வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.109
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.109.1
जाबालेस्तु वचः श्रुत्वा रामः सत्यात्मनां वरः ।
उवाच परया भक्त्या स्वबुद्ध्या चाविपन्नया ॥ २.१०९.१ ॥
ஜாபாலியின் சொற்களைக் கேட்ட சத்தியவான்களில் சிறந்த ராமன், மிகுந்த பக்தியுடனும் தன் கலங்காத அறிவுடனும் பேசினான்.
2.109.2
भवान् मे प्रियकामार्थं वचनं यदिहोक्तवान् ।
अकार्य्यं कार्य्यसङ्काशमपथ्यं पथ्यसम्मितम् ॥ २.१०९.२ ॥
என் நன்மைக்காகவும் விருப்பத்திற்காகவும் நீர் இங்கு சொன்ன சொற்கள், செய்யத்தகாததைச் செய்யத்தக்கதுபோலவும், தீங்கானதை நன்மைபோலவும் காட்டுகின்றன.
2.109.3
निर्मर्यादस्तु पुरुषः पापाचारसमन्वितः ।
मानं न लभते सत्सु भिन्नचारित्रदर्शनः ॥ २.१०९.३ ॥
ஒழுக்க எல்லை இல்லாதவனும் பாவச் செயலுடையவனுமான மனிதன், நடத்தை சிதைந்தவனாகக் காணப்பட்டு, நல்லவர்களிடையே மதிப்பைப் பெறமாட்டான்.
2.109.4
कुलीनमकुलीनं वा वीरं पुरुषमानिनम् ।
चारित्रमेव व्याख्याति शुचिं वा यदि वा ऽशुचिम् ॥ २.१०९.४ ॥
உயர்குடியோ தாழ்குடியோ, வீரனோ தன்னம்பிக்கை மிக்க மனிதனோ, தூயவனோ தூயவனல்லாதவனோ, அவனது நடத்தையே அவனை வெளிப்படுத்தும்.
2.109.5
अनार्यस्त्वार्यसङ्काशः शौचाद्धीनस्तथा शुचिः ।
लक्षण्यवदलक्षण्यो दुःशीलः शीलवानिव ॥ २.१०९.५ ॥
ஆரியனல்லாதவனும் ஆரியன் போலவும், தூய்மையற்றவனும் தூயவன் போலவும், நற்குறியற்றவனும் நற்குறியுடையவன் போலவும், தீயொழுக்கமுடையவனும் நல்லொழுக்கமுடையவன் போலவும் தோன்றலாம்.
2.109.6
अधर्मं धर्मवेषेण यदीमं लोकसङ्करम् ।
अभिपत्स्ये शुभं हित्वा क्रियाविधिविवर्जितम् ॥ २.१०९.६ ॥
தர்மத்தின் வேடத்தில் இந்த உலகத்தை குழப்பும் அதர்மத்தை நான் ஏற்றுக்கொண்டால், நல்லதையும் நியமிக்கப்பட்ட கடமைச் சடங்குகளையும் விட்டுவிட்டால்…
2.109.7
कश्चेतयानः पुरुषः कार्याकार्यविचक्षणः ।
बहुमंस्यति मां लोके दुर्वृत्तं लोकदूषणम् ॥ २.१०९.७ ॥
எது செய்யத் தகுந்தது, எது தகாதது என்பதை அறிந்த சிந்தனையுள்ள மனிதன் இவ்வுலகில் உலகைக் கெடுக்கும் தீய நடத்தை உடையவனான என்னை உயர்வாக மதிப்பானா?
2.109.8
कस्य धास्याम्यहं वृत्तं केन वा स्वर्गमाप्नुयाम् ।
अनया वर्त्तमानो हि वृत्त्या हीनप्रतिज्ञया ॥ २.१०९.८ ॥
நான் யாருக்காக நடத்தையை நிலைநாட்டுவேன்? இந்த இழிந்த வாக்குறுதியோடு கூடிய நடத்தையில் வாழும் நான் எதனால் சொர்க்கத்தை அடைவேன்?
