inconscientes. En aquella terrible oscuridad, aquel ejército parecía cubierto de ceniza.
1.74.17
ददर्श भीमसंकाशं जटामण्डलधारिणम्।
भार्गवं जामदग्न्येयं राजा राजविमर्दनम् ॥ १.७४.१७ ॥
Vio a Bhārgava, hijo de Jamadagni, de aspecto terrible, con una corona de cabellos enmarañados, el aplastador de reyes.
1.74.18
कैलासमिव दुर्धर्षं कालाग्निमिव दुःसहम्।
ज्वलन्तमिव तेजोभिर्दुर्निरीक्ष्यं पृथग्जनैः ॥ १.७४.१८ ॥
Inexpugnable como el monte Kailāsa, insoportable como el fuego de la muerte, ardiendo como si su esplendor lo encendiera, difícil de mirar para la gente común.
1.74.19
स्कन्धे चासज्ज्य परशुं धनुर्विद्युद्गणोपमम्।
प्रगृह्य शरमुग्रं च त्रिपुरघ्नं यथा शिवम् ॥ १.७४.१९ ॥
Con el hacha colgada del hombro, el arco semejante a un enjambre de relámpagos, y tomando una flecha feroz como Śiva, destructor de Tripura.
1.74.20
तं दृष्ट्वा भीमसंकाशं ज्वलन्तमिव पावकम्।
वसिष्ठप्रमुखा विप्रा जपहोमपरायणाः ॥ १.७४.२० ॥
Al verlo, terrible y ardiente como un fuego, los brahmanes encabezados por Vasiṣṭha, entregados al japa y a los sacrificios de fuego.
1.74.21
संगता मुनयः सर्वे संजजल्पुरथो मिथः।
कच्चित् पितृवधामर्षी क्षत्रं नोत्सादयिष्यति ॥ १.७४.२१ ॥
Todos los sabios reunidos hablaban entre sí: ¿no destruirá la casta guerrera, enojado por la muerte de su padre?
1.74.22
पूर्वं क्षत्रवधं कृत्वा गतमन्युर्गतज्वरः।
क्षत्रस्योत्सादनं भूयो न खल्वस्य चिकीर्षितम् ॥ १.७४.२२ ॥
Habiendo matado antes a los guerreros, su cólera se ha apagado y su fiebre ha cesado; en verdad, no tiene intención de volver a destruir la casta guerrera.
1.74.23
एवमुक्त्वार्घ्यमादाय भार्गवं भीमदर्शनम्।
ऋषयो राम रामेति मधुरं वाक्यमब्रुवन् ॥ १.७४.२३ ॥
Tras decir esto y tomar el arghya, los sabios se dirigieron con dulces palabras al descendiente de Bhṛgu, de aspecto terrible: "¡Oh Rāma, Rāma!"
1.74.24
प्रतिगृह्य तु तां पूजामृषिदत्तां प्रतापवान्।
रामं दाशरथिं रामो जामदग्न्योऽभ्यभाषत ॥ १.७४.२४ ॥
Habiendo aceptado el honor que los sabios le ofrecieron, el poderoso hijo de Jamadagni, Rāma, se dirigió a Rāma, hijo de Daśaratha.