Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.109
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.109.1
जाबालेस्तु वचः श्रुत्वा रामः सत्यात्मनां वरः ।
उवाच परया भक्त्या स्वबुद्ध्या चाविपन्नया ॥ २.१०९.१ ॥
Als Rāma, der Beste unter denen, die der Wahrheit ergeben sind, Jābālis Worte gehört hatte, sprach er mit höchster Ehrfurcht und mit seinem unerschütterten Verstand.
2.109.2
भवान् मे प्रियकामार्थं वचनं यदिहोक्तवान् ।
अकार्य्यं कार्य्यसङ्काशमपथ्यं पथ्यसम्मितम् ॥ २.१०९.२ ॥
Die Worte, die Ihr hier zu meiner Freude und zur Erfüllung meines Wunsches gesprochen habt, lassen das Nichtzutuende wie das Zutuende erscheinen und das Schädliche wie das Heilsame.
2.109.3
निर्मर्यादस्तु पुरुषः पापाचारसमन्वितः ।
मानं न लभते सत्सु भिन्नचारित्रदर्शनः ॥ २.१०९.३ ॥
Ein Mann ohne Grenzen, mit sündhaftem Verhalten behaftet, dessen Charakter sich als zerbrochen zeigt, erlangt bei den Guten keine Achtung.
2.109.4
कुलीनमकुलीनं वा वीरं पुरुषमानिनम् ।
चारित्रमेव व्याख्याति शुचिं वा यदि वा ऽशुचिम् ॥ २.१०९.४ ॥
Ob einer von edler oder niedriger Geburt, ein Held oder ein stolzer Mann, rein oder unrein ist, allein sein Verhalten offenbart ihn.
2.109.5
अनार्यस्त्वार्यसङ्काशः शौचाद्धीनस्तथा शुचिः ।
लक्षण्यवदलक्षण्यो दुःशीलः शीलवानिव ॥ २.१०९.५ ॥
Ein Unedler mag edel erscheinen, einer ohne Reinheit rein, einer ohne gute Zeichen mag sie zu haben scheinen, und einer von schlechtem Charakter mag von gutem Charakter scheinen.
2.109.6
अधर्मं धर्मवेषेण यदीमं लोकसङ्करम् ।
अभिपत्स्ये शुभं हित्वा क्रियाविधिविवर्जितम् ॥ २.१०९.६ ॥
Würde ich das Unrecht im Gewand der Gerechtigkeit annehmen, das diese Welt verwirrt, das Glückverheißende verlassen und der vorgeschriebenen Riten und Pflichten entbehren…
2.109.7
कश्चेतयानः पुरुषः कार्याकार्यविचक्षणः ।
बहुमंस्यति मां लोके दुर्वृत्तं लोकदूषणम् ॥ २.१०९.७ ॥
Welcher nachdenkliche Mensch, der weiß, was zu tun und zu lassen ist, würde mich in dieser Welt hochschätzen, mich, der ich mich schlecht verhalte und die Welt beflecke?
2.109.8
कस्य धास्याम्यहं वृत्तं केन वा स्वर्गमाप्नुयाम् ।
अनया वर्त्तमानो हि वृत्त्या हीनप्रतिज्ञया ॥ २.१०९.८ ॥
Für wen soll ich eine rechte Lebensführung begründen, oder wodurch soll ich den Himmel erlangen, da ich in diesem Verhalten mit gebrochenem Versprechen lebe?
2.109.9
कामवृत्तस्त्वयं लोकः कृत्स्नः समुपवर्त्तते ।
यद्वृत्ताः सन्ति राजानस्तद्वृत्ताः सन्ति हि प्रजाः ॥ २.१०९.९ ॥
Diese ganze Welt handelt nun nach Begierde; wie die Könige handeln, so handeln auch die Untertanen.
2.109.10
सत्यमेवानृशंसञ्च राजवृत्तं सनातनम् ।
तस्मात्सत्यात्मकं राज्यं सत्ये लोकः प्रतिष्ठितः ॥ २.१०९.१० ॥
Wahrheit und Milde sind das ewige Verhalten der Könige. Darum hat das Reich die Wahrheit zum Wesen, und die Welt ist in der Wahrheit gegründet.
