Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.109
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.109.1
जाबालेस्तु वचः श्रुत्वा रामः सत्यात्मनां वरः ।
उवाच परया भक्त्या स्वबुद्ध्या चाविपन्नया ॥ २.१०९.१ ॥
Tendo ouvido as palavras de Jābāli, Rāma, o melhor dos que são fiéis à verdade, falou com suprema devoção e com seu intelecto inabalável.
2.109.2
भवान् मे प्रियकामार्थं वचनं यदिहोक्तवान् ।
अकार्य्यं कार्य्यसङ्काशमपथ्यं पथ्यसम्मितम् ॥ २.१०९.२ ॥
As palavras que você proferiu aqui, para me agradar e atender ao meu desejo, fazem o que não deve ser feito parecer o que deve ser feito, e o nocivo parecer o salutar.
2.109.3
निर्मर्यादस्तु पुरुषः पापाचारसमन्वितः ।
मानं न लभते सत्सु भिन्नचारित्रदर्शनः ॥ २.१०९.३ ॥
Um homem sem limites, dotado de conduta pecaminosa, cujo caráter se mostra quebrado, não obtém honra entre os bons.
2.109.4
कुलीनमकुलीनं वा वीरं पुरुषमानिनम् ।
चारित्रमेव व्याख्याति शुचिं वा यदि वा ऽशुचिम् ॥ २.१०९.४ ॥
Seja ele de nobre ou humilde linhagem, herói ou homem orgulhoso, puro ou impuro, é apenas sua conduta que o revela.
2.109.5
अनार्यस्त्वार्यसङ्काशः शौचाद्धीनस्तथा शुचिः ।
लक्षण्यवदलक्षण्यो दुःशीलः शीलवानिव ॥ २.१०९.५ ॥
Um homem ignóbil pode parecer nobre, um sem pureza pode parecer puro, um sem bons sinais pode parecer tê-los, e um de mau caráter pode parecer de bom caráter.
2.109.6
अधर्मं धर्मवेषेण यदीमं लोकसङ्करम् ।
अभिपत्स्ये शुभं हित्वा क्रियाविधिविवर्जितम् ॥ २.१०९.६ ॥
Se eu abraçasse a injustiça sob a aparência do dharma, que confunde este mundo, abandonando o que é auspicioso e privado dos ritos e deveres prescritos…
2.109.7
कश्चेतयानः पुरुषः कार्याकार्यविचक्षणः ।
बहुमंस्यति मां लोके दुर्वृत्तं लोकदूषणम् ॥ २.१०९.७ ॥
Que pessoa ponderada, hábil no que deve e não deve ser feito, me honraria neste mundo, eu que me conduzo mal e corrompo o mundo?
2.109.8
कस्य धास्याम्यहं वृत्तं केन वा स्वर्गमाप्नुयाम् ।
अनया वर्त्तमानो हि वृत्त्या हीनप्रतिज्ञया ॥ २.१०९.८ ॥
Para quem estabelecerei a conduta, ou por meio de quê alcançarei o céu, vivendo eu desta conduta com a promessa quebrada?
2.109.9
कामवृत्तस्त्वयं लोकः कृत्स्नः समुपवर्त्तते ।
यद्वृत्ताः सन्ति राजानस्तद्वृत्ताः सन्ति हि प्रजाः ॥ २.१०९.९ ॥
Todo este mundo passou a agir segundo o desejo; como se conduzem os reis, assim se conduzem os súditos.
2.109.10
सत्यमेवानृशंसञ्च राजवृत्तं सनातनम् ।
तस्मात्सत्यात्मकं राज्यं सत्ये लोकः प्रतिष्ठितः ॥ २.१०९.१० ॥
A verdade e a benevolência são a conduta eterna dos reis. Por isso o reino tem a verdade como essência, e o mundo se firma na verdade.
