வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.112
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.112.1
तमप्रतिमतेजोभ्यां भ्रातृभ्यां रोमहर्षणम् ।
विस्मिताः सङ्गमं प्रेक्ष्य समवेता महर्षयः ॥ २.११२.१ ॥
அப்பால் ஒப்பற்ற தேஜஸ் கொண்ட அந்த இரு சகோதரர்களின் சந்திப்பைக் கண்டு, ஒன்று கூடியிருந்த மகரிஷிகள் வியப்படைந்தனர்; அது மயிர்க்கூச்செறியச் செய்வதாக இருந்தது.
2.112.2
अन्तर्हितास्त्वृषिगणाः सिद्धाश्च परमर्षयः ।
तौ भ्रातरौ महात्मानौ महात्मानौ काकुत्स्थौ प्रशशंसिरे ॥ २.११२.२ ॥
ஆனால் மறைந்து நின்ற ரிஷிக் கூட்டங்களும், சித்தர்களும், பரம ரிஷிகளும் அந்த இரு மகாத்மாக்களும், காகுத்ஸ்தர் வம்சத்தவர்களுமான சகோதரர்களைப் புகழ்ந்தனர்.
2.112.3
स धन्यो यस्य पुत्रौ द्वौ धर्मज्ञौ धर्मविक्रमौ ।
श्रुत्वा वयं हि सम्भाषामुभयोः स्पृहयामहे ॥ २.११२.३ ॥
தர்மம் அறிந்தவர்களும், தர்மத்தில் வீரம் மிக்கவர்களுமான இரு புதல்வர்களை உடையவன் பாக்கியவான்; அவ்விருவரின் உரையாடலைக் கேட்டு நாங்களும் அதை விரும்புகிறோம்.
2.112.4
ततस्त्वृषिगणाः क्षिप्रं दशग्रीववधैषिणः ।
भरतं राजशार्दूलमित्यूचुः सङ्गता वचः ॥ २.११२.४ ॥
பின்னர் தசக்ரீவனைக் கொல்ல விரும்பிய ரிஷிக் கூட்டங்கள் விரைவாக ஒன்று கூடி, அரசர்களுள் புலியான பரதனிடம் இவ்வாறு சொன்னார்கள்.
2.112.5
कुले जात महाप्राज्ञ महावृत्त महायशः ।
ग्राह्यं रामस्य वाक्यं ते पितरं यद्यवेक्षसे ॥ २.११२.५ ॥
உயர் குலத்தில் பிறந்த மகாப்ராஜ்ஞனே, மகத்தான நடத்தையும் மகாபுகழும் கொண்டவனே! நீ தந்தையை மதிப்பவனாயின், ராமனுடைய சொல்லை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
2.112.6
सदानृणमिमं रामं वयमिच्छामहे पितुः ।
अनृणत्वाच्च कैकेय्याः स्वर्गं दशरथो गतः ॥ २.११२.६ ॥
இந்த ராமன் எப்போதும் தந்தையின் கடனிலிருந்து விடுபட்டிருக்க வேண்டுமென்று நாங்கள் விரும்புகிறோம்; கைகேயிக்குக் கொடுத்த வாக்குக் கடனிலிருந்து விடுபட்டதால்தான் தசரதன் சொர்க்கம் சென்றான்.
2.112.7
एतावदुक्त्वा वचनं गन्धर्वाः समहर्षयः ।
राजर्षयश्चैव तदा सर्वे स्वांस्वां गतिं गताः ॥ २.११२.७ ॥
இவ்வளவு கூறிவிட்டு, கந்தர்வர்களும் மகரிஷிகளும் ராஜரிஷிகளும் அனைவரும் அப்போதே தத்தம் வழியில் சென்றனர்.
2.112.8
ह्लादितस्तेन वाक्येन शुभेन शुभदर्शनः ।
रामः संहृष्टवदनस्तानृषीनभ्यपूजयत् ॥ २.११२.८ ॥
அந்த நல்ல சொற்களால் மகிழ்ச்சியடைந்த, நல்ல தோற்றமுடைய ராமன் மகிழ்ந்த முகத்துடன் அந்த முனிவர்களை வணங்கிப் போற்றினான்.
2.112.9
स्रस्तगात्रस्तु भरतः स वाचा सज्जमानया ।
कृताञ्जलिरिदं वाक्यं राघवं पुनरब्रवीत् ॥ २.११२.९ ॥
ஆனால் தளர்ந்த உடலுடைய பரதன், தடுமாறும் சொல்லுடன், கைகூப்பி, ராகவனிடம் மீண்டும் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினான்.
