Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 1.77
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.77.1
गते रामे प्रशान्तात्मा रामो दाशरथिर्धनुः।
वरुणायाप्रमेयाय ददौ हस्ते महायशाः ॥ १.७७.१ ॥
Als Rāma fortgegangen war, übergab Dāśarathi Rāma, gelassenen Geistes und von großem Ruhm, den Bogen in die Hand des unermesslichen Varuṇa.
1.77.2
अभिवाद्य ततो रामो वसिष्ठप्रमुखानृषीन्।
पितरं विकलं दृष्ट्वा प्रोवाच रघुनन्दनः ॥ १.७७.२ ॥
Dann grüßte Rāma, die Freude der Raghus, die Weisen unter Führung Vasiṣṭhas, und als er seinen betrübten Vater sah, sprach er.
1.77.3
जामदग्न्यो गतो रामः प्रयातु चतुरंगिणी।
अयोध्याभिमुखी सेना त्वया नाथेन पालिता ॥ १.७७.३ ॥
Rāma, der Sohn des Jamadagni, ist fortgegangen; möge das vierfache Heer, von dir als Herrn beschützt, nach Ayodhyā ziehen.
1.77.4
रामस्य वचनं श्रुत्वा राजा दशरथः सुतम्।
बाहुभ्यां सम्परिष्वज्य मूर्ध्न्युपाघ्राय राघवम् ॥ १.७७.४ ॥
Als König Daśaratha Rāmas Worte hörte, umarmte er seinen Sohn Rāghava fest mit beiden Armen und küsste ihn auf den Kopf.
1.77.5
गतो राम इति श्रुत्वा हृष्टः प्रमुदितो नृपः।
पुनर्जातं तदा मेने पुत्रमात्मानमेव च ॥ १.७७.५ ॥
Als der König hörte, dass Rāma fortgegangen war, freute er sich und war überglücklich; da glaubte er, sich selbst und seinen Sohn wiedergeboren.
1.77.6
चोदयामास तां सेनां जगामाशु ततः पुरीम्।
पताकाध्वजिनीं रम्यां तूर्योद्घुष्टनिनादिताम् ॥ १.७७.६ ॥
Er befahl dem Heer aufzubrechen; da zog es rasch zur reizvollen Stadt, geschmückt mit Bannern und Fahnen und widerhallend vom Schall der Trompeten.
1.77.7
सिक्तराजपथारम्यां प्रकीर्णकुसुमोत्कराम्।
राजप्रवेशसुमुखैः पौरैर्मङ्गलपाणिभिः ॥ १.७७.७ ॥
Die königliche Straße, besprengt und lieblich, war mit Haufen verstreuter Blumen bedeckt; die Bürger, deren Gesichter beim Eintritt des Königs strahlten, hielten glückverheißende Gaben in den Händen.
1.77.8
सम्पूर्णां प्राविशद् राजा जनौघैः समलंकृताम्।
पौरैः प्रत्युद्गतो दूरं द्विजैश्च पुरवासिभिः ॥ १.७७.८ ॥
Der König zog in die Stadt ein, die von Menschenmengen erfüllt und prächtig geschmückt war; die Bürger und die Brahmanen zogen ihm weit entgegen.
1.77.9
पुत्रैरनुगतः श्रीमान् श्रीमद्भिश्च महायशाः।
प्रविवेश गृहं राजा हिमवत्सदृशं प्रियम् ॥ १.७७.९ ॥
Von seinen Söhnen begleitet, trat der glanzvolle und hochberühmte König in sein Haus ein, das ihm so lieb war wie der Himālaya.
1.77.10
ननन्द स्वजनै राजा गृहे कामैः सुपूजितः।
कौसल्या च सुमित्रा च कैकेयी च सुमध्यमा ॥ १.७७.१० ॥
Der König freute sich mit den Seinen und wurde in seinem Haus mit allem, was er begehrte, hoch geehrt; ebenso Kauśalyā, Sumitrā und die schlankhüftige Kaikeyī.
