Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.112
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.112.1
तमप्रतिमतेजोभ्यां भ्रातृभ्यां रोमहर्षणम् ।
विस्मिताः सङ्गमं प्रेक्ष्य समवेता महर्षयः ॥ २.११२.१ ॥
O encontro dos dois irmãos, de esplendor incomparável, foi arrepiante; ao vê-lo, os grandes sábios reunidos ficaram maravilhados.
2.112.2
अन्तर्हितास्त्वृषिगणाः सिद्धाश्च परमर्षयः ।
तौ भ्रातरौ महात्मानौ महात्मानौ काकुत्स्थौ प्रशशंसिरे ॥ २.११२.२ ॥
Mas as hostes de sábios ocultos, os seres perfeitos e os supremos sábios louvaram aqueles dois irmãos magnânimos, descendentes de Kakutstha.
2.112.3
स धन्यो यस्य पुत्रौ द्वौ धर्मज्ञौ धर्मविक्रमौ ।
श्रुत्वा वयं हि सम्भाषामुभयोः स्पृहयामहे ॥ २.११२.३ ॥
Feliz é aquele cujos dois filhos conhecem o dharma e são valorosos no dharma; tendo ouvido a conversa deles, também nós a desejamos.
2.112.4
ततस्त्वृषिगणाः क्षिप्रं दशग्रीववधैषिणः ।
भरतं राजशार्दूलमित्यूचुः सङ्गता वचः ॥ २.११२.४ ॥
Então as hostes de sábios, que desejavam a morte do de dez pescoços, reuniram-se rapidamente e disseram estas palavras a Bharata, tigre entre os reis.
2.112.5
कुले जात महाप्राज्ञ महावृत्त महायशः ।
ग्राह्यं रामस्य वाक्यं ते पितरं यद्यवेक्षसे ॥ २.११२.५ ॥
Ó tu, nascido em nobre linhagem, de grande sabedoria, grande conduta e grande fama: se respeitas o teu pai, deves aceitar a palavra de Rāma.
2.112.6
सदानृणमिमं रामं वयमिच्छामहे पितुः ।
अनृणत्वाच्च कैकेय्याः स्वर्गं दशरथो गतः ॥ २.११२.६ ॥
Desejamos que este Rāma esteja sempre livre da dívida para com seu pai; e porque Daśaratha ficou livre da dívida para com Kaikeyī, foi para o céu.
2.112.7
एतावदुक्त्वा वचनं गन्धर्वाः समहर्षयः ।
राजर्षयश्चैव तदा सर्वे स्वांस्वां गतिं गताः ॥ २.११२.७ ॥
Tendo dito isto, os gandharvas, os grandes sábios e os sábios reais partiram então, cada um pelo seu caminho.
2.112.8
ह्लादितस्तेन वाक्येन शुभेन शुभदर्शनः ।
रामः संहृष्टवदनस्तानृषीनभ्यपूजयत् ॥ २.११२.८ ॥
Alegrado por aquelas palavras auspiciosas, Rāma, de aparência favorável e rosto alegre, honrou aqueles sábios.
2.112.9
स्रस्तगात्रस्तु भरतः स वाचा सज्जमानया ।
कृताञ्जलिरिदं वाक्यं राघवं पुनरब्रवीत् ॥ २.११२.९ ॥
Mas Bharata, de membros abatidos, com voz vacilante e mãos postas, voltou a dirigir a Rāghava estas palavras.
2.112.10
राजधर्ममनुप्रेक्ष्य कुलधर्मानुसन्ततिम् ।
कर्त्तुमर्हसि काकुत्स्थ मम मातुश्च याचनाम् ॥ २.११२.१० ॥
Ó descendente de Kakutstha, tendo considerado o dever real e a continuidade do dever familiar, deves atender ao meu pedido e ao de minha mãe.
2.112.11
रक्षितुं सुमहद्राज्यमहमेकस्तु नोत्सहे ।
पौरजानपदांश्चापि रक्तान् रञ्जयितुं तथा ॥ २.११२.११ ॥
Sozinho não tenho ânimo para proteger um reino tão vasto, nem para agradar aos cidadãos e habitantes do campo que nos são devotados.