2.109.9
कामवृत्तस्त्वयं लोकः कृत्स्नः समुपवर्त्तते ।
यद्वृत्ताः सन्ति राजानस्तद्वृत्ताः सन्ति हि प्रजाः ॥ २.१०९.९ ॥
இந்த முழு உலகமும் விருப்பத்தின்படி நடந்து கொள்கிறது. அரசர்கள் எவ்வாறு நடக்கிறார்களோ, அவ்வாறே குடிமக்களும் நடக்கிறார்கள்.
2.109.10
सत्यमेवानृशंसञ्च राजवृत्तं सनातनम् ।
तस्मात्सत्यात्मकं राज्यं सत्ये लोकः प्रतिष्ठितः ॥ २.१०९.१० ॥
உண்மையும் கருணையுமே அரசர்களின் நித்திய நடத்தை. ஆகையால் உண்மையை ஆத்மாவாகக் கொண்ட அரசாட்சி உண்டு; உண்மையிலேயே உலகம் நிலைபெற்றுள்ளது.
2.109.11
ऋषयश्चैव देवाश्च सत्यमेव हि मेनिरे ।
सत्यवादी हि लोके ऽस्मिन् परमं गच्छति क्षयम् ॥ २.१०९.११ ॥
முனிவர்களும் தேவர்களும் உண்மையையே மதித்தனர். இவ்வுலகில் உண்மை பேசுபவன் உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான்.
2.109.12
उद्विजन्ते यथा सर्प्पान्नरादनृतवादिनः ।
धर्मः सत्यं परो लोके मूलं स्वर्गस्य चोच्यते ॥ २.१०९.१२ ॥
பாம்பைக் கண்டு அஞ்சுவது போல, பொய் பேசுபவர்களிடமிருந்து மனிதர்கள் அஞ்சி ஒதுங்குகிறார்கள். இவ்வுலகில் தர்மமும் உண்மையும் உயர்ந்தவை; உண்மை சொர்க்கத்தின் வேர் என்று சொல்லப்படுகிறது.
2.109.13
सत्यमेवेश्वरो लोके सत्यं पद्मा श्रिता सदा ।
सत्यमूलानि सर्वाणि सत्यान्नास्ति परं पदम् ॥ २.१०९.१३ ॥
உலகில் உண்மையே இறைவன்; உண்மையிலேயே பத்மா (திருமகள்) எப்பொழுதும் தங்குகிறாள். எல்லாம் உண்மையில் வேரூன்றியுள்ளன; உண்மையை விட உயர்ந்த நிலை இல்லை.
2.109.14
दत्तमिष्टं हुतं चैव तप्तानि च तपांसि च ।
वेदाः सत्यप्रतिष्ठानास्तस्मात् सत्यपरो भवेत् ॥ २.१०९.१४ ॥
கொடைகள், யாகங்கள், ஹோமங்கள், தவங்கள், மேலும் வேதங்கள் ஆகியவை அனைத்தும் உண்மையிலேயே நிலைபெற்றுள்ளன; ஆகவே மனிதன் உண்மையில் பற்றுள்ளவனாக இருக்கவேண்டும்.
2.109.15
एकः पालयते लोकमेकः पालयते कुलम् ।
मज्जत्येको हि निरय एकः स्वर्गे महीयते ॥ २.१०९.१५ ॥
ஒருவன் உலகைக் காக்கிறான்; ஒருவன் குலத்தைக் காக்கிறான். ஒருவனே நரகத்தில் மூழ்குகிறான்; ஒருவனே சொர்க்கத்தில் மதிக்கப்படுகிறான்.
2.109.16
सो ऽहं पितुर्नियोगन्तु किमर्थं नानुपालये ।
सत्यप्रतिश्रवः सत्यं सत्येन समयीकृतः ॥ २.१०९.१६ ॥
நான் தந்தையின் கட்டளையை ஏன் நிறைவேற்றக்கூடாது? நான் உண்மையைச் சத்தியம் செய்தவன்; உண்மையாலேயே நான் ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டவன்.