2.109.11
ऋषयश्चैव देवाश्च सत्यमेव हि मेनिरे ।
सत्यवादी हि लोके ऽस्मिन् परमं गच्छति क्षयम् ॥ २.१०९.११ ॥
Os sábios e os deuses de fato tiveram a verdade em honra; neste mundo, quem fala a verdade alcança o fim supremo.
2.109.12
उद्विजन्ते यथा सर्प्पान्नरादनृतवादिनः ।
धर्मः सत्यं परो लोके मूलं स्वर्गस्य चोच्यते ॥ २.१०९.१२ ॥
Assim como as pessoas se assustam diante das serpentes, assim se afastam dos que falam falsidades. Neste mundo o dharma e a verdade são tidos como supremos, e a verdade é chamada a raiz do céu.
2.109.13
सत्यमेवेश्वरो लोके सत्यं पद्मा श्रिता सदा ।
सत्यमूलानि सर्वाणि सत्यान्नास्ति परं पदम् ॥ २.१०९.१३ ॥
No mundo, a verdade é o Senhor; na verdade habita sempre Padmā (Lakṣmī). Todas as coisas têm raiz na verdade; não há estado superior à verdade.
2.109.14
दत्तमिष्टं हुतं चैव तप्तानि च तपांसि च ।
वेदाः सत्यप्रतिष्ठानास्तस्मात् सत्यपरो भवेत् ॥ २.१०९.१४ ॥
Doações, sacrifícios, oblações e austeridades praticadas com penitência, e também os Vedas, estão fundados na verdade; portanto, deve-se ser devotado à verdade.
2.109.15
एकः पालयते लोकमेकः पालयते कुलम् ।
मज्जत्येको हि निरय एकः स्वर्गे महीयते ॥ २.१०९.१५ ॥
Um protege o mundo, um protege a linhagem; um só afunda no inferno, e um só é exaltado no céu.
2.109.16
सो ऽहं पितुर्नियोगन्तु किमर्थं नानुपालये ।
सत्यप्रतिश्रवः सत्यं सत्येन समयीकृतः ॥ २.१०९.१६ ॥
Por que não haveria de cumprir a ordem de meu pai? Sou aquele que prometeu a verdade; pela verdade estou ligado por um pacto solene.
2.109.17
नैव लोभान्न मोहाद्वा न ह्यज्ञानात्तमोन्वितः ।
सेतुं सत्यस्य भेत्स्यामि गुरोः सत्यप्रतिश्रवः ॥ २.१०९.१७ ॥
Nem por cobiça, nem por ilusão, nem envolvido pelas trevas da ignorância romperei a ponte da verdade — eu, que guardo a promessa verdadeira de meu mestre e pai.
2.109.18
असत्यसन्धस्य सतश्चलस्यास्थिरचेतसः ।
नैव देवा न पितरः प्रतीच्छन्तीति नः श्रुतम् ॥ २.१०९.१८ ॥
Ouvimos dizer que nem os deuses nem os antepassados aceitam de quem quebra a palavra, é volúvel e de mente instável.
2.109.19
प्रत्यगात्ममिमं धर्मं सत्यं पश्याम्यहं स्वयम् ।
भारः सत्पुरुषाचीर्णस्तदर्थमभिमन्यते ॥ २.१०९.१९ ॥
Eu mesmo vejo este dharma interior como verdade. Este fardo, seguido pelos homens bons, é assumido por causa dele.
2.109.20
क्षात्ऺत्रं धर्ममहं त्यक्ष्ये ह्यधर्मं धर्मसंहितम् ।
क्षुद्रैर्नृशंसैर्लुब्धैश्च सेवितं पापकर्मभिः ॥ २.१०९.२० ॥
Abandonarei o dever guerreiro, que é não-dharma embora ligado ao dharma, praticado pelos mesquinhos, cruéis, gananciosos e malfeitores.
2.109.21
कायेन कुरुते पापं मनसा सम्प्रधार्य च ।
अनृतं जिह्वया चाह त्रिविधं कर्म पातकम् ॥ २.१०९.२१ ॥
Comete pecado pelo corpo e, após deliberar, pela mente; e profere falsidade pela língua. Esta é a ação pecaminosa tríplice.
