رامايانا فالميكي · السارغا 2.109
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.109.1
जाबालेस्तु वचः श्रुत्वा रामः सत्यात्मनां वरः ।
उवाच परया भक्त्या स्वबुद्ध्या चाविपन्नया ॥ २.१०९.१ ॥
فلما سمع راما، أفضل الصادقين، كلام جابالي، أجاب بأعظم توقير وبعقله الثابت الذي لا يتزعزع.
2.109.2
भवान् मे प्रियकामार्थं वचनं यदिहोक्तवान् ।
अकार्य्यं कार्य्यसङ्काशमपथ्यं पथ्यसम्मितम् ॥ २.१०९.२ ॥
إن الكلمات التي نطقت بها هنا، إرضاءً لي وتحقيقًا لرغبتي، تجعل ما لا ينبغي فعله يبدو كالواجب، والضار يبدو كالنافع.
2.109.3
निर्मर्यादस्तु पुरुषः पापाचारसमन्वितः ।
मानं न लभते सत्सु भिन्नचारित्रदर्शनः ॥ २.१०९.३ ॥
الرجل الذي لا حدود له، المتصف بسلوك آثم، الذي يبدو خُلقه منحرفًا، لا ينال الاحترام بين الأخيار.
2.109.4
कुलीनमकुलीनं वा वीरं पुरुषमानिनम् ।
चारित्रमेव व्याख्याति शुचिं वा यदि वा ऽशुचिम् ॥ २.१०९.४ ॥
سواء كان الرجل من نسب شريف أو وضيع، بطلًا أو متكبرًا، طاهرًا أو نجسًا، فإن سلوكه وحده يكشف حقيقته.
2.109.5
अनार्यस्त्वार्यसङ्काशः शौचाद्धीनस्तथा शुचिः ।
लक्षण्यवदलक्षण्यो दुःशीलः शीलवानिव ॥ २.१०९.५ ॥
قد يبدو الدنيء كالنبيل، ومن يفتقر إلى الطهارة كالطاهر، ومن لا علامات حسنة فيه كمن فيه العلامات، ومن سوء خلقه كحسن الخلق.
2.109.6
अधर्मं धर्मवेषेण यदीमं लोकसङ्करम् ।
अभिपत्स्ये शुभं हित्वा क्रियाविधिविवर्जितम् ॥ २.१०९.६ ॥
لو أنني تبنيت الأدهارما في زي الدارما، هذا الذي يخلط العالم، متخليًا عن الميمون ومجردًا من الطقوس والواجبات المقررة…
2.109.7
कश्चेतयानः पुरुषः कार्याकार्यविचक्षणः ।
बहुमंस्यति मां लोके दुर्वृत्तं लोकदूषणम् ॥ २.१०९.७ ॥
أيُّ رجلٍ متأمّلٍ، عارفٍ بما ينبغي فعله وما لا ينبغي، يُكرمني في هذا العالم، أنا الذي سلوكه فاسد ويُفسد العالم؟
2.109.8
कस्य धास्याम्यहं वृत्तं केन वा स्वर्गमाप्नुयाम् ।
अनया वर्त्तमानो हि वृत्त्या हीनप्रतिज्ञया ॥ २.१०९.८ ॥
لمن أُرسّخُ السلوك، أو بماذا أنال الجنة، وأنا أعيش بهذا السلوك ذي العهد المنكوث؟
2.109.9
कामवृत्तस्त्वयं लोकः कृत्स्नः समुपवर्त्तते ।
यद्वृत्ताः सन्ति राजानस्तद्वृत्ताः सन्ति हि प्रजाः ॥ २.१०९.९ ॥
وهذا العالم كلّه قد أخذ يسلك وفق الهوى؛ فكما يسلك الملوك يسلك الرعايا.
2.109.10
सत्यमेवानृशंसञ्च राजवृत्तं सनातनम् ।
तस्मात्सत्यात्मकं राज्यं सत्ये लोकः प्रतिष्ठितः ॥ २.१०९.१० ॥
الصدق والرحمة هما السلوك الأبدي للملوك؛ فالمملكة لذلك جوهرها الصدق، والعالم قائم على الصدق.