1.77.11
वधूप्रतिग्रहे युक्ता याश्चान्या राजयोषितः।
ततः सीतां महाभागामूर्मिलां च यशस्विनीम् ॥ १.७७.११ ॥
Und die übrigen königlichen Frauen, die mit dem Empfang der Bräute beschäftigt waren, nahmen dann die hochbeglückte Sītā und die ruhmreiche Ūrmilā auf.
1.77.12
कुशध्वजसुते चोभे जगृहुर्नृपयोषितः।
मंगलालापनैर्होमैः शोभिताः क्षौमवाससः ॥ १.७७.१२ ॥
Die königlichen Frauen nahmen die beiden Töchter Kuśadhvajas auf, geschmückt mit glückverheißenden Gesängen und Opfergaben, gekleidet in Leinengewänder.
1.77.13
देवतायतनान्याशु सर्वास्ताः प्रत्यपूजयन्।
अभिवाद्याभिवाद्यांश्च सर्वा राजसुतास्तदा ॥ १.७७.१३ ॥
Sie alle verehrten sogleich die Heiligtümer der Götter, und dann grüßten alle königlichen Schwiegertöchter die Verehrungswürdigen ehrerbietig.
1.77.14
रेमिरे मुदिताः सर्वा भर्तृभिर्मुदिता रहः।
कृतदाराः कृतास्त्राश्च सधनाः ससुहृज्जनाः ॥ १.७७.१४ ॥
Alle freuten sich im Verborgenen mit ihren Gatten; sie waren verheiratet, im Waffenhandwerk geübt und besaßen Reichtum und Freunde.
1.77.15
शुश्रूषमाणाः पितरं वर्तयन्ति नरर्षभाः।
कस्यचित्त्वथ कालस्य राजा दशरथः सुतम् ॥ १.७७.१५ ॥
Diese Stiere unter den Männern lebten im Dienst ihres Vaters; dann, nach einiger Zeit, sprach König Daśaratha zu seinem Sohn...
1.77.16
भरतं कैकयीपुत्रमब्रवीद् रघुनन्दनः।
अयं केकयराजस्य पुत्रो वसति पुत्रक ॥ १.७७.१६ ॥
Die Freude der Raghus sprach zu Bharata, dem Sohn der Kaikeyī: 'Mein lieber Sohn, hier wohnt der Sohn des Königs von Kekaya.'
1.77.17
त्वां नेतुमागतो वीरो युधाजिन्मातुलस्तव।
श्रुत्वा दशरथस्यैतद् भरतः कैकयीसुतः ॥ १.७७.१७ ॥
Dein Onkel mütterlicherseits, der Held Yudhājit, ist gekommen, um dich zu holen.' Als Bharata, der Sohn der Kaikeyī, diese Worte Daśarathas hörte...
1.77.18
गमनायाभिचक्राम शत्रुघ्नसहितस्तदा।
आपृच्छ्य पितरं शूरो रामं चाक्लिष्टकारिणम् ॥ १.७७.१८ ॥
Da brach der tapfere Bharata mit Śatrughna auf, nachdem er sich von seinem Vater und von Rāma, dem Tadellosen, verabschiedet hatte.
1.77.19
मातॄश्चापि नरश्रेष्ठः शत्रुघ्नसहितो ययौ।
युधाजित् प्राप्य भरतं सशत्रुघ्नं प्रहर्षितः ॥ १.७७.१९ ॥
Der Beste unter den Menschen ging, begleitet von Śatrughna, auch zu den Müttern. Yudhājit, der Bharata zusammen mit Śatrughna getroffen hatte, freute sich.
1.77.20
स्वपुरं प्राविशद् वीरः पिता तस्य तुतोष ह।
गते च भरते रामो लक्ष्मणश्च महाबलः ॥ १.७७.२० ॥
Der Held betrat seine Stadt, und sein Vater war zufrieden. Als Bharata gegangen war, taten Rāma und der mächtige Lakṣmaṇa dasselbe.
