Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.110
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.110.1
क्रुद्धमाज्ञाय रामं तं वसिष्ठः प्रत्युवाच ह ।
जाबालिरपि जानीते लोकस्यास्य गतागतिम् ॥ २.११०.१ ॥
Als Vasiṣṭha erkannte, dass Rāma zornig war, antwortete er ihm. Auch Jābāli kennt das Kommen und Gehen dieser Welt.
2.110.2
निवर्त्तयितुकामस्तु त्वामेतद्वाक्यमुक्तवान् ।
इमां लोकसमुत्पत्तिं लोकनाथ निबोध मे ॥ २.११०.२ ॥
Da er dich umkehren lassen wollte, sprach er diese Worte. O Herr der Welten, vernimm von mir diesen Ursprung der Welt.
2.110.3
सर्वं सलिलमेवासीत् पृथिवी यत्र निर्मिता ।
ततः समभवद्ब्रह्मा स्वयम्भूर्दैवतैः सह ।
स वराहस्ततो भूत्वा प्रोज्जहार वसुन्धराम् ॥ २.११०.३ ॥
Anfangs war alles nur Wasser, wo die Erde geschaffen wurde. Dann entstand Brahmā, der Selbstgeborene, zusammen mit den Göttern. Er wurde zum Eber und hob die Erde empor.
2.110.4
असृजच्च जगत् सर्वं सह पुत्रैः कृतात्मभिः ।
आकाशप्रभवो ब्रह्मा शाश्वतो नित्य अव्ययः ॥ २.११०.४ ॥
Zusammen mit seinen selbstbeherrschten Söhnen schuf er die ganze Welt. Brahmā, aus dem Raum geboren, ist ewig, beständig und unvergänglich.
2.110.5
तस्मान्मरीचिः संजज्ञे मरीचेः काश्यपः सुतः ॥ २.११०.५ ॥
Von ihm wurde Marīci geboren; der Sohn Marīcis war Kāśyapa.
2.110.6
विवस्वान् काश्यपाज्जज्ञे मनुर्वैवस्वतस्सुतः ।
स तु प्रजापतिः पूर्वमिक्ष्वाकुस्तु मनोः सुतः ॥ २.११०.६ ॥
Von Kāśyapa wurde Vivasvān geboren; der Sohn Vivasvāns war Manu Vaivasvata. Er war einst Herr der Geschöpfe; und der Sohn Manus war Ikṣvāku.
2.110.7
यस्येयं प्रथमं दत्ता समृद्धा मनुना मही ।
तमिक्ष्वाकुमयोध्यायां राजानं विद्धि पूर्वकम् ॥ २.११०.७ ॥
Dem Manu dieses wohlhabende Land zuerst gab — wisse, dass dieser Ikṣvāku der frühere König in Ayodhyā war.
2.110.8
इक्ष्वाकोस्तु सुतः श्रीमान् कुक्षिरेवेति विश्रुतः ।
कुक्षेरथात्मजो ऺवीरो विकुक्षिरुदपद्यत ॥ २.११०.८ ॥
Der glanzvolle Kukṣi, Sohn Ikṣvākus, wurde berühmt; aus Kukṣi entsprang der Held Vikukṣi.
2.110.9
विकुक्षेस्तु महातेजा बाणः पुत्रः प्रतापवान् ।
बाणस्य तु महाबाहुरनरण्यो महायशाः ॥ २.११०.९ ॥
Der mächtige, strahlende Bāṇa war der Sohn Vikukṣis; und Bāṇas Sohn war Anaraṇya, langarmig und von großem Ruhm.
2.110.10
नानावृष्टिर्बभूवास्मिन्न दुर्भिक्षं सतां वरे ।
अनरण्ये महाराजे तस्करो नापि कश्चन ॥ २.११०.१० ॥
In der Zeit dieses Besten der Guten fiel Regen in vielerlei Gestalt, und es gab keine Hungersnot; unter dem großen König Anaraṇya gab es nicht einmal einen Dieb.
2.110.11
अनरण्यान्महाबाहुः पृथू राजा बभूव ह ।
तस्मात् पृथोर्महाराजस्त्रिशङ्कुरुदपद्यत ।
स सत्यवचनाद्वीरः सशरीरो दिवङ्गतः ॥ २.११०.११ ॥
Aus Anaraṇya entstand der langarmige König Pṛthu; aus Pṛthu entstand der große König Triśaṅku. Jener Held gelangte durch die Kraft seines wahrhaften Wortes leibhaftig in den Himmel.
2.110.12
त्रिशङ्कोरभवत्सूनुर्धुन्धुमारो महायशाः ।
धुन्धुमारो महातेजा युवनाश्वो व्यजायत ॥ २.११०.१२ ॥
Der Sohn Triśaṅkus war Dhundhumāra, von großem Ruhm; aus dem strahlenden Dhundhumāra entsprang Yuvanāśva.