2.112.12
ज्ञातयश्च हि योधाश्च मित्राणि सुहृदश्च नः ।
त्वामेव प्रतिकांक्षन्ते पर्जन्यमिव कर्षकाः ॥ २.११२.१२ ॥
Nossos parentes, guerreiros, amigos e bem-intencionados esperam somente por ti, como os lavradores esperam pela nuvem de chuva.
2.112.13
इदं राज्यं महाप्राज्ञ स्थापय प्रतिपद्य हि ।
शक्तिमानसि काकुत्स्थ लोकस्य परिपालने ॥ २.११२.१३ ॥
Ó grande sábio, aceita este reino e estabelece-o. Ó descendente de Kakutstha, tu és capaz de proteger o mundo.
2.112.14
इत्युक्त्वा न्यपतद् भ्रातुः पादयोर्भरतस्तदा ।
भृशं सम्प्रार्थयामास राममेव प्रियंवदः ॥ २.११२.१४ ॥
Tendo dito isso, Bharata, de fala doce, caiu então aos pés do irmão e suplicou ardentemente a própria Rāma.
2.112.15
तमङ्के भ्रातरं कृत्वा रामो वचनमब्रवीत् ।
श्यामं नलिनपत्राक्षं मत्तहंसस्वरं स्वयम् ॥ २.११२.१५ ॥
Colocando aquele irmão no colo, o próprio Rāma proferiu estas palavras a Bharata, de tez escura, olhos de pétala de lótus e voz de cisne embriagado.
2.112.16
आगता त्वामियं बुद्धिः स्वजा वैनयिकी च या ।
भृशमुत्सहसे तात रक्षितुं पृथिवीमपि ॥ २.११२.१६ ॥
Querido irmão, esta sabedoria chegou a ti, inata e nascida da disciplina; e tu estás muito ansioso por proteger até a terra.
2.112.17
अमात्यैश्च सुहृद्भिश्च बुद्धिमद्भिश्च मन्त्रिभिः ।
सर्वकार्याणि सम्मन्त्र्य सुमहान्त्यपि कारय ॥ २.११२.१७ ॥
Tendo deliberado com os ministros, os amigos, os sábios e os conselheiros, faz executar todos os assuntos, por maiores que sejam.
2.112.18
लक्ष्मीश्चन्द्रादपेयाद्वा हिमवान् वा हिमं त्यजेत् ।
अतीयात् सागरो वेलां न प्रतिज्ञामहं पितुः ॥ २.११२.१८ ॥
Mesmo que Lakṣmī se afastasse da lua, ou o Himalaia abandonasse sua neve, ou o oceano transpusesse sua margem, eu não quebraria a promessa de meu pai.
2.112.19
कामाद्वा तात लोभाद्वा मात्रा तुभ्यमिदं कृतम् ।
न तन्मनसि कर्त्तव्यं वर्त्तितव्यं च मातृवत् ॥ २.११२.१९ ॥
Querido irmão, seja por desejo ou por cobiça que nossa mãe fez isto por ti, não o guardes na mente; trata-a como a uma mãe.
2.112.20
एवं ब्रुवाणं भरतः कौसल्यासुतमब्रवीत् ।
तेजसादित्यसङ्काशं प्रतिपच्चन्द्रदर्शनम् ॥ २.११२.२० ॥
Assim falando, Bharata, filho de Kausalyā, dirigiu-se a Rāma, que era como o sol em esplendor e tinha a aparência da lua do primeiro dia.
2.112.21
अधिरोहार्य पादाभ्यां पादुके हेमभूषिते ।
एते हि सर्वलोकस्य योगक्षेमं विधास्यतः ॥ २.११२.२१ ॥
Sobe pondo os pés nestas sandálias adornadas de ouro; pois estas duas providenciarão o bem-estar e a segurança de todo o mundo.
