Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 1.74
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.74.1
अथ रात्र्यां व्यतीतायां विश्वामित्रो महामुनिः।
आपृष्ट्वा तौ च राजानौ जगामोत्तरपर्वतम् ॥ १.७४.१ ॥
Als die Nacht vergangen war, verabschiedete sich der große Weise Viśvāmitra von den beiden Königen und ging zum nördlichen Berg.
1.74.2
विश्वामित्रे गते राजा वैदेहं मिथिलाधिपम्।
आपृष्ट्वैव जगामाशु राजा दशरथः पुरीम् ॥ १.७४.२ ॥
Nachdem Viśvāmitra gegangen war, verabschiedete sich König Daśaratha vom Videha-König, dem Herrn von Mithilā, und eilte in seine Stadt.
1.74.3
अथ राजा विदेहानां ददौ कन्याधनं बहु।
गवां शतसहस्राणि बहूनि मिथिलेश्वरः ॥ १.७४.३ ॥
Dann gab der König der Videhas, der Herr von Mithilā, eine große Brautgabe: Hunderttausende von Kühen und vieles mehr.
1.74.4
कम्बलानां च मुख्यानां क्षौमान् कोट्यम्बराणि च।
हस्त्यश्वरथपादातं दिव्यरूपं स्वलंकृतम् ॥ १.७४.४ ॥
Er gab auch die feinsten Decken, Seidenstoffe und Millionen von Gewändern, dazu Elefanten, Pferde, Streitwagen und Fußsoldaten von göttlicher Erscheinung und prächtig geschmückt.
1.74.5
ददौ कन्याशतं तासां दासीदासमनुत्तमम्।
हिरण्यस्य सुवर्णस्य मुक्तानां विद्रुमस्य च ॥ १.७४.५ ॥
Er gab hundert Jungfrauen, unvergleichliche Diener und Dienerinnen sowie Gold, feines Gold, Perlen und Korallen.
1.74.6
ददौ राजा सुसंहृष्टः कन्याधनमनुत्तमम्।
दत्त्वा बहुविधं राजा समनुज्ञाप्य पार्थिवम् ॥ १.७४.६ ॥
Hoch erfreut gab der König die unvergleichliche Brautgabe; nachdem er vielerlei Geschenke überreicht hatte, verabschiedete er sich vom anderen König.
1.74.7
प्रविवेश स्वनिलयं मिथिलां मिथिलेश्वरः।
राजाप्ययोध्याधिपतिः सह पुत्रैर्महात्मभिः ॥ १.७४.७ ॥
Der Herr von Mithilā betrat seine eigene Wohnstätte in Mithilā, und der König, Herr von Ayodhyā, zog mit seinen großherzigen Söhnen davon.
1.74.8
ऋषीन् सर्वान् पुरस्कृत्य जगाम सबलानुगः।
गच्छन्तं तु नरव्याघ्रं सर्षिसङ्घं सराघवम् ॥ १.७४.८ ॥
Die Weisen alle voranstellend, zog er mit seinem Heer und Gefolge los; und als der Tiger unter den Menschen, Rāghava, mit der Schar der Weisen ging.
1.74.9
घोरास्तु पक्षिणो वाचो व्याहरन्ति समन्ततः।
भौमाश्चैव मृगाः सर्वे गच्छन्ति स्म प्रदक्षिणम् ॥ १.७४.९ ॥
Schreckliche Vögel riefen von allen Seiten, und alle Tiere der Erde zogen rechtsherum umkreisend.
1.74.10
तान् दृष्ट्वा राजशार्दूलो वसिष्ठं पर्यपृच्छत।
असौम्याः पक्षिणो घोरा मृगाश्चापि प्रदक्षिणाः ॥ १.७४.१० ॥
Als er sie sah, fragte der Tiger unter den Königen Vasiṣṭha: "Diese Vögel sind unheilvoll und schrecklich, und auch die Tiere ziehen rechtsherum."
1.74.11
किमिदं हृदयोत्कम्पि मनो मम विषीदति।
राज्ञो दशरथस्यैतच्छ्रुत्वा वाक्यं महानृषिः ॥ १.७४.११ ॥
"Was ist das, das mein Herz erzittern lässt und meinen Geist sinken lässt?" Als der große Weise diese Worte des Königs Daśaratha hörte...
1.74.12
उवाच मधुरां वाणीं श्रूयतामस्य यत् फलम्।
उपस्थितं भयं घोरं दिव्यं पक्षिमुखाच्च्युतम् ॥ १.७४.१२ ॥
Mit sanfter Stimme sprach er: "Höre, was dies bedeutet: eine göttliche und schreckliche Gefahr ist erschienen, aus den Schnäbeln der Vögel hervorgegangen."