2.110.13
युवनाश्वसुतः श्रीमान् मान्धाता समपद्यत ।
मान्धातुस्तु महातेजाः सुसन्धिरुदपद्यत ॥ २.११०.१३ ॥
Der glorreiche Māndhātā, Sohn Yuvanāśvas, wurde geboren. Māndhātā gebar Susandhi, von großer Strahlkraft.
2.110.14
सुसन्धेरपि पुत्रौ द्वौ ध्रुवसन्धिः प्रसेनजित् ।
यशस्वी ध्रुवसन्धेस्तु भरतो रिपुसूदनः ॥ २.११०.१४ ॥
Auch Susandhi hatte zwei Söhne, Dhruvasandhi und Prasenajit. Der berühmte Bharata, Vernichter der Feinde, war der Sohn Dhruvasandhis.
2.110.15
भरतात्तु महाबाहोरसितो नाम जायत ।
यस्यैते प्रतिराजान उदपद्यन्त शत्रवः ।
हैहयास्तालजङ्घाश्च शूराश्च शशिबिन्दवः ॥ २.११०.१५ ॥
Vom starkarmigen Bharata wurde ein Sohn namens Asita geboren. Gegen ihn erhoben sich diese rivalisierenden Könige und Feinde: die Haihayas, die Tālajaṅghas und die tapferen Śaśibindus.
2.110.16
तांस्तु सर्वान् प्रतिव्यूह्य युद्धे राजा प्रवासितः ।
स च शैलवरे रम्ये बभूवाभिरतो मुनिः ॥ २.११०.१६ ॥
Nachdem er sie alle im Kampf zurückgeschlagen hatte, wurde der König verbannt. Er ließ sich auf einem lieblichen, herrlichen Berg nieder, ganz dem Leben eines Weisen hingegeben.
2.110.17
द्वे चास्य भार्ये गर्भिण्यौ बभूवतुरिति श्रुतिः ।
एका गर्भविनाशाय सपत्न्यै सगरं ददौ ॥ २.११०.१७ ॥
Man hört, dass seine beiden Frauen schwanger waren. Um den Embryo der Nebenfrau zu vernichten, gab eine von ihnen ihr das Gift namens sagara.
2.110.18
भार्गवश्च्यवनो नाम हिमवन्तमुपाश्रितः ।
तमृषिं समुपागम्य कालिन्दी त्वभ्यवादयत् ॥ २.११०.१८ ॥
Es gab den Weisen namens Cyavana, einen Nachkommen Bhṛgus, der im Himālaya Zuflucht genommen hatte. Kālindī näherte sich diesem Weisen und grüßte ihn ehrerbietig.
2.110.19
स तामभ्यवदद्विप्रो वरेप्सुं पुत्रजन्मनि ।
पुत्रस्ते भविता देवि महात्मा लोकविश्रुतः ।
धार्मिकश्च सुशीलश्च वंशकर्त्ता ऽरिसूदनः ॥ २.११०.१९ ॥
Zu ihr, die sich um die Geburt eines Sohnes ein Gnadengeschenk wünschte, sprach jener brahmanische Weise: "O Königin, dein Sohn wird großmütig sein, in den Welten berühmt, rechtschaffen und von gutem Charakter, der Gründer einer Linie und Vernichter der Feinde."
2.110.20
कृत्वा प्रदक्षिणं हृष्टा मुनिं तमनुमान्य च ।
पद्मपत्रसमानाक्षं पद्मगर्भसमप्रभम् ।
ततः सा गृहमागम्य देवी पुत्रं व्यजायत ॥ २.११०.२० ॥
Erfreut umschritt sie den Weisen ehrerbietig und verabschiedete sich von ihm. Zurückgekehrt, gebar die Königin einen Sohn mit lotusblattgleichen Augen und einem Glanz wie das Innere einer Lotusblüte.
2.110.21
सपत्न्या तु गरस्तस्यै दत्तो गर्भजिघांसया ।
गरेण सह तेनैव जातः स सगरो ऽभवत् ॥ २.११०.२१ ॥
Doch die Nebenfrau gab ihr aus Verlangen, den Embryo zu töten, Gift. Zusammen mit diesem Gift wurde er geboren und wurde Sagara genannt.
2.110.22
स राजा सगरो नाम यः समुद्रमखानयत् ।
इष्ट्वा पर्वणि वेगेन त्रासयन्तमिमाः प्रजाः ॥ २.११०.२२ ॥
Jener König Sagara, der den Ozean ausgraben ließ: Bei einem Fest, nachdem er ein Opfer dargebracht hatte, ließ er ihn mit Gewalt aushöhlen und versetzte diese Völker in Schrecken.
2.110.23
असमञ्जस्तु पुत्रोभूत् सगरस्येति नः श्रुतम् ।
जीवन्नेव स पित्रा तु निरस्तः पापकर्मकृत् ॥ २.११०.२३ ॥
Wir haben gehört, dass Asamañja der Sohn Sagaras war. Noch zu Lebzeiten wurde der Täter böser Taten von seinem Vater verstoßen.