2.109.17
नैव लोभान्न मोहाद्वा न ह्यज्ञानात्तमोन्वितः ।
सेतुं सत्यस्य भेत्स्यामि गुरोः सत्यप्रतिश्रवः ॥ २.१०९.१७ ॥
பேராசையாலோ, மயக்கத்தாலோ, அறியாமை இருளில் மூழ்கியோ நான் உண்மையின் பாலத்தை உடைக்கமாட்டேன் — தந்தையின் உண்மைப் பிரதிக்ஞையைக் காக்கும் நான்.
2.109.18
असत्यसन्धस्य सतश्चलस्यास्थिरचेतसः ।
नैव देवा न पितरः प्रतीच्छन्तीति नः श्रुतम् ॥ २.१०९.१८ ॥
வாக்கை மீறுபவனும், நிலையற்ற சஞ்சல மனமுடையவனும், உண்மையற்றவனுமான ஒருவனிடமிருந்து தேவர்களும் பித்ருக்களும் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை என்று நாம் கேள்விப்பட்டுள்ளோம்.
2.109.19
प्रत्यगात्ममिमं धर्मं सत्यं पश्याम्यहं स्वयम् ।
भारः सत्पुरुषाचीर्णस्तदर्थमभिमन्यते ॥ २.१०९.१९ ॥
நானே என் உள்ளத்தில் உள்ள இந்த தர்மத்தை உண்மையாகக் காண்கிறேன். நல்லோர் கடைப்பிடித்த இந்தச் சுமை அதற்காகவே ஏற்கப்படுகிறது.
2.109.20
क्षात्ऺत्रं धर्ममहं त्यक्ष्ये ह्यधर्मं धर्मसंहितम् ।
क्षुद्रैर्नृशंसैर्लुब्धैश्च सेवितं पापकर्मभिः ॥ २.१०९.२० ॥
க்ஷத்திரியதர்மமாகிய இதை நான் விடுவேன். இது அதர்மமாயினும் தர்மத்துடன் இணைக்கப்பட்டது; கீழ்மக்களும் கொடியவர்களும் பேராசைக்காரர்களும் பாவிகளும் இதைக் கடைப்பிடிக்கின்றனர்.
2.109.21
कायेन कुरुते पापं मनसा सम्प्रधार्य च ।
अनृतं जिह्वया चाह त्रिविधं कर्म पातकम् ॥ २.१०९.२१ ॥
உடலால் பாவம் செய்கிறான்; மனதால் தீர்மானித்தும் செய்கிறான்; நாக்கால் பொய்யும் சொல்கிறான். இது மூன்று வகையான பாவச்செயல்.
2.109.22
भूमिः कीर्त्तिर्यशो लक्ष्मीः पुरुषं प्रार्थयन्ति हि ।
स्वर्गस्थं चानुपश्यन्ति सत्यमेव भजेत तत् ॥ २.१०९.२२ ॥
நிலம், புகழ், கீர்த்தி, செல்வம் ஆகியவை மனிதனை விரும்புகின்றன; சொர்க்கத்தில் இருப்பவனையும் அவை நோக்குகின்றன. ஆகவே உண்மையையே கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.
2.109.23
श्रेष्ठं ह्यनार्यमेव स्याद्यद्भवानवधार्य्य माम् ।
आह युक्तिकरैर्वाक्यैरिदं भद्रं कुरुष्व ह ॥ २.१०९.२३ ॥
நீங்கள் என்னை எண்ணி, நியாயமான சொற்களால் சொன்னீர்கள்: 'அநார்யமானதே சிறந்ததாகும்' — ஆகவே இதையே நலமாகச் செய்க.
2.109.24
कथं ह्यहं प्रतिज्ञाय वनवासमिमं गुरौ ।
भरतस्य करिष्यामि वचो हित्वा गुरोर्वचः ॥ २.१०९.२४ ॥
குருவாகிய தந்தையிடம் இந்த வனவாசத்தை நான் சபதம் செய்த பின், தந்தையின் சொல்லை விட்டு பரதனின் சொல்லை எவ்வாறு நிறைவேற்றுவேன்?
2.109.25
स्थिरा मया प्रतिज्ञाता प्रतिज्ञा गुरुसन्निधौ ।
प्रहृष्यमाणा सा देवी कैकेयी चाभवत्तदा ॥ २.१०९.२५ ॥
குருவின் முன்னிலையில் நான் உறுதியான சபதம் செய்தேன்; அப்போது அந்தத் தேவி கைகேயி மகிழ்ந்திருந்தாள்.