2.109.22
भूमिः कीर्त्तिर्यशो लक्ष्मीः पुरुषं प्रार्थयन्ति हि ।
स्वर्गस्थं चानुपश्यन्ति सत्यमेव भजेत तत् ॥ २.१०९.२२ ॥
A terra, a fama, a glória e a fortuna desejam o homem; também contemplam aquele que habita no céu. Por isso, deve-se seguir a verdade.
2.109.23
श्रेष्ठं ह्यनार्यमेव स्याद्यद्भवानवधार्य्य माम् ।
आह युक्तिकरैर्वाक्यैरिदं भद्रं कुरुष्व ह ॥ २.१०९.२३ ॥
Tendo-me considerado, falastes-me com palavras razoadas: 'O ignóbil seria o melhor.' Portanto, realizai esta ação auspiciosa.
2.109.24
कथं ह्यहं प्रतिज्ञाय वनवासमिमं गुरौ ।
भरतस्य करिष्यामि वचो हित्वा गुरोर्वचः ॥ २.१०९.२४ ॥
Tendo prometido este exílio na floresta ao meu pai, meu guru, como cumprirei a palavra de Bharata, abandonando a ordem de meu pai?
2.109.25
स्थिरा मया प्रतिज्ञाता प्रतिज्ञा गुरुसन्निधौ ।
प्रहृष्यमाणा सा देवी कैकेयी चाभवत्तदा ॥ २.१०९.२५ ॥
Na presença do ancião fiz uma promessa firme, e então a rainha Kaikeyī se alegrou.
2.109.26
वनवासं वसन्नेवं शुचिर्नियतभोजनः ।
मूलैः पुष्पैः फलैः पुण्यैः पितऽन् देवांश्च तर्पयन् ॥ २.१०९.२६ ॥
Vivendo assim no exílio da floresta, puro, comendo alimento moderado, satisfazendo os antepassados e os deuses com raízes, flores, frutos e oferendas sagradas.
2.109.27
सन्तुष्टपञ्चवर्गो ऽहं लोकयात्रां प्रवर्त्तये ।
अकुहः श्रद्दधानस्सन् कार्य्याकार्य्यविचक्षणः ॥ २.१०९.२७ ॥
Com meus cinco sentidos satisfeitos, sigo o curso da vida mundana, livre de engano, fiel, e hábil em discernir o que deve e não deve ser feito.
2.109.28
कर्मभूमिमिमां प्राप्य कर्त्तव्यं कर्म यच्छुभम् ।
अग्निर्वायुश्च सोमश्च कर्मणां फलभागिनः ॥ २.१०९.२८ ॥
Tendo alcançado esta terra da ação, deve-se realizar o ato auspicioso que precisa ser feito; Agni, Vāyu e Soma também são partícipes dos frutos das ações.
2.109.29
शतं क्रतूनामाहृत्य देवराट् त्रिदिवङ्गतः ।
तपांस्युग्राणि चास्थाय दिवं याता महर्षयः ॥ २.१०९.२९ ॥
Tendo realizado cem sacrifícios, o rei dos deuses foi ao céu; e os grandes sábios, empreendendo austeridades severas, também foram ao céu.
2.109.30
अमृष्यमाणः पुनरुग्रतेजा निशम्य तन्नास्तिकवाक्यहेतुम् ।
अथाब्रवीत्तं नृपतेस्तनूजो विगर्हमाणो वचनानि तस्य ॥ २.१०९.३० ॥
Então aquele príncipe de fulgor feroz, incapaz de suportar, tendo ouvido a causa das palavras do ateu, censurando-lhe os discursos, falou-lhe.
