Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.112
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.112.1
तमप्रतिमतेजोभ्यां भ्रातृभ्यां रोमहर्षणम् ।
विस्मिताः सङ्गमं प्रेक्ष्य समवेता महर्षयः ॥ २.११२.१ ॥
Das Zusammentreffen der beiden Brüder von unvergleichlichem Glanz war erschütternd; als die versammelten großen Weisen es sahen, staunten sie.
2.112.2
अन्तर्हितास्त्वृषिगणाः सिद्धाश्च परमर्षयः ।
तौ भ्रातरौ महात्मानौ महात्मानौ काकुत्स्थौ प्रशशंसिरे ॥ २.११२.२ ॥
Doch die verborgenen Scharen der Weisen, die vollendeten Wesen und die höchsten Weisen priesen jene beiden großherzigen Brüder, die Nachkommen des Kakutstha.
2.112.3
स धन्यो यस्य पुत्रौ द्वौ धर्मज्ञौ धर्मविक्रमौ ।
श्रुत्वा वयं हि सम्भाषामुभयोः स्पृहयामहे ॥ २.११२.३ ॥
Glücklich ist der, dessen zwei Söhne die Kenner des Dharma und im Dharma tapfer sind; nachdem wir ihr Gespräch gehört haben, sehnen auch wir uns danach.
2.112.4
ततस्त्वृषिगणाः क्षिप्रं दशग्रीववधैषिणः ।
भरतं राजशार्दूलमित्यूचुः सङ्गता वचः ॥ २.११२.४ ॥
Da versammelten sich die Scharen der Weisen, die den Tod des Zehnhalsigen herbeiwünschten, rasch und sprachen diese Worte zu Bharata, dem Tiger unter den Königen.
2.112.5
कुले जात महाप्राज्ञ महावृत्त महायशः ।
ग्राह्यं रामस्य वाक्यं ते पितरं यद्यवेक्षसे ॥ २.११२.५ ॥
O du aus edlem Geschlecht Geborener, von großer Weisheit, großem Wandel und großem Ruhm: Wenn du deinen Vater achtest, so solltest du das Wort Rāmas annehmen.
2.112.6
सदानृणमिमं रामं वयमिच्छामहे पितुः ।
अनृणत्वाच्च कैकेय्याः स्वर्गं दशरथो गतः ॥ २.११२.६ ॥
Wir wünschen, dass dieser Rāma stets frei sei von der Schuld gegenüber seinem Vater; und weil Daśaratha von seiner Schuld gegenüber Kaikeyī befreit war, ging er in den Himmel.
2.112.7
एतावदुक्त्वा वचनं गन्धर्वाः समहर्षयः ।
राजर्षयश्चैव तदा सर्वे स्वांस्वां गतिं गताः ॥ २.११२.७ ॥
Nachdem sie so weit gesprochen hatten, gingen die Gandharvas, die großen Weisen und die königlichen Weisen da alle, jeder auf seinem eigenen Weg, davon.
2.112.8
ह्लादितस्तेन वाक्येन शुभेन शुभदर्शनः ।
रामः संहृष्टवदनस्तानृषीनभ्यपूजयत् ॥ २.११२.८ ॥
Durch jene glückverheißenden Worte erfreut, ehrte Rāma von verheißungsvollem Aussehen mit freudigem Antlitz jene Weisen.
2.112.9
स्रस्तगात्रस्तु भरतः स वाचा सज्जमानया ।
कृताञ्जलिरिदं वाक्यं राघवं पुनरब्रवीत् ॥ २.११२.९ ॥
Bharata aber, mit erschlafften Gliedern, sprach mit stockender Stimme und gefalteten Händen erneut diese Worte zu Rāghava.
2.112.10
राजधर्ममनुप्रेक्ष्य कुलधर्मानुसन्ततिम् ।
कर्त्तुमर्हसि काकुत्स्थ मम मातुश्च याचनाम् ॥ २.११२.१० ॥
O Nachkomme des Kakutstha, du solltest, nachdem du die Pflicht des Königtums und die fortlaufende Reihe der Familienpflicht bedacht hast, meine Bitte und die meiner Mutter erfüllen.