1.77.21
पितरं देवसंकाशं पूजयामासतुस्तदा।
पितुराज्ञां पुरस्कृत्य पौरकार्याणि सर्वशः ॥ १.७७.२१ ॥
Sie ehrten damals ihren Vater, der einem Gott gleich war, und stellten den Befehl des Vaters an die erste Stelle, sorgten sich in allem um die Angelegenheiten der Stadt.
1.77.22
चकार रामः सर्वाणि प्रियाणि च हितानि च।
मातृभ्यो मातृकार्याणि कृत्वा परमयन्त्रितः ॥ १.७७.२२ ॥
Rāma tat alles, was angenehm und nützlich war; nachdem er seine Pflichten gegenüber den Müttern erfüllt hatte, blieb er äußerst beherrscht.
1.77.23
गुरूणां गुरुकार्याणि काले कालेऽन्ववैक्षत।
एवं दशरथः प्रीतो ब्राह्मणा नैगमास्तथा ॥ १.७७.२३ ॥
Er achtete zur rechten Zeit auf die Pflichten gegenüber seinen Lehrern. So war Daśaratha erfreut, ebenso die Brahmanen und die Stadtbewohner.
1.77.24
रामस्य शीलवृत्तेन सर्वे विषयवासिनः।
तेषामतियशा लोके रामः सत्यपराक्रमः ॥ १.७७.२४ ॥
Durch Rāmas Charakter und Verhalten waren alle Bewohner des Reiches erfreut; unter ihnen war Rāma, von wahrer Tapferkeit, der in der Welt am berühmtesten war.
1.77.25
स्वयंभूरिव भूतानां बभूव गुणवत्तरः।
रामश्च सीतया सार्धं विजहार बहूनृतून् ॥ १.७७.२५ ॥
Wie Svayaṃbhū unter den Wesen der Vorzüglichste ist, so wurde Rāma der an Tugenden Reichste; und er lebte mit Sītā viele Jahreszeiten lang froh.
1.77.26
मनस्वी तद्गतमनास्तस्या हृदि समर्पितः।
प्रिया तु सीता रामस्य दाराः पितृकृता इति ॥ १.७७.२६ ॥
Rāma, hochherzig, war mit seinem Sinn ganz auf sie gerichtet und sein Herz ihr hingegeben; Sītā war Rāma lieb, seine von dem Vater gegebene Gattin.
1.77.27
गुणाद्रूपगुणाच्चापि प्रीतिर्भूयोऽभिवर्धते।
तस्याश्च भर्ता द्विगुणं हृदये परिवर्तते ॥ १.७७.२७ ॥
Durch ihre Tugend, ihre Schönheit und ihre Vorzüge wuchs die Zuneigung immer weiter; und die Liebe ihres Gatten wohnte doppelt in seinem Herzen.
1.77.28
अन्तर्गतमपि व्यक्तमाख्याति हृदयं हृदा।
तस्य भूयो विशेषेण मैथिली जनकात्मजा।
देवताभिः समा रूपे सीता श्रीरिव रूपिणी ॥ १.७७.२८ ॥
Selbst was im Herzen verborgen liegt, offenbart das Herz deutlich. Ihm war besonders Maithilī, die Tochter Janakas, lieb; an Schönheit glich sie den Göttinnen, gleich der verkörperten Śrī.
1.77.29
तया स राजर्षिसुतोऽभिकामया।
समेयिवानुत्तमराजकन्यया।
अतीव रामः शुशुभे मुदान्वितो
विभुः श्रिया विष्णुरिवामरेश्वरः ॥ १.७७.२९ ॥
Mit jener begehrten, vortrefflichen Königstochter vereint, strahlte der Sohn des königlichen Weisen Rāma überaus, von Freude erfüllt — wie der mächtige Viṣṇu mit Śrī oder der Herr der Unsterblichen.