2.109.26
वनवासं वसन्नेवं शुचिर्नियतभोजनः ।
मूलैः पुष्पैः फलैः पुण्यैः पितऽन् देवांश्च तर्पयन् ॥ २.१०९.२६ ॥
இவ்வாறு வனவாசத்தில் வாழ்ந்து, தூய்மையாகவும் கட்டுப்பாடான உணவுடனும், வேர், மலர், கனிகளாலும் புண்ணிய படையல்களாலும் பிதுர்களையும் தேவர்களையும் திருப்திப்படுத்தி.
2.109.27
सन्तुष्टपञ्चवर्गो ऽहं लोकयात्रां प्रवर्त्तये ।
अकुहः श्रद्दधानस्सन् कार्य्याकार्य्यविचक्षणः ॥ २.१०९.२७ ॥
ஐம்புலன்களையும் நிறைவுடன் வைத்து நான் உலக வாழ்க்கையை நடத்துகிறேன்; வஞ்சமின்றி, நம்பிக்கையுடன், செய்யத்தக்கதும் தகாததும் அறிந்தவனாக.
2.109.28
कर्मभूमिमिमां प्राप्य कर्त्तव्यं कर्म यच्छुभम् ।
अग्निर्वायुश्च सोमश्च कर्मणां फलभागिनः ॥ २.१०९.२८ ॥
இந்தச் செயல்பூமியை அடைந்து செய்யத்தக்க நற்செயலைச் செய்ய வேண்டும்; அக்னி, வாயு, சோமன் ஆகியோரும் செயல்களின் பலனில் பங்கு பெறுகின்றனர்.
2.109.29
शतं क्रतूनामाहृत्य देवराट् त्रिदिवङ्गतः ।
तपांस्युग्राणि चास्थाय दिवं याता महर्षयः ॥ २.१०९.२९ ॥
நூறு யாகங்களைச் செய்து தேவராஜன் சொர்க்கம் சென்றான்; கடுமையான தவங்களை மேற்கொண்டு மகரிஷிகளும் சொர்க்கம் சென்றனர்.
2.109.30
अमृष्यमाणः पुनरुग्रतेजा निशम्य तन्नास्तिकवाक्यहेतुम् ।
अथाब्रवीत्तं नृपतेस्तनूजो विगर्हमाणो वचनानि तस्य ॥ २.१०९.३० ॥
மீண்டும், உக்கிர தேஜஸ் கொண்ட அந்த அரசகுமாரன் நாத்திகனின் சொற்களுக்குக் காரணத்தைக் கேட்டு பொறுக்காமல், அவனுடைய வார்த்தைகளைக் கண்டித்து அவனிடம் கூறினான்.
2.109.31
सत्यं च धर्मं च पराक्रमं च भूतानुकम्पां प्रियवादिताञ्च ।
द्विजातिदेवातिथिपूजनं च पन्थानमाहुस्त्रिदिवस्य सन्तः ॥ २.१०९.३१ ॥
உண்மை, தர்மம், வீரம், உயிரினங்கள் மீதான இரக்கம், இனிய சொல், அந்தணர், தேவர், விருந்தினரை வழிபடுதல் — இவையே சுவர்க்கத்தின் வழி என்று சான்றோர் கூறுவர்.
2.109.32
तेनैवमाज्ञाय यथावदर्थमेकोदयं सम्प्रतिपद्य विप्राः ।
धर्मं चरन्तः सकलं यथावत् कांक्षन्ति लोकागममप्रमत्ताः ॥ २.१०९.३२ ॥
அவரால் இவ்வாறு பொருளை முறையாக அறிந்து, ஒரே இலக்கை அடைந்த அந்தணர்கள், முழு தர்மத்தையும் முறையாகக் கடைப்பிடித்து, கவனத்துடன் உலக அடைவை விரும்புகின்றனர்.