2.109.11
ऋषयश्चैव देवाश्च सत्यमेव हि मेनिरे ।
सत्यवादी हि लोके ऽस्मिन् परमं गच्छति क्षयम् ॥ २.१०९.११ ॥
لقد أكرم الحكماءُ والآلهةُ الصدقَ حقًّا؛ والصادقُ في هذا العالم يبلغ الغايةَ العليا.
2.109.12
उद्विजन्ते यथा सर्प्पान्नरादनृतवादिनः ।
धर्मः सत्यं परो लोके मूलं स्वर्गस्य चोच्यते ॥ २.१०९.१२ ॥
كما يفزع الناسُ من الأفاعي، يفزعون من كاذبي القول. ويُقال إن الدِّين والصدقَ أعلى ما في هذا العالم، وإن الصدق أصلُ السماء.
2.109.13
सत्यमेवेश्वरो लोके सत्यं पद्मा श्रिता सदा ।
सत्यमूलानि सर्वाणि सत्यान्नास्ति परं पदम् ॥ २.१०९.१३ ॥
في العالم، الحق وحده هو الرب؛ وفي الحق تسكن دائمًا بَدْمَا (لاكشمي). كل شيء متجذر في الحق، ولا مقام أعلى من الحق.
2.109.14
दत्तमिष्टं हुतं चैव तप्तानि च तपांसि च ।
वेदाः सत्यप्रतिष्ठानास्तस्मात् सत्यपरो भवेत् ॥ २.१०९.१४ ॥
الصدقات والقرابين والأضاحي والتقشفات المقرونة بالتوبة، وكذلك الفيدا، كلها قائمة على الحق؛ فلذلك ينبغي أن يكون المرء متفانيًا في الحق.
2.109.15
एकः पालयते लोकमेकः पालयते कुलम् ।
मज्जत्येको हि निरय एकः स्वर्गे महीयते ॥ २.१०९.१५ ॥
واحد يحفظ العالم، وواحد يحفظ العشيرة؛ واحد وحده يغرق في الجحيم، وواحد وحده يُرفع في السماء.
2.109.16
सो ऽहं पितुर्नियोगन्तु किमर्थं नानुपालये ।
सत्यप्रतिश्रवः सत्यं सत्येन समयीकृतः ॥ २.१०९.१६ ॥
ولماذا لا أطيع أمر أبي؟ أنا الذي عاهد على الحق؛ وبالحق قد ارتبطتُ بعهد مقدّس.
2.109.17
नैव लोभान्न मोहाद्वा न ह्यज्ञानात्तमोन्वितः ।
सेतुं सत्यस्य भेत्स्यामि गुरोः सत्यप्रतिश्रवः ॥ २.१०९.१७ ॥
لا من طمع، ولا من وهم، ولا مغلّفًا بظلمة الجهل سأهدم قنطرة الحق — أنا الذي أحفظ عهد الحق لمعلّمي وأبي.
2.109.18
असत्यसन्धस्य सतश्चलस्यास्थिरचेतसः ।
नैव देवा न पितरः प्रतीच्छन्तीति नः श्रुतम् ॥ २.१०९.१८ ॥
لقد سمعنا أن الآلهة ولا الأسلاف لا يقبلون ممن ينكث عهده، ومتقلّب الهوى، مضطرب القلب.
2.109.19
प्रत्यगात्ममिमं धर्मं सत्यं पश्याम्यहं स्वयम् ।
भारः सत्पुरुषाचीर्णस्तदर्थमभिमन्यते ॥ २.१०९.१९ ॥
أنا نفسي أرى هذا الدرما الباطني حقًا. وهذا العبء الذي سار عليه الأخيار إنما يُحمل من أجله.
2.109.20
क्षात्ऺत्रं धर्ममहं त्यक्ष्ये ह्यधर्मं धर्मसंहितम् ।
क्षुद्रैर्नृशंसैर्लुब्धैश्च सेवितं पापकर्मभिः ॥ २.१०९.२० ॥
سأترك واجب المحاربين، وهو لا-دهارما وإن كان متصلًا بالدهارما، ويمارسه الأوغاد والقساة والطامعون وفاعلو الشر.
2.109.21
कायेन कुरुते पापं मनसा सम्प्रधार्य च ।
अनृतं जिह्वया चाह त्रिविधं कर्म पातकम् ॥ २.१०९.२१ ॥
يرتكب الإثم بالجسد، وبعد التدبير بالعقل، وينطق بالكذب بلسانه. هذا هو الفعل الآثم الثلاثي.