2.112.10
राजधर्ममनुप्रेक्ष्य कुलधर्मानुसन्ततिम् ।
कर्त्तुमर्हसि काकुत्स्थ मम मातुश्च याचनाम् ॥ २.११२.१० ॥
காகுத்ஸ்தா! அரசதர்மத்தையும் குலதர்மத்தின் தொடர்ச்சியையும் எண்ணி, என்னுடையும் என் தாயினுடையும் வேண்டுகோளை நீர் நிறைவேற்றுவது தகும்.
2.112.11
रक्षितुं सुमहद्राज्यमहमेकस्तु नोत्सहे ।
पौरजानपदांश्चापि रक्तान् रञ्जयितुं तथा ॥ २.११२.११ ॥
இத்தனை பெரிய அரசைக் காக்க நான் ஒருவனே ஆற்றேன்; பற்றுள்ள நகரத்தாரையும் நாட்டு மக்களையும் மகிழ்விக்கவும் ஆற்றேன்.
2.112.12
ज्ञातयश्च हि योधाश्च मित्राणि सुहृदश्च नः ।
त्वामेव प्रतिकांक्षन्ते पर्जन्यमिव कर्षकाः ॥ २.११२.१२ ॥
எங்கள் உறவினர்களும் வீரர்களும் நண்பர்களும் நலம் விரும்புவோரும் உம்மையே எதிர்நோக்குகின்றனர்; உழவர்கள் மழை மேகத்தை எதிர்நோக்குவது போல.
2.112.13
इदं राज्यं महाप्राज्ञ स्थापय प्रतिपद्य हि ।
शक्तिमानसि काकुत्स्थ लोकस्य परिपालने ॥ २.११२.१३ ॥
மகா அறிவாளியே, இந்த அரசை ஏற்று நிலைநிறுத்து. காகுத்ஸ்தா, உலகைக் காப்பதில் நீ வல்லவன்.
2.112.14
इत्युक्त्वा न्यपतद् भ्रातुः पादयोर्भरतस्तदा ।
भृशं सम्प्रार्थयामास राममेव प्रियंवदः ॥ २.११२.१४ ॥
இவ்வாறு கூறிவிட்டு, இனிய சொல்லுடைய பரதன் அப்போது சகோதரனின் பாதங்களில் விழுந்து, ராமனையே மிகவும் வேண்டினான்.
2.112.15
तमङ्के भ्रातरं कृत्वा रामो वचनमब्रवीत् ।
श्यामं नलिनपत्राक्षं मत्तहंसस्वरं स्वयम् ॥ २.११२.१५ ॥
அந்தச் சகோதரனை மடியில் அமர்த்தி, ராமன் தானே இந்த வார்த்தைகளைக் கூறினான் — கருநிறமும் தாமரைக் கண்களும் மதயானைக் குரலுமுடைய அவனிடம்.
2.112.16
आगता त्वामियं बुद्धिः स्वजा वैनयिकी च या ।
भृशमुत्सहसे तात रक्षितुं पृथिवीमपि ॥ २.११२.१६ ॥
அன்பனே, உனக்கு இயல்பாகவும் பயிற்சியால் வந்ததுமான இந்த அறிவு வாய்த்திருக்கிறது; இந்த பூமியைக் காக்கவும் நீ மிகவும் ஆர்வமுள்ளவனாக இருக்கிறாய்.
2.112.17
अमात्यैश्च सुहृद्भिश्च बुद्धिमद्भिश्च मन्त्रिभिः ।
सर्वकार्याणि सम्मन्त्र्य सुमहान्त्यपि कारय ॥ २.११२.१७ ॥
அமைச்சர்கள், நண்பர்கள், அறிவுடையோர் மற்றும் ஆலோசகர்களுடன் கலந்தாலோசித்து, எல்லாக் காரியங்களையும் — மிகப் பெரியவையானாலும் — செய்து முடி.
2.112.18
लक्ष्मीश्चन्द्रादपेयाद्वा हिमवान् वा हिमं त्यजेत् ।
अतीयात् सागरो वेलां न प्रतिज्ञामहं पितुः ॥ २.११२.१८ ॥
சந்திரனிடமிருந்து லட்சுமி விலகினாலும், அல்லது இமயம் தன் பனியை விட்டாலும், அல்லது கடல் தன் கரையைக் கடந்தாலும், நான் என் தந்தையின் சபதத்தை மீறமாட்டேன்.