2.110.24
अंशुमानपि पुत्रो ऽभूदसमञ्जस्य वीर्य्यवान् ।
दिलीपों ऽशुमतः पुत्रो दिलीपस्य भगीरथः ॥ २.११०.२४ ॥
Auch Aṃśumān, der tapfere Sohn Asamañjas, wurde geboren. Der Sohn Aṃśumāns war Dilīpa, und der Sohn Dilīpas war Bhagīratha.
2.110.25
भगीरथात् ककुत्स्थस्तु काकुत्स्था येन विश्रुताः ।
ककुत्स्थस्य च पुत्रो ऽभूद्रघुर्येन तु राघवाः ॥ २.११०.२५ ॥
Von Bhagīratha stammte Kakutstha, durch den die Kākutsthas berühmt wurden. Der Sohn Kakutsthas war Raghu, durch den die Rāghavas benannt wurden.
2.110.26
रघोस्तु पुत्रस्तेजस्वी प्रवृद्धः पुरुषादकः ।
कल्माषपादः सौदास इत्येवं प्रथितो भुवि ॥ २.११०.२६ ॥
Der strahlende Sohn Raghus wuchs heran und wurde zum Menschenfresser. Auf der Erde wurde er so als Kalmāṣapāda und als Saudāsa bekannt.
2.110.27
कल्माषपादपुत्रो ऽभूच्छङ्खणस्त्विति विश्रुतः ।
यस्तु तद्वीर्यमासाद्य सहसैन्यो व्यनीनशत् ॥ २.११०.२७ ॥
Der Sohn Kalmāṣapādas wurde geboren, bekannt als Śaṅkhaṇa. Als er seiner Macht begegnete, wurden er und sein Heer vollständig vernichtet.
2.110.28
शङ्खणस्य च पुत्रो ऽभूच्छूरः श्रीमान् सुदर्शनः ।
सुदर्शनस्याग्निवर्ण अग्निवर्णस्य शीघ्रगः ॥ २.११०.२८ ॥
Der Sohn Śaṅkhaṇas wurde geboren: der tapfere und glanzvolle Sudarśana. Der Sohn Sudarśanas war Agnivarṇa, und der Sohn Agnivarṇas war Śīghraga.
2.110.29
शीघ्रगस्य मरुः पुत्रो मरोः पुत्रः प्रशुश्रुकः ।
प्रशुश्रुकस्य पुत्रो ऽभूदम्बरीषो महाद्युतिः ॥ २.११०.२९ ॥
Der Sohn Śīghragas war Maru; der Sohn Marus war Praśuśruka; der Sohn Praśuśrukas wurde Ambarīṣa, von großem Glanz.
2.110.30
अम्बरीषस्य पुत्रो ऽभून्नहुषः सत्यविक्रमः ।
नहुषस्य च नाभागः पुत्रः परमधार्मिकः ॥ २.११०.३० ॥
Der Sohn Ambarīṣas wurde geboren: Nahuṣa, von wahrer Tapferkeit. Und der Sohn Nahuṣas war Nābhāga, der überaus Rechtschaffene.
2.110.31
अजश्च सुव्रतश्चैव नाभागस्य सुतावुभौ ।
अजस्य चैव धर्मात्मा राजा दशरथः सुतः ॥ २.११०.३१ ॥
Aja und Suvrata waren die beiden Söhne Nābhāgas. Der rechtschaffene Sohn Ajas war König Daśaratha.
2.110.32
तस्य ज्येष्ठो ऽसि दायादो राम इत्यभिविश्रुतः ।
तद्गृहाण स्वकं राज्यमवेक्षस्व जनं नृप ॥ २.११०.३२ ॥
Du bist sein ältester Erbe, Rāma, unter diesem Namen berühmt. Nimm dein eigenes Reich an, o König, und sorge für das Volk.
2.110.33
इक्ष्वाकूणां हि सर्वेषां राजा भवति पूर्वजः ।
पूर्वजे नावरः पुत्रो ज्येष्ठो राज्ये ऽभिषिच्यते ॥ २.११०.३३ ॥
Unter allen Ikṣvākus wird der Erstgeborene König. Solange der Erstgeborene lebt, wird nicht der jüngere Sohn, sondern der Älteste ins Königtum eingesetzt.
2.110.34
स राघवाणां कुलधर्ममात्मनः सनातनं नाद्य विहन्तुमर्हसि ।
प्रभूतरत्नामनुशाधि मेदिनीं प्रभूतराष्ट्रां पितृवन्महायशः ॥ २.११०.३४ ॥
O du großer Ruhm, du solltest heute nicht die ewige Familienpflicht der Rāghavas brechen. Regiere diese Erde, reich an Juwelen und vielen Reichen, wie ein Vater.