2.109.31
सत्यं च धर्मं च पराक्रमं च भूतानुकम्पां प्रियवादिताञ्च ।
द्विजातिदेवातिथिपूजनं च पन्थानमाहुस्त्रिदिवस्य सन्तः ॥ २.१०९.३१ ॥
A verdade, o dharma, a bravura, a compaixão pelos seres, a fala gentil e a honra aos dvijas, aos deuses e aos hóspedes: isto os sábios chamam o caminho do céu.
2.109.32
तेनैवमाज्ञाय यथावदर्थमेकोदयं सम्प्रतिपद्य विप्राः ।
धर्मं चरन्तः सकलं यथावत् कांक्षन्ति लोकागममप्रमत्ताः ॥ २.१०९.३२ ॥
Tendo assim compreendido corretamente o sentido por meio dele, e alcançado um único fim, os brâmanes, praticando o dharma por inteiro e como convém, atentos, anseiam pela entrada no mundo celestial.
2.109.33
निन्दाम्यहं कर्म पितुः कृतं तद्यस्त्वामगृह्णाद्विषमस्थबुद्धिम् ।
बुद्ध्यानयैवंविधया चरन्तं सुनास्तिकं धर्मपथादपेतम् ॥ २.१०९.३३ ॥
Condeno o ato que meu pai praticou ao acolher-te, tu de mente instável, que te comportas com tal entendimento, um ateu completo afastado do caminho do dharma.
2.109.34
यथा हि चोरः स तथा हि बुद्धस्तथागतं नास्तिकमत्र विद्धि ।
तस्माद्धि यः शङ्क्यतमः प्रजानां न नास्तिकेनाभिमुखो बुधः स्यात् ॥ २.१०९.३४ ॥
Assim como um ladrão, também o Buda o é; saiba que aqui o Tathāgata também é um ateu. Por isso, um sábio não deve colocar-se face a face com esse ateu, o mais suspeito para o povo.
2.109.35
त्वत्तो जनाः पूर्वतरे वराश्च शुभानि कर्माणि बहूनि चक्रुः ।
जित्वा सदेमं च परञ्च लोकं तस्माद्द्विजाः स्वस्ति हुतं कृतं च ॥ २.१०९.३५ ॥
As excelentes pessoas que vieram antes de ti realizaram muitas ações auspiciosas e sempre conquistaram este mundo e o outro; por isso, ó brâmanes, foram pronunciadas bênçãos, feitas oblações e realizados sacrifícios.
2.109.36
धर्मे रताः सत्पुरुषैः समेतास्तेजस्विनो दानगुणप्रधानाः ।
अहिंसका वीतमलाश्च लोके भवन्ति पूज्या मुनयः प्रधानाः ॥ २.१०९.३६ ॥
Devotados ao dharma, unidos aos homens bons, resplandecentes, eminentes na virtude da generosidade, não violentos e sem mácula: tais sábios principais são honrados no mundo.
2.109.37
उवाच तथ्यं पुनरास्तिकं च सत्यं वचः सानुनयं च विप्रः ॥ २.१०९.३७ ॥
O brâmane voltou a proferir palavras piedosas, adequadas, verdadeiras e conciliadoras.
2.109.38
न नास्तिकानां वचनं ब्रवीम्यहं न नास्तिकोऽहं न च नास्ति किञ्चन।
समीक्ष्य कालं पुनरास्तिकोऽभवं भवेय काले पुनरेव नास्तिकः ॥ २.१०९.३८ ॥
Não digo as palavras dos ateus, não sou ateu, nem digo que nada existe. Tendo ponderado o momento, tornei-me novamente crente; quando chegar o tempo, posso tornar-me ateu de novo.
2.109.39
स चापि कालो ऽयमुपागतः शनैर्यथा मया नास्तिकवागुदीरिता ।
निवर्त्तनार्थं तव राम कारणात् प्रसादनार्थं तु मयैतदीरितम् ॥ २.१०९.३९ ॥
E aquele momento também chegou lentamente, como quando pronunciei aquelas palavras ateias. Ó Rāma, pela razão de fazer-te voltar, e para agradar-te, eu disse isto.