Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.10
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.10.1
विदर्शिता यदा देवी कुब्जया पापया भृशम्।
तदा शेते स्म सा भूमौ दिग्धविद्धेव किंनरी ॥ २.१०.१ ॥
Als die boshafte Buckelige die Königin tief aufgewühlt hatte, lag sie da auf dem Boden wie eine Kinnarī, von einem vergifteten Pfeil getroffen.
2.10.2
निश्चित्य मनसा कृत्यं सा सम्यगिति भामिनी।
मन्थरायै शनैः सर्वमाचचक्षे विचक्षणा ॥ २.१०.२ ॥
Nachdem sie in ihrem Sinn den Entschluss gefasst hatte, dachte sie: »So ist es recht«, und die kluge, stolze Frau erzählte Mantharā alles langsam.
2.10.3
सा दीना निश्चयं कृत्वा मन्थरावाक्यमोहिता।
नागकन्येव निःश्वस्य दीर्घमुष्णं च भामिनी ॥ २.१०.३ ॥
Betrübt, nachdem sie ihren Entschluss gefasst hatte, und von Mantharās Worten betört, atmete die stolze Frau lange und heiß aus wie eine Schlangenjungfrau.
2.10.4
मुहूर्तं चिन्तयामास मार्गमात्मसुखावहम्।
सा सुहृच्चार्थकामा च तं निशम्य विनिश्चयम् ॥ २.१०.४ ॥
Einen Augenblick lang überdachte sie den Weg, der ihr selbst Glück bringen würde; und als sie den Entschluss Mantharās hörte, ihrer Freundin, die auf Gewinn bedacht war...
2.10.5
बभूव परमप्रीता सिद्धिं प्राप्येव मन्थरा।
अथ सा रुषिता देवी सम्यक् कृत्वा विनिश्चयम् ॥ २.१०.५ ॥
Mantharā war hocherfreut, als hätte sie den Erfolg erreicht. Da fasste die zornige Königin ihren Entschluss vollständig.
2.10.6
संविवेशाबला भूमौ निवेश्य भ्रुकुटिं मुखे।
ततश्चित्राणि माल्यानि दिव्यान्याभरणानि च ॥ २.१०.६ ॥
Die schwache Frau legte sich auf den Boden und zog die Brauen auf ihrem Gesicht zusammen. Dann legte sie die bunten Girlanden und die göttlichen Schmuckstücke beiseite.
2.10.7
अपविद्धानि कैकेय्या तानि भूमिं प्रपेदिरे।
तया तान्य् अपविद्धानि माल्यान्य् आभरणानि च ॥ २.१०.७ ॥
Jene (Kränze), von Kaikeyī weggeworfen, fielen zu Boden; die von ihr weggeworfenen Girlanden und Schmuckstücke fielen ebenfalls zu Boden.
2.10.8
अशोभयन्त वसुधां नक्षत्राणि यथा नभः।
क्रोधागारे च पतिता सा बभौ मलिनाम्बरा ॥ २.१०.८ ॥
Wie die Sterne den Himmel schmücken, so schmückten jene (Zierden) die Erde; und sie, im Zornesgemach gefallen, in schmutzigen Gewändern, strahlte.
2.10.9
एकवेणीं दृढां बद्ध्वा गतसत्त्वेव किंनरी।
आज्ञाप्य तु महाराजो राघवस्याभिषेचनम् ॥ २.१०.९ ॥
Mit einem einzigen festen Zopf gebunden, glich sie einer Kinnarī ohne Leben. Der große König hatte die Salbung Rāghavas (Rāmas) befohlen.
2.10.10
उपस्थानमनुज्ञाप्य प्रविवेश निवेशनम्।
अद्य रामाभिषेको वै प्रसिद्ध इति जज्ञिवान् ॥ २.१०.१० ॥
Nachdem er die Versammlung entlassen hatte, betrat der König seine Wohnung, da er wusste, dass heute Rāmas Salbung tatsächlich verkündet worden war.