2.109.11
ऋषयश्चैव देवाश्च सत्यमेव हि मेनिरे ।
सत्यवादी हि लोके ऽस्मिन् परमं गच्छति क्षयम् ॥ २.१०९.११ ॥
Die Weisen und die Götter haben die Wahrheit in Ehren gehalten; in dieser Welt erreicht der Wahrhaftige das höchste Ziel.
2.109.12
उद्विजन्ते यथा सर्प्पान्नरादनृतवादिनः ।
धर्मः सत्यं परो लोके मूलं स्वर्गस्य चोच्यते ॥ २.१०९.१२ ॥
Wie Menschen vor Schlangen zurückschrecken, so schrecken sie vor Lügnern zurück. In dieser Welt gelten Dharma und Wahrheit als das Höchste, und die Wahrheit wird als die Wurzel des Himmels bezeichnet.
2.109.13
सत्यमेवेश्वरो लोके सत्यं पद्मा श्रिता सदा ।
सत्यमूलानि सर्वाणि सत्यान्नास्ति परं पदम् ॥ २.१०९.१३ ॥
In der Welt ist die Wahrheit allein der Herr; in der Wahrheit wohnt stets Padmā (Lakṣmī). Alles gründet in der Wahrheit; es gibt keinen höheren Zustand als die Wahrheit.
2.109.14
दत्तमिष्टं हुतं चैव तप्तानि च तपांसि च ।
वेदाः सत्यप्रतिष्ठानास्तस्मात् सत्यपरो भवेत् ॥ २.१०९.१४ ॥
Gaben, Opfer, Spenden und die durch Buße geübten Askesen, auch die Veden, gründen in der Wahrheit; darum soll man der Wahrheit ergeben sein.
2.109.15
एकः पालयते लोकमेकः पालयते कुलम् ।
मज्जत्येको हि निरय एकः स्वर्गे महीयते ॥ २.१०९.१५ ॥
Einer schützt die Welt, einer schützt die Sippe; einer allein versinkt in der Hölle, und einer allein wird im Himmel erhoben.
2.109.16
सो ऽहं पितुर्नियोगन्तु किमर्थं नानुपालये ।
सत्यप्रतिश्रवः सत्यं सत्येन समयीकृतः ॥ २.१०९.१६ ॥
Warum sollte ich den Befehl meines Vaters nicht befolgen? Ich bin einer, der die Wahrheit gelobt hat; durch die Wahrheit bin ich an ein feierliches Versprechen gebunden.
2.109.17
नैव लोभान्न मोहाद्वा न ह्यज्ञानात्तमोन्वितः ।
सेतुं सत्यस्य भेत्स्यामि गुरोः सत्यप्रतिश्रवः ॥ २.१०९.१७ ॥
Weder aus Gier, noch aus Verblendung, noch von der Finsternis der Unwissenheit umhüllt, werde ich die Brücke der Wahrheit zerbrechen — ich, der das wahrhaftige Versprechen meines Lehrers und Vaters hält.
2.109.18
असत्यसन्धस्य सतश्चलस्यास्थिरचेतसः ।
नैव देवा न पितरः प्रतीच्छन्तीति नः श्रुतम् ॥ २.१०९.१८ ॥
Wir haben gehört, dass weder die Götter noch die Ahnen von dem etwas annehmen, der sein Wort bricht, wankelmütig und von unbeständigem Sinn ist.
2.109.19
प्रत्यगात्ममिमं धर्मं सत्यं पश्याम्यहं स्वयम् ।
भारः सत्पुरुषाचीर्णस्तदर्थमभिमन्यते ॥ २.१०९.१९ ॥
Ich selbst sehe diesen inneren Dharma als Wahrheit. Diese Last, von guten Menschen getragen, wird um dessen willen auf sich genommen.
2.109.20
क्षात्ऺत्रं धर्ममहं त्यक्ष्ये ह्यधर्मं धर्मसंहितम् ।
क्षुद्रैर्नृशंसैर्लुब्धैश्च सेवितं पापकर्मभिः ॥ २.१०९.२० ॥
Ich werde die kriegerische Pflicht aufgeben, die Nicht-Dharma ist und doch mit dem Dharma verbunden, die von den Niedrigen, Grausamen, Gierigen und Übeltätern geübt wird.