2.109.22
भूमिः कीर्त्तिर्यशो लक्ष्मीः पुरुषं प्रार्थयन्ति हि ।
स्वर्गस्थं चानुपश्यन्ति सत्यमेव भजेत तत् ॥ २.१०९.२२ ॥
الأرض والشهرة والمجد والثروة تطلب الإنسان، وتنظر إلى من يسكن السماء. لذلك ينبغي اتباع الحق.
2.109.23
श्रेष्ठं ह्यनार्यमेव स्याद्यद्भवानवधार्य्य माम् ।
आह युक्तिकरैर्वाक्यैरिदं भद्रं कुरुष्व ह ॥ २.१०९.२३ ॥
لقد تأملتني وقلت بكلمات محكمة: «الدنيء هو الأفضل». فافعل هذا الأمر الميمون.
2.109.24
कथं ह्यहं प्रतिज्ञाय वनवासमिमं गुरौ ।
भरतस्य करिष्यामि वचो हित्वा गुरोर्वचः ॥ २.१०९.२४ ॥
كيف أنفذ قول بهرتا وأترك قول أبي، بعد أن عاهدت أبي المعلم على هذه الإقامة في الغابة؟
2.109.25
स्थिरा मया प्रतिज्ञाता प्रतिज्ञा गुरुसन्निधौ ।
प्रहृष्यमाणा सा देवी कैकेयी चाभवत्तदा ॥ २.१०९.२५ ॥
قطعتُ عهدًا ثابتًا في حضرة الشيخ، فابتهجت حينئذٍ الملكة كيكيي.
2.109.26
वनवासं वसन्नेवं शुचिर्नियतभोजनः ।
मूलैः पुष्पैः फलैः पुण्यैः पितऽन् देवांश्च तर्पयन् ॥ २.१०९.२६ ॥
هكذا أعيش في منفى الغابة، طاهرًا، آكلًا طعامًا معتدلًا، مُرضيًا الأسلاف والآلهة بالجذور والزهور والثمار والقرابين المقدسة.
2.109.27
सन्तुष्टपञ्चवर्गो ऽहं लोकयात्रां प्रवर्त्तये ।
अकुहः श्रद्दधानस्सन् कार्य्याकार्य्यविचक्षणः ॥ २.१०९.२७ ॥
وقد أرضيتُ حواسي الخمس، أمضي في مسيرة الحياة الدنيوية، خاليًا من الخداع، مؤمنًا، بارعًا في تمييز ما ينبغي فعله وما لا ينبغي.
2.109.28
कर्मभूमिमिमां प्राप्य कर्त्तव्यं कर्म यच्छुभम् ।
अग्निर्वायुश्च सोमश्च कर्मणां फलभागिनः ॥ २.१०९.२८ ॥
بعد أن نلتُ هذه الأرض للعمل، ينبغي أن نؤدي العمل المبارك الواجب؛ فأغني وفايو وسوما أيضًا شركاء في ثمار الأعمال.
2.109.29
शतं क्रतूनामाहृत्य देवराट् त्रिदिवङ्गतः ।
तपांस्युग्राणि चास्थाय दिवं याता महर्षयः ॥ २.१०९.२९ ॥
بعد أن أدى ملك الآلهة مائة قربان صعد إلى السماء؛ وذهب العظماء من الحكماء أيضًا إلى السماء بعد أن مارسوا التقشفات الشديدة.
2.109.30
अमृष्यमाणः पुनरुग्रतेजा निशम्य तन्नास्तिकवाक्यहेतुम् ।
अथाब्रवीत्तं नृपतेस्तनूजो विगर्हमाणो वचनानि तस्य ॥ २.१०९.३० ॥
فعندئذٍ ذلك الأمير ذو البهاء الشديد، لم يحتمل ذلك، فلما سمع سبب أقوال الملحد، وهو يذم كلامه، قال له.
2.109.31
सत्यं च धर्मं च पराक्रमं च भूतानुकम्पां प्रियवादिताञ्च ।
द्विजातिदेवातिथिपूजनं च पन्थानमाहुस्त्रिदिवस्य सन्तः ॥ २.१०९.३१ ॥
الصدق والدهرما والشجاعة والرحمة بالكائنات والكلام اللطيف وتوقير المولودين مرتين والآلهة والضيوف، هذا ما يسميه الأخيار طريق السماء.