2.10.11
प्रियार्हां प्रियमाख्यातुं विवेशान्तःपुरं वशी।
स कैकेय्या गृहं श्रेष्ठं प्रविवेश महायशाः ॥ २.१०.११ ॥
Um der Geliebten die erfreuliche Nachricht zu überbringen, betrat der beherrschte König den inneren Palast; der hochberühmte betrat Kaikeyīs herrliches Haus.
2.10.12
पाण्डुराभ्रम् इवाकाशं राहुयुक्तं निशाकरः।
शुक-बर्हिसमायुक्तं क्रौञ्चहंसरुतायुतम् ॥ २.१०.१२ ॥
Wie der von Rāhu ergriffene Mond am Himmel mit weißen Wolken leuchtet, so strahlte jenes Haus, erfüllt von Papageien und Pfauen und widerhallend vom Rufen der Kraniche und Schwäne.
2.10.13
वादित्ररवसङ्घुष्टं कुब्जावामनिकायुतम्।
लतागृहैश्चित्रगृहैश्चम्पकाशोकशोभितैः ॥ २.१०.१३ ॥
Widerhallend vom Klang der Musikinstrumente, erfüllt von buckligen und zwergenhaften Frauen, geschmückt mit Laubengängen, bemalten Pavillons und Campaka- und Aśoka-Bäumen.
2.10.14
दान्तराजतसौवर्णवेदिकाभिः समायुतम्।
नित्यपुष्पफलैर्वृक्षैर्वापीभिरुपशोभितम् ॥ २.१०.१४ ॥
Ausgestattet mit Podesten aus Elfenbein, Silber und Gold, geschmückt mit Bäumen, die stets Blüten und Früchte tragen, und mit Stufenbrunnen.
2.10.15
दान्तराजतसौवर्णैः संवृतं परमासनैः।
विविधैरन्नपानैश्च भक्ष्यैश्च विविधैरपि ॥ २.१०.१५ ॥
Umgeben von vortrefflichen Sitzen aus Elfenbein, Silber und Gold, ausgestattet mit mannigfaltigen Speisen und Getränken sowie vielerlei Leckereien.
2.10.16
उपपन्नं महार्हैश्च भूषणैस्त्रिदिवोपमम्।
स प्रविश्य महाराजः स्वमन्तःपुरमृद्धिमत् ॥ २.१०.१६ ॥
Ausgestattet mit Schmuck von großem Wert, dem Himmel gleich. Nachdem der große König seine eigenen, prächtigen inneren Gemächer betreten hatte
2.10.17
न ददर्श स्त्रियं राजा कैकेयीं शयनोत्तमे।
स कामबलसंयुक्तो रत्यर्थी मनुजाधिपः ॥ २.१०.१७ ॥
Der König sah die Frau Kaikeyī nicht auf dem vortrefflichen Lager. Er, von der Macht des Begehrens erfüllt und nach Lust verlangend, der Herr der Menschen
2.10.18
अपश्यन् दयितां भार्यां पप्रच्छ विषसाद च।
नहि तस्य पुरा देवी तां वेलामत्यवर्तत ॥ २.१०.१८ ॥
Als er seine geliebte Gemahlin nicht sah, fragte er und versank in Verzweiflung; denn früher hatte jene Königin diese Stunde niemals überschritten.
2.10.19
न च राजा गृहं शून्यं प्रविवेश कदाचन।
ततो गृहगतो राजा कैकेयीं पर्यपृच्छत ॥ २.१०.१९ ॥
Der König betrat niemals einen leeren Palast. Dann befragte der König, in den Palast gegangen, Kaikeyī.
2.10.20
यथापुरम् अविज्ञाय स्वार्थलिप्सुम् अपण्डिताम्।
प्रतिहारी त्वथोवाच संत्रस्ता तु कृताञ्जलिः ॥ २.१०.२० ॥
Da sie sie nicht wie zuvor erkannte, sprach die Torhüterin, erschrocken und mit gefalteten Händen, über Kaikeyī, gierig nach ihrem eigenen Vorteil und unweise.