2.109.21
कायेन कुरुते पापं मनसा सम्प्रधार्य च ।
अनृतं जिह्वया चाह त्रिविधं कर्म पातकम् ॥ २.१०९.२१ ॥
Mit dem Körper begeht er Sünde, und nachdem er überlegt hat, mit dem Geist; und mit der Zunge spricht er Unwahrheit. Dies ist die dreifache sündige Handlung.
2.109.22
भूमिः कीर्त्तिर्यशो लक्ष्मीः पुरुषं प्रार्थयन्ति हि ।
स्वर्गस्थं चानुपश्यन्ति सत्यमेव भजेत तत् ॥ २.१०९.२२ ॥
Erde, Ruhm, Ansehen und Glück begehren den Menschen; sie schauen auch auf den, der im Himmel wohnt. Darum sollte man der Wahrheit folgen.
2.109.23
श्रेष्ठं ह्यनार्यमेव स्याद्यद्भवानवधार्य्य माम् ।
आह युक्तिकरैर्वाक्यैरिदं भद्रं कुरुष्व ह ॥ २.१०९.२३ ॥
Nachdem Ihr mich bedacht habt, spracht Ihr mit vernünftigen Worten: 'Das Unedle wäre wohl das Beste.' Tut also dieses heilsame Werk.
2.109.24
कथं ह्यहं प्रतिज्ञाय वनवासमिमं गुरौ ।
भरतस्य करिष्यामि वचो हित्वा गुरोर्वचः ॥ २.१०९.२४ ॥
Nachdem ich meinem Vater, meinem Lehrer, dieses Waldleben gelobt habe, wie soll ich Bharatas Wort erfüllen und das Gebot meines Vaters verlassen?
2.109.25
स्थिरा मया प्रतिज्ञाता प्रतिज्ञा गुरुसन्निधौ ।
प्रहृष्यमाणा सा देवी कैकेयी चाभवत्तदा ॥ २.१०९.२५ ॥
In Gegenwart des Älteren gab ich ein festes Gelübde, und da freute sich die Königin Kaikeyī.
2.109.26
वनवासं वसन्नेवं शुचिर्नियतभोजनः ।
मूलैः पुष्पैः फलैः पुण्यैः पितऽन् देवांश्च तर्पयन् ॥ २.१०९.२६ ॥
So im Waldexil lebend, rein, sich maßvoll ernährend, die Ahnen und Götter mit Wurzeln, Blüten, Früchten und heiligen Gaben erfreuend.
2.109.27
सन्तुष्टपञ्चवर्गो ऽहं लोकयात्रां प्रवर्त्तये ।
अकुहः श्रद्दधानस्सन् कार्य्याकार्य्यविचक्षणः ॥ २.१०९.२७ ॥
Mit zufriedenen fünf Sinnen führe ich den Lauf des weltlichen Lebens fort, frei von Falschheit, gläubig und geschickt darin, zu unterscheiden, was zu tun und was zu lassen ist.
2.109.28
कर्मभूमिमिमां प्राप्य कर्त्तव्यं कर्म यच्छुभम् ।
अग्निर्वायुश्च सोमश्च कर्मणां फलभागिनः ॥ २.१०९.२८ ॥
Nachdem man dieses Land des Handelns erreicht hat, soll man die heilsame Tat vollbringen, die zu tun ist; auch Agni, Vāyu und Soma sind Teilhaber an den Früchten der Taten.
2.109.29
शतं क्रतूनामाहृत्य देवराट् त्रिदिवङ्गतः ।
तपांस्युग्राणि चास्थाय दिवं याता महर्षयः ॥ २.१०९.२९ ॥
Nachdem er hundert Opfer vollbracht hatte, ging der Götterkönig in den Himmel; und die großen Weisen, die strenge Askese übten, gingen ebenfalls in den Himmel.
2.109.30
अमृष्यमाणः पुनरुग्रतेजा निशम्य तन्नास्तिकवाक्यहेतुम् ।
अथाब्रवीत्तं नृपतेस्तनूजो विगर्हमाणो वचनानि तस्य ॥ २.१०९.३० ॥
Da sprach jener Prinz von wildem Glanz, unfähig es zu ertragen, nachdem er den Grund der Worte des Ungläubigen gehört hatte, seine Reden tadelnd, zu ihm.