2.112.11
रक्षितुं सुमहद्राज्यमहमेकस्तु नोत्सहे ।
पौरजानपदांश्चापि रक्तान् रञ्जयितुं तथा ॥ २.११२.११ ॥
Allein habe ich nicht den Mut, ein so großes Reich zu schützen, noch die ergebenen Bürger und Landbewohner zufriedenzustellen.
2.112.12
ज्ञातयश्च हि योधाश्च मित्राणि सुहृदश्च नः ।
त्वामेव प्रतिकांक्षन्ते पर्जन्यमिव कर्षकाः ॥ २.११२.१२ ॥
Unsere Verwandten, Krieger, Freunde und Wohlgesinnten erwarten allein dich, wie Bauern die Regenwolke erwarten.
2.112.13
इदं राज्यं महाप्राज्ञ स्थापय प्रतिपद्य हि ।
शक्तिमानसि काकुत्स्थ लोकस्य परिपालने ॥ २.११२.१३ ॥
O Hochweiser, übernimm dieses Reich und festige es. O Nachkomme des Kakutstha, du bist fähig, die Welt zu beschützen.
2.112.14
इत्युक्त्वा न्यपतद् भ्रातुः पादयोर्भरतस्तदा ।
भृशं सम्प्रार्थयामास राममेव प्रियंवदः ॥ २.११२.१४ ॥
So sprach er, und der sanftredende Bharata fiel nun seinem Bruder zu Füßen und flehte Rāma selbst inständig an.
2.112.15
तमङ्के भ्रातरं कृत्वा रामो वचनमब्रवीत् ।
श्यामं नलिनपत्राक्षं मत्तहंसस्वरं स्वयम् ॥ २.११२.१५ ॥
Den Bruder auf seinen Schoß nehmend, sprach Rāma selbst diese Worte zu Bharata, dem Dunkelfarbigen, Lotusaugigen, mit der Stimme eines berauschten Schwans.
2.112.16
आगता त्वामियं बुद्धिः स्वजा वैनयिकी च या ।
भृशमुत्सहसे तात रक्षितुं पृथिवीमपि ॥ २.११२.१६ ॥
Lieber, diese Einsicht ist in dir erwacht, angeboren und durch Zucht gewachsen; und du bist sehr begierig, sogar die Erde zu beschützen.
2.112.17
अमात्यैश्च सुहृद्भिश्च बुद्धिमद्भिश्च मन्त्रिभिः ।
सर्वकार्याणि सम्मन्त्र्य सुमहान्त्यपि कारय ॥ २.११२.१७ ॥
Nachdem du dich mit Ministern, Freunden, Weisen und Ratgebern beraten hast, lass alle Angelegenheiten erledigen, so bedeutend sie auch sein mögen.
2.112.18
लक्ष्मीश्चन्द्रादपेयाद्वा हिमवान् वा हिमं त्यजेत् ।
अतीयात् सागरो वेलां न प्रतिज्ञामहं पितुः ॥ २.११२.१८ ॥
Selbst wenn Lakṣmī vom Mond wiche, der Himalaya seinen Schnee aufgäbe oder das Meer seine Küste überschritte, würde ich das Gelübde meines Vaters nicht brechen.
2.112.19
कामाद्वा तात लोभाद्वा मात्रा तुभ्यमिदं कृतम् ।
न तन्मनसि कर्त्तव्यं वर्त्तितव्यं च मातृवत् ॥ २.११२.१९ ॥
Lieber Bruder, ob aus Begehren oder aus Gier unsere Mutter dies für dich getan hat, nimm es nicht in deinen Sinn; verhalte dich ihr gegenüber wie zu einer Mutter.
2.112.20
एवं ब्रुवाणं भरतः कौसल्यासुतमब्रवीत् ।
तेजसादित्यसङ्काशं प्रतिपच्चन्द्रदर्शनम् ॥ २.११२.२० ॥
So sprechend wandte sich Bharata, der Sohn Kausalyās, an Rāma, der an Glanz der Sonne gleich war und das Aussehen des Mondes am ersten Tag hatte.
2.112.21
अधिरोहार्य पादाभ्यां पादुके हेमभूषिते ।
एते हि सर्वलोकस्य योगक्षेमं विधास्यतः ॥ २.११२.२१ ॥
Steige mit den Füßen auf diese goldverzierten Sandalen; denn diese beiden werden für das Wohl und die Sicherheit der ganzen Welt sorgen.