1.74.13
मृगाः प्रशमयन्त्येते संतापस्त्यज्यतामयम्।
तेषां संवदतां तत्र वायुः प्रादुर्बभूव ह ॥ १.७४.१३ ॥
Diese Hirsche beruhigen ihn; diese Qual soll abgelegt werden. Während sie dort sprachen, erhob sich ein Wind.
1.74.14
कम्पयन् मेदिनीं सर्वां पातयंश्च महाद्रुमान्।
तमसा संवृतः सूर्यः सर्वे नावेदिषुर्दिशः ॥ १.७४.१४ ॥
Die ganze Erde erschütternd und große Bäume fällend, wehte der Wind. Die Sonne wurde von Finsternis verhüllt, und alle konnten die Richtungen nicht erkennen.
1.74.15
भस्मना चावृतं सर्वं सम्मूढमिव तद्बलम्।
वसिष्ठ ऋषयश्चान्ये राजा च ससुतस्तदा ॥ १.७४.१५ ॥
Alles war mit Asche bedeckt, und jenes Heer schien verwirrt. Damals waren Vasiṣṭha, die anderen Weisen und der König mit seinen Söhnen dort.
1.74.16
ससंज्ञा इव तत्रासन् सर्वमन्यद्विचेतनम्।
तस्मिंस्तमसि घोरे तु भस्मच्छन्नेव सा चमूः ॥ १.७४.१६ ॥
Dort schienen manche bei Bewusstsein, alle übrigen waren ohne Bewusstsein. In jener schrecklichen Finsternis schien das Heer mit Asche bedeckt.
1.74.17
ददर्श भीमसंकाशं जटामण्डलधारिणम्।
भार्गवं जामदग्न्येयं राजा राजविमर्दनम् ॥ १.७४.१७ ॥
Er sah Bhārgava, den Sohn des Jamadagni, von schrecklichem Anblick, mit einem Kranz verfilzter Locken, den Zermalmer der Könige.
1.74.18
कैलासमिव दुर्धर्षं कालाग्निमिव दुःसहम्।
ज्वलन्तमिव तेजोभिर्दुर्निरीक्ष्यं पृथग्जनैः ॥ १.७४.१८ ॥
Unbezwingbar wie der Berg Kailāsa, unerträglich wie das Feuer der Zeit, gleichsam von seinem Glanz lodernd, für gewöhnliche Menschen kaum anzusehen.
1.74.19
स्कन्धे चासज्ज्य परशुं धनुर्विद्युद्गणोपमम्।
प्रगृह्य शरमुग्रं च त्रिपुरघ्नं यथा शिवम् ॥ १.७४.१९ ॥
Die Axt über der Schulter, den Bogen gleich einer Schar von Blitzen, und einen furchtbaren Pfeil ergreifend, wie Śiva, der Vernichter Tripuras.
1.74.20
तं दृष्ट्वा भीमसंकाशं ज्वलन्तमिव पावकम्।
वसिष्ठप्रमुखा विप्रा जपहोमपरायणाः ॥ १.७४.२० ॥
Als sie ihn sahen, schrecklich und brennend wie ein Feuer, die Brahmanen unter Führung Vasiṣṭhas, versunken in Rezitation und Feueropfer.
1.74.21
संगता मुनयः सर्वे संजजल्पुरथो मिथः।
कच्चित् पितृवधामर्षी क्षत्रं नोत्सादयिष्यति ॥ १.७४.२१ ॥
Alle versammelten Weisen sprachen untereinander: Wird er, erzürnt über den Tod seines Vaters, nicht das Kriegergeschlecht vernichten?
1.74.22
पूर्वं क्षत्रवधं कृत्वा गतमन्युर्गतज्वरः।
क्षत्रस्योत्सादनं भूयो न खल्वस्य चिकीर्षितम् ॥ १.७४.२२ ॥
Nachdem er zuvor die Krieger erschlagen hat, ist sein Zorn verraucht und sein Fieber vergangen; wahrlich, er beabsichtigt nicht, das Kriegergeschlecht erneut zu vernichten.
1.74.23
एवमुक्त्वार्घ्यमादाय भार्गवं भीमदर्शनम्।
ऋषयो राम रामेति मधुरं वाक्यमब्रुवन् ॥ १.७४.२३ ॥
So gesprochen und die Ehrengabe ergreifend, sprachen die Weisen mit süßen Worten zu dem Nachkommen Bhṛgus, dessen Anblick schrecklich war: »O Rāma, Rāma!«
1.74.24
प्रतिगृह्य तु तां पूजामृषिदत्तां प्रतापवान्।
रामं दाशरथिं रामो जामदग्न्योऽभ्यभाषत ॥ १.७४.२४ ॥
Nachdem er die von den Weisen dargebrachte Ehrung angenommen hatte, sprach der mächtige Sohn Jamadagnis, Rāma, zu Rāma, dem Sohn Daśarathas.