2.10.21
देव देवी भृशं क्रुद्धा क्रोधागारमभिद्रुता।
प्रतीहार्या वचः श्रुत्वा राजा परमदुर्मनाः ॥ २.१०.२१ ॥
O König, die Königin ist sehr zornig in die Zornkammer geeilt. Als der König die Worte der Torhüterin hörte, wurde er tief betrübt.
2.10.22
विषसाद पुनर्भूयो लुलितव्याकुलेन्द्रियः।
तत्र तां पतितां भूमौ शयानामतथोचिताम् ॥ २.१०.२२ ॥
Der König versank erneut in tieferer Verzweiflung, seine Sinne verwirrt und erregt. Dort sah er sie am Boden liegen, in einem ihrer unwürdigen Zustand.
2.10.23
प्रतप्त इव दुःखेन सोऽपश्यज्जगतीपतिः।
स वृद्धस्तरुणीं भार्यां प्राणेभ्योऽपि गरीयसीम् ॥ २.१०.२३ ॥
Wie vom Schmerz versengt, blickte der Herrscher der Erde hin. Obwohl er alt war, sah er seine junge Gemahlin, ihm teurer als das Leben selbst.
2.10.24
अपापः पापसंकल्पां ददर्श धरणीतले।
लतामिव विनिष्कृत्तां पतितां देवतामिव ॥ २.१०.२४ ॥
Der schuldlose König sah sie, von böser Absicht erfüllt, auf dem Boden liegen, wie eine abgeschnittene Ranke, wie eine gefallene Göttin.
2.10.25
किन्नरीमिव निर्धूतां च्युताम् अप्सरसं यथा।
मायाम् इव परिभ्रष्टां हरिणीम् इव संयताम् ॥ २.१०.२५ ॥
Sie lag wie eine gestürzte Kinnarī, wie eine von ihrem Platz gefallene Apsaras, wie eine verlorene Māyā, wie eine gefesselte Hirschkuh.
2.10.26
करेणुम् इव दिग्धेन विद्धां मृगयुना वने।
महागज इवारण्ये स्नेहात् परमदुःखिताम् ॥ २.१०.२६ ॥
Sie war wie eine Elefantenkuh, im Wald von einem Jäger mit vergiftetem Pfeil getroffen, oder wie ein großer Elefant in der Wildnis, aus Zuneigung tief betrübt.
2.10.27
परिमृज्य च पाणिभ्यामभिसंत्रस्तचेतनः।
कामी कमलपत्राक्षीमुवाच वनितामिदम् ॥ २.१०.२७ ॥
Mit beiden Händen sie abwischend, den Geist tief erschrocken, sprach der begehrende Mann diese Worte zu der lotusblättrig Äugigen.
2.10.28
न तेऽहमभिजानामि क्रोधमात्मनि संश्रितम्।
देवि केनाभियुक्तासि केन वासि विमानिता ॥ २.१०.२८ ॥
Göttin, ich weiß nicht, dass Zorn in dir wohnt. Von wem wurdest du bedrängt, oder von wem wurdest du gedemütigt?
2.10.29
यदिदं मम दुःखाय शेषे कल्याणि पांसुषु।
भूमौ शेषे किमर्थं त्वं मयि कल्याणचेतसि ॥ २.१०.२९ ॥
O Schöne, warum liegst du im Staub, mir zum Leid? Warum liegst du am Boden vor mir, der ich ein gutes Herz habe?
2.10.30
भूतोपहतचित्तेव मम चित्तप्रमाथिनि।
सन्ति मे कुशला वैद्यास्त्वभितुष्टाश्च सर्वशः ॥ २.१०.३० ॥
O du, die mein Herz aufwühlt, du bist wie eine, deren Geist von einem Geist ergriffen ist. Ich habe geschickte Ärzte, die, ganz zufrieden, dich auf jede Weise heilen werden.