2.109.31
सत्यं च धर्मं च पराक्रमं च भूतानुकम्पां प्रियवादिताञ्च ।
द्विजातिदेवातिथिपूजनं च पन्थानमाहुस्त्रिदिवस्य सन्तः ॥ २.१०९.३१ ॥
Wahrheit, Dharma, Tapferkeit, Mitgefühl mit allen Wesen, freundliche Rede und die Verehrung der Zweimalgeborenen, der Götter und Gäste: Das nennen die Guten den Weg zum Himmel.
2.109.32
तेनैवमाज्ञाय यथावदर्थमेकोदयं सम्प्रतिपद्य विप्राः ।
धर्मं चरन्तः सकलं यथावत् कांक्षन्ति लोकागममप्रमत्ताः ॥ २.१०९.३२ ॥
Nachdem sie so durch ihn den rechten Sinn erkannt und ein einziges Ziel erreicht haben, üben die Brahmanen den ganzen Dharma recht aus und sehnen sich, achtsam, nach dem Eingang in die Welt (des Himmels).
2.109.33
निन्दाम्यहं कर्म पितुः कृतं तद्यस्त्वामगृह्णाद्विषमस्थबुद्धिम् ।
बुद्ध्यानयैवंविधया चरन्तं सुनास्तिकं धर्मपथादपेतम् ॥ २.१०९.३३ ॥
Ich verurteile die Tat, die mein Vater begangen hat, indem er dich, den Wankelmütigen, aufnahm — dich, der du mit solchem Verstand wandelst, ein durch und durch Ungläubiger, vom Pfad des Dharma abgewichen.
2.109.34
यथा हि चोरः स तथा हि बुद्धस्तथागतं नास्तिकमत्र विद्धि ।
तस्माद्धि यः शङ्क्यतमः प्रजानां न नास्तिकेनाभिमुखो बुधः स्यात् ॥ २.१०९.३४ ॥
Wie ein Dieb ist, so ist auch jener Buddha; wisse, dass hier auch der Tathāgata ein Ungläubiger ist. Daher soll ein Weiser sich nicht diesem Ungläubigen gegenüberstellen, der dem Volk am verdächtigsten ist.
2.109.35
त्वत्तो जनाः पूर्वतरे वराश्च शुभानि कर्माणि बहूनि चक्रुः ।
जित्वा सदेमं च परञ्च लोकं तस्माद्द्विजाः स्वस्ति हुतं कृतं च ॥ २.१०९.३५ ॥
Die vortrefflichen Menschen vor dir haben viele glückverheißende Taten vollbracht und stets diese Welt wie die jenseitige erobert; darum, ihr Brahmanen, wurden Segenssprüche gesprochen, Opfergaben dargebracht und Opfer vollzogen.
2.109.36
धर्मे रताः सत्पुरुषैः समेतास्तेजस्विनो दानगुणप्रधानाः ।
अहिंसका वीतमलाश्च लोके भवन्ति पूज्या मुनयः प्रधानाः ॥ २.१०९.३६ ॥
Dem Dharma ergeben, mit guten Menschen verbunden, strahlend, vor allem durch die Tugend der Freigebigkeit, gewaltlos und rein – solche herausragenden Weisen werden in der Welt verehrt.
2.109.37
उवाच तथ्यं पुनरास्तिकं च सत्यं वचः सानुनयं च विप्रः ॥ २.१०९.३७ ॥
Der Brahmane sprach erneut fromme, zutreffende, wahre und versöhnliche Worte.
2.109.38
न नास्तिकानां वचनं ब्रवीम्यहं न नास्तिकोऽहं न च नास्ति किञ्चन।
समीक्ष्य कालं पुनरास्तिकोऽभवं भवेय काले पुनरेव नास्तिकः ॥ २.१०९.३८ ॥
Ich spreche nicht die Worte der Atheisten, ich bin kein Atheist, und ich sage nicht, dass nichts existiert. Nachdem ich den Zeitpunkt erwogen hatte, wurde ich wieder gläubig; zur gegebenen Zeit könnte ich wieder ungläubig werden.
2.109.39
स चापि कालो ऽयमुपागतः शनैर्यथा मया नास्तिकवागुदीरिता ।
निवर्त्तनार्थं तव राम कारणात् प्रसादनार्थं तु मयैतदीरितम् ॥ २.१०९.३९ ॥
Und jene Zeit ist nun langsam gekommen, in der ich jene atheistischen Worte sprach. O Rāma, um dich zur Umkehr zu bewegen und dir zu gefallen, habe ich dies gesagt.