2.109.33
निन्दाम्यहं कर्म पितुः कृतं तद्यस्त्वामगृह्णाद्विषमस्थबुद्धिम् ।
बुद्ध्यानयैवंविधया चरन्तं सुनास्तिकं धर्मपथादपेतम् ॥ २.१०९.३३ ॥
உங்களைப் போன்ற தள்ளாடும் புத்தியுடையவரை என் தந்தை ஏற்றுக்கொண்ட அச்செயலை நான் கண்டிக்கிறேன்; இத்தகைய புத்தியால் நடந்துகொண்டு, தர்ம வழியிலிருந்து விலகிய முழு நாத்திகரான உங்களை.
2.109.34
यथा हि चोरः स तथा हि बुद्धस्तथागतं नास्तिकमत्र विद्धि ।
तस्माद्धि यः शङ्क्यतमः प्रजानां न नास्तिकेनाभिमुखो बुधः स्यात् ॥ २.१०९.३४ ॥
திருடன் எப்படியோ, அப்படியே அந்த புத்தரும்; இங்கே ததாகதரையும் நாத்திகர் என்று அறிக. எனவே மக்களுக்கு மிகவும் ஐயத்திற்குரியவனான அந்த நாத்திகனுக்கு முன் அறிஞன் நிற்கக்கூடாது.
2.109.35
त्वत्तो जनाः पूर्वतरे वराश्च शुभानि कर्माणि बहूनि चक्रुः ।
जित्वा सदेमं च परञ्च लोकं तस्माद्द्विजाः स्वस्ति हुतं कृतं च ॥ २.१०९.३५ ॥
உங்களுக்கு முன்னிருந்த சிறந்த மனிதர்கள் பல நற்செயல்களைச் செய்தனர்; இந்த உலகையும் மறுஉலகையும் வென்றனர். ஆகவே, அந்தணர்களே, சுவஸ்தி வாசனமும் ஹோமமும் யாகமும் செய்யப்பட்டுள்ளன.
2.109.36
धर्मे रताः सत्पुरुषैः समेतास्तेजस्विनो दानगुणप्रधानाः ।
अहिंसका वीतमलाश्च लोके भवन्ति पूज्या मुनयः प्रधानाः ॥ २.१०९.३६ ॥
தர்மத்தில் ஈடுபட்டவர்கள், சத்புருஷர்களுடன் கூடியவர்கள், தேஜஸ்வியர்கள், தானம் என்ற குணத்தில் சிறந்தவர்கள், அகிம்சையுடையவர்கள், மாசற்றவர்கள் — இத்தகைய முக்கிய முனிவர்கள் உலகில் பூஜிக்கத்தக்கவர்களாவர்.
2.109.37
उवाच तथ्यं पुनरास्तिकं च सत्यं वचः सानुनयं च विप्रः ॥ २.१०९.३७ ॥
அந்தப் பிராமணர் மீண்டும் ஆஸ்திகமும், உண்மையும், நயமும் கொண்ட பொருத்தமான வார்த்தைகளைக் கூறினார்.
2.109.38
न नास्तिकानां वचनं ब्रवीम्यहं न नास्तिकोऽहं न च नास्ति किञ्चन।
समीक्ष्य कालं पुनरास्तिकोऽभवं भवेय काले पुनरेव नास्तिकः ॥ २.१०९.३८ ॥
நான் நாஸ்திகர்களின் சொற்களைச் சொல்லவில்லை; நானும் நாஸ்திகன் அல்ல, எதுவும் இல்லை என்றும் சொல்லவில்லை. காலத்தை ஆராய்ந்து நான் மீண்டும் ஆஸ்திகனானேன்; காலம் வந்தால் மீண்டும் நாஸ்திகனாகவும் ஆகலாம்.
2.109.39
स चापि कालो ऽयमुपागतः शनैर्यथा मया नास्तिकवागुदीरिता ।
निवर्त्तनार्थं तव राम कारणात् प्रसादनार्थं तु मयैतदीरितम् ॥ २.१०९.३९ ॥
அந்தக் காலமும் இதோ மெல்ல வந்துவிட்டது; நான் நாஸ்திக வார்த்தைகளைச் சொன்னது போல. ராமா, உன்னைத் திரும்ப அழைக்கும் காரணத்திற்காகவே, உன்னை மகிழ்விப்பதற்காகவே நான் இதைச் சொன்னேன்.