2.109.32
तेनैवमाज्ञाय यथावदर्थमेकोदयं सम्प्रतिपद्य विप्राः ।
धर्मं चरन्तः सकलं यथावत् कांक्षन्ति लोकागममप्रमत्ताः ॥ २.१०९.३२ ॥
فبعد أن فهم البراهمة المعنى على وجهه من خلاله، وبلغوا غاية واحدة، يمارسون الدهرما كاملة على الوجه الصحيح، متيقظين، ويتوقون إلى بلوغ العالم السماوي.
2.109.33
निन्दाम्यहं कर्म पितुः कृतं तद्यस्त्वामगृह्णाद्विषमस्थबुद्धिम् ।
बुद्ध्यानयैवंविधया चरन्तं सुनास्तिकं धर्मपथादपेतम् ॥ २.१०९.३३ ॥
أنا أستنكر الفعل الذي قام به أبي إذ تبنّاك، أنت ذو العقل المضطرب، السائر بمثل هذا الفهم، الملحد التام المنحرف عن طريق الدهرما.
2.109.34
यथा हि चोरः स तथा हि बुद्धस्तथागतं नास्तिकमत्र विद्धि ।
तस्माद्धि यः शङ्क्यतमः प्रजानां न नास्तिकेनाभिमुखो बुधः स्यात् ॥ २.१०९.३४ ॥
كما أن اللص لص، كذلك ذلك البوذا؛ واعلم أن التاتهاغاتا هنا ملحد أيضاً. فلذلك لا ينبغي للحكيم أن يقف أمام ذلك الملحد الذي هو أكثر الناس مدعاة للشك لدى الرعية.
2.109.35
त्वत्तो जनाः पूर्वतरे वराश्च शुभानि कर्माणि बहूनि चक्रुः ।
जित्वा सदेमं च परञ्च लोकं तस्माद्द्विजाः स्वस्ति हुतं कृतं च ॥ २.१०९.३५ ॥
لقد أدى الأفاضل الذين سبقوك أعمالاً مباركة كثيرة، وغلبوا هذا العالم والآخر دائماً؛ ولذلك أيها البراهمة قد تُلي الدعاء بالسلامة، وقُدمت القرابين، وأُقيمت الذبائح.
2.109.36
धर्मे रताः सत्पुरुषैः समेतास्तेजस्विनो दानगुणप्रधानाः ।
अहिंसका वीतमलाश्च लोके भवन्ति पूज्या मुनयः प्रधानाः ॥ २.१०९.३६ ॥
المكرّسون للدارما، المجتمعون مع الصالحين، المتألّقون، المتقدّمون في فضيلة الكرم، المسالمون الطاهرون، أولئك الحكماء الكبار يُكرَّمون في العالم.
2.109.37
उवाच तथ्यं पुनरास्तिकं च सत्यं वचः सानुनयं च विप्रः ॥ २.१०९.३७ ॥
وقال البرهمي مرة أخرى كلامًا تقيًّا مناسبًا صادقًا ومهدِّئًا.
2.109.38
न नास्तिकानां वचनं ब्रवीम्यहं न नास्तिकोऽहं न च नास्ति किञ्चन।
समीक्ष्य कालं पुनरास्तिकोऽभवं भवेय काले पुनरेव नास्तिकः ॥ २.१०९.३८ ॥
لستُ أقول أقوال الملحدين، ولستُ ملحدًا، ولا أقول إن شيئًا ليس موجودًا. ولمّا تأملتُ الوقت صرتُ مؤمنًا من جديد؛ وإذا جاء الوقت قد أصير ملحدًا مرة أخرى.
2.109.39
स चापि कालो ऽयमुपागतः शनैर्यथा मया नास्तिकवागुदीरिता ।
निवर्त्तनार्थं तव राम कारणात् प्रसादनार्थं तु मयैतदीरितम् ॥ २.१०९.३९ ॥
وقد جاء ذلك الوقت أيضًا ببطء، كما قلتُ تلك الأقوال الإلحادية. يا راما، لأجل ردّك وإرضائك قلتُ هذا.