2.112.22
सो ऽधिरुह्य नरव्याघ्रः पादुके ह्यवरुह्य च ।
प्रायच्छत् सुमहातेजा भरताय महात्मने ॥ २.११२.२२ ॥
Aquele de grande esplendor, o melhor dos homens, tendo subido nas sandálias e depois descido, deu-as ao magnânimo Bharata.
2.112.23
स पादुके सम्प्रणम्य रामं वचनमब्रवीत् ।
चतुर्दश हि वर्षाणि जटाचीरधरो ह्यहम् ॥ २.११२.२३ ॥
Tendo se inclinado reverentemente diante das sandálias, disse a Rāma: Por quatorze anos eu viverei com cabelos emaranhados e vestes de casca.
2.112.24
फलमूलाशनो वीर भवेयं रघुनन्दन ।
तवागमनमाकांक्षन् वसन् वै नगराद्बहिः ॥ २.११२.२४ ॥
Ó herói, deleite dos Raghus, viverei alimentando-me de frutos e raízes, morando fora da cidade, ansiando pelo teu regresso.
2.112.25
तव पादुकयोर्न्यस्तराज्यतन्त्रः परन्तप ।
चतुर्दशे हि सम्पूर्णे वर्षे ऽहनि रघूत्तम ।
न द्रक्ष्यामि यदि त्वां तु प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् ॥ २.११२.२५ ॥
Destruidor de inimigos, tendo confiado a carga do reino às tuas sandálias, ó melhor dos Raghus: se no dia em que os catorze anos se completarem eu não te vir, entrarei no fogo.
2.112.26
तथेति च प्रतिज्ञाय तं परिष्वज्य सादरम् ।
शत्रुघ्नं च परिष्वज्य भरतं चेदमब्रवीत् ॥ २.११२.२६ ॥
Dizendo «Assim seja» e tendo-o abraçado com respeito, e abraçado também Śatrughna, disse estas palavras a Bharata.
2.112.27
मातरं रक्ष कैकेयीं मा रोषं कुरु तां प्रति ।
मया च सीतया चैव शप्तो ऽसि रघुसत्तम ॥ २.११२.२७ ॥
Protege tua mãe Kaikeyī, não mostres ira contra ela. Ó melhor dos Raghus, foste jurado por mim e por Sītā.
2.112.28
इत्युक्त्वा ऽश्रुपरीताक्षो भ्रातरं विससर्ज ऺह ॥ २.११२.२८ ॥
Tendo dito isto, com os olhos cheios de lágrimas, despediu o irmão.
2.112.29
स पादुके ते भरतः प्रतापवान् स्वलङ्कृते सम्परिपूज्य धर्मवित् ।
प्रदक्षिणं चैव चकार राघवं चकार चैवोत्तमनागमूर्द्धनि ॥ २.११२.२९ ॥
Bharata, o poderoso conhecedor do dharma, venerou aquelas sandálias belamente adornadas, deu a volta em torno de Rāghava e colocou as sandálias sobre a cabeça de um grande elefante.
2.112.30
अथानुपूर्व्यात् प्रतिनन्द्य तं जनं गुरूंश्च मन्त्रिप्रकृतीस्तथानुजौ ।
व्यसर्जयद्राघववंशवर्द्धनः स्थिरः स्वधर्मे हिमवानिवाचलः ॥ २.११२.३० ॥
Então, em ordem, tendo saudado o povo, os anciãos, os ministros e súditos, e igualmente os dois irmãos mais novos, despediu-os ele, o aumentador da linhagem dos Raghus, firme em seu próprio dharma como o Himālaya.
2.112.31
तं मातरो बाष्पगृहीतकण्ठ्यो दुःखेन नामन्त्रयितुं हि शेकुः ।
स त्वेव मातऽरभिवाद्य सर्वा रुदन् कुटीं स्वां प्रविवेश रामः ॥ २.११२.३१ ॥
As mães, com a garganta embargada de lágrimas, não conseguiram despedir-se dele de tanta dor. Mas Rāma saudou todas as mães e, chorando, entrou em sua própria cabana.