2.112.22
सो ऽधिरुह्य नरव्याघ्रः पादुके ह्यवरुह्य च ।
प्रायच्छत् सुमहातेजा भरताय महात्मने ॥ २.११२.२२ ॥
Jener hochglänzende Beste der Menschen stieg auf die Sandalen, dann stieg er herab und gab sie dem großherzigen Bharata.
2.112.23
स पादुके सम्प्रणम्य रामं वचनमब्रवीत् ।
चतुर्दश हि वर्षाणि जटाचीरधरो ह्यहम् ॥ २.११२.२३ ॥
Nachdem er den Sandalen ehrerbietig seine Verneigung erwiesen hatte, sprach er zu Rāma: Vierzehn Jahre lang werde ich mit verfilztem Haar und Rindenkleidern leben.
2.112.24
फलमूलाशनो वीर भवेयं रघुनन्दन ।
तवागमनमाकांक्षन् वसन् वै नगराद्बहिः ॥ २.११२.२४ ॥
O Held, Wonne der Raghus, ich werde von Früchten und Wurzeln leben, außerhalb der Stadt wohnen und deine Rückkehr ersehnen.
2.112.25
तव पादुकयोर्न्यस्तराज्यतन्त्रः परन्तप ।
चतुर्दशे हि सम्पूर्णे वर्षे ऽहनि रघूत्तम ।
न द्रक्ष्यामि यदि त्वां तु प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् ॥ २.११२.२५ ॥
Feindebezwinger, nachdem ich die Last des Reiches auf deine Sandalen gelegt habe, o Bester der Raghus: Wenn ich dich an dem Tag, an dem die vierzehn Jahre vollendet sind, nicht sehe, werde ich ins Feuer gehen.
2.112.26
तथेति च प्रतिज्ञाय तं परिष्वज्य सादरम् ।
शत्रुघ्नं च परिष्वज्य भरतं चेदमब्रवीत् ॥ २.११२.२६ ॥
Er sagte: »So sei es«, umarmte ihn ehrerbietig, umarmte auch Śatrughna und sprach zu Bharata diese Worte.
2.112.27
मातरं रक्ष कैकेयीं मा रोषं कुरु तां प्रति ।
मया च सीतया चैव शप्तो ऽसि रघुसत्तम ॥ २.११२.२७ ॥
Beschütze deine Mutter Kaikeyī, zeige ihr gegenüber keinen Zorn. O Bester der Raghus, du bist von mir und von Sītā durch einen Eid gebunden worden.
2.112.28
इत्युक्त्वा ऽश्रुपरीताक्षो भ्रातरं विससर्ज ऺह ॥ २.११२.२८ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, verabschiedete er seinen Bruder mit tränenerfüllten Augen.
2.112.29
स पादुके ते भरतः प्रतापवान् स्वलङ्कृते सम्परिपूज्य धर्मवित् ।
प्रदक्षिणं चैव चकार राघवं चकार चैवोत्तमनागमूर्द्धनि ॥ २.११२.२९ ॥
Bharata, der mächtige Kenner des Dharma, verehrte jene prächtig geschmückten Sandalen, umschritt Rāghava und legte die Sandalen auf den Kopf eines großen Elefanten.
2.112.30
अथानुपूर्व्यात् प्रतिनन्द्य तं जनं गुरूंश्च मन्त्रिप्रकृतीस्तथानुजौ ।
व्यसर्जयद्राघववंशवर्द्धनः स्थिरः स्वधर्मे हिमवानिवाचलः ॥ २.११२.३० ॥
Dann, der Reihe nach, nachdem er das Volk, die Älteren, die Minister und Untertanen sowie die beiden jüngeren Brüder gegrüßt hatte, entließ er sie — er, der Mehrer des Raghu-Geschlechts, unerschütterlich in seinem Dharma wie der Himālaya.
2.112.31
तं मातरो बाष्पगृहीतकण्ठ्यो दुःखेन नामन्त्रयितुं हि शेकुः ।
स त्वेव मातऽरभिवाद्य सर्वा रुदन् कुटीं स्वां प्रविवेश रामः ॥ २.११२.३१ ॥
Die Mütter, die Kehlen von Tränen erstickt, konnten ihn vor Kummer nicht verabschieden. Doch Rāma grüßte alle Mütter und trat, weinend, in seine eigene Hütte ein.