2.10.31
सुखितां त्वां करिष्यन्ति व्याधिमाचक्ष्व भामिनि।
कस्य वापि प्रियं कार्यं केन वा विप्रियं कृतम् ॥ २.१०.३१ ॥
Sie werden dich glücklich machen; sag mir dein Leiden, o stolze Frau. Wem soll eine erfreuliche Tat getan werden, oder wer hat Unerfreuliches getan?
2.10.32
कः प्रियं लभतामद्य को वा सुमहदप्रियम्।
मा रौत्सीर्मा च कार्षीस्त्वं देवि सम्परिशोषणम् ॥ २.१०.३२ ॥
Heute soll jemand Erfreuliches erlangen, oder jemand großes Unerfreuliches erleiden. Weine nicht, o Göttin, und zehre dich nicht ab.
2.10.33
अवध्यो वध्यतां को वा वध्यः को वा विमुच्यताम्।
दरिद्रः को भवेदाढ्यो द्रव्यवान् वाप्यकिंचनः ॥ २.१०.३३ ॥
Wer, der nicht zu töten ist, soll getötet werden, oder wer, der zu töten ist, soll freigelassen werden? Wer, arm, soll reich werden, oder wer, reich, soll mittellos werden?
2.10.34
अहं च हि मदीयाश्च सर्वे तव वशानुगाः।
न ते कंचिदभिप्रायं व्याहन्तुमहमुत्सहे ॥ २.१०.३४ ॥
Ich und alle meine Leute stehen unter deiner Gewalt. Ich wage nicht, auch nur einen deiner Wünsche zu vereiteln.
2.10.35
आत्मनो जीवितेनापि ब्रूहि यन्मनसि स्थितम्।
बलमात्मनि जानन्ती न मां शङ्कितुमर्हसि ॥ २.१०.३५ ॥
Selbst bei meinem Leben schwöre ich, sag, was dir im Sinn liegt. Da du deine eigene Kraft kennst, solltest du nicht an mir zweifeln.
2.10.36
करिष्यामि तव प्रीतिं सुकृतेनापि ते शपे।
यावदावर्तते चक्रं तावती मे वसुंधरा ॥ २.१०.३६ ॥
Ich werde gewiss deine Freude erfüllen; das schwöre ich bei meinen eigenen guten Taten. So weit sich das Rad dreht, so weit reicht diese Erde, die mein ist.
2.10.37
द्राविडाः सिन्धुसौवीराः सौराष्ट्रा दक्षिणापथाः।
वङ्गाङ्गमगधा मत्स्याः समृद्धाः काशिकोसलाः ॥ २.१०.३७ ॥
Die Drāviḍas, Sindhus und Sauvīras, die Saurāṣṭras und die Völker des südlichen Weges, die Vaṅgas, Aṅgas und Magadhas, die Matsyas sowie die Kāśis und Kosalas, allesamt wohlhabend.
2.10.38
तत्र जातं बहु द्रव्यं धनधान्यमजाविकम्।
ततो वृणीष्व कैकेयि यद् यत् त्वं मनसेच्छसि ॥ २.१०.३८ ॥
Dort entsteht viel Gut, Reichtum, Getreide, Ziegen und Schafe. Darum, Kaikeyī, wähle, was immer dein Herz begehrt.
2.10.39
किमायासेन ते भीरु उत्तिष्ठोत्तिष्ठ शोभने।
तत्त्वं मे ब्रूहि कैकेयि यतस्ते भयमागतम्।
तत् ते व्यपनयिष्यामि नीहारमिव रश्मिवान् ॥ २.१०.३९ ॥
Ängstliche, warum dieser Kummer? Erhebe dich, erhebe dich, du Strahlende! Sag mir also, Kaikeyī, welche Furcht dich befallen hat; ich werde sie vertreiben, wie die Sonne den Nebel.
2.10.40
तथोक्ता सा समाश्वस्ता वक्तुकामा तदप्रियम्।
परिपीडयितुं भूयो भर्तारमुपचक्रमे ॥ २.१०.४० ॥
So angesprochen und beruhigt, begann sie, begierig jenes unerfreuliche Wort zu sagen, ihren Gemahl wieder zu quälen.