2.112.19
कामाद्वा तात लोभाद्वा मात्रा तुभ्यमिदं कृतम् ।
न तन्मनसि कर्त्तव्यं वर्त्तितव्यं च मातृवत् ॥ २.११२.१९ ॥
அன்பு தம்பி, ஆசையாலோ பேராசையாலோ அம்மா உனக்காக இதைச் செய்திருந்தாலும், அதை மனதில் கொள்ளாதே; அவரை அன்னையைப் போலவே நடத்து.
2.112.20
एवं ब्रुवाणं भरतः कौसल्यासुतमब्रवीत् ।
तेजसादित्यसङ्काशं प्रतिपच्चन्द्रदर्शनम् ॥ २.११२.२० ॥
இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்த ராமனிடம், கௌசல்யையின் மகன் பரதன் சொன்னான்; அவர் ஒளியில் சூரியனைப் போன்றவர், முதல் பிறை நிலவின் தோற்றம் கொண்டவர்.
2.112.21
अधिरोहार्य पादाभ्यां पादुके हेमभूषिते ।
एते हि सर्वलोकस्य योगक्षेमं विधास्यतः ॥ २.११२.२१ ॥
தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இந்தப் பாதுகைகளில் உன் கால்களை வைத்து ஏறு; இவையிரண்டும் உலகம் முழுவதன் நலனையும் பாதுகாப்பையும் நிலைநிறுத்தும்.
2.112.22
सो ऽधिरुह्य नरव्याघ्रः पादुके ह्यवरुह्य च ।
प्रायच्छत् सुमहातेजा भरताय महात्मने ॥ २.११२.२२ ॥
பெரும் ஒளியுடைய அந்த நரசிரேஷ்டன் பாதுகைகளின் மேல் ஏறி, பின் இறங்கி, அவற்றை மகாத்மாவான பரதனுக்குக் கொடுத்தான்.
2.112.23
स पादुके सम्प्रणम्य रामं वचनमब्रवीत् ।
चतुर्दश हि वर्षाणि जटाचीरधरो ह्यहम् ॥ २.११२.२३ ॥
பாதுகைகளை முறையாக வணங்கி, ராமனிடம் அவன் சொன்னான்—பதினான்கு ஆண்டுகள் நான் சடையும் மரவுரியும் தரித்திருப்பேன்.
2.112.24
फलमूलाशनो वीर भवेयं रघुनन्दन ।
तवागमनमाकांक्षन् वसन् वै नगराद्बहिः ॥ २.११२.२४ ॥
வீரனே, ரகுநந்தனா, நான் கனிகளும் கிழங்குகளும் உண்டு, நகரத்திற்கு வெளியே வசித்து, உன் திரும்புதலை எதிர்பார்த்திருப்பேன்.
2.112.25
तव पादुकयोर्न्यस्तराज्यतन्त्रः परन्तप ।
चतुर्दशे हि सम्पूर्णे वर्षे ऽहनि रघूत्तम ।
न द्रक्ष्यामि यदि त्वां तु प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् ॥ २.११२.२५ ॥
எதிரிகளை அழிப்பவனே, உன் பாதுகைகளில் அரசாட்சியை ஒப்படைத்து, ரகுகுலத் தலைவனே, பதினான்கு ஆண்டுகள் முழுமையடையும் நாளில் உன்னைக் காணாவிட்டால் நான் அக்னியில் புகுவேன்.
2.112.26
तथेति च प्रतिज्ञाय तं परिष्वज्य सादरम् ।
शत्रुघ्नं च परिष्वज्य भरतं चेदमब्रवीत् ॥ २.११२.२६ ॥
'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று உறுதியளித்து, அவனை மரியாதையுடன் தழுவி, சத்ருக்னனையும் தழுவி, பரதனிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
2.112.27
मातरं रक्ष कैकेयीं मा रोषं कुरु तां प्रति ।
मया च सीतया चैव शप्तो ऽसि रघुसत्तम ॥ २.११२.२७ ॥
தாய் கைகேயியைப் பாதுகாப்பாய், அவள் மீது கோபம் கொள்ளாதே. ரகுஶ்ரேஷ்டனே, என்னாலும் சீதையாலும் நீ ஆணையிடப்பட்டிருக்கிறாய்.
2.112.28
इत्युक्त्वा ऽश्रुपरीताक्षो भ्रातरं विससर्ज ऺह ॥ २.११२.२८ ॥
இவ்வாறு கூறி, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் சகோதரனை அனுப்பினான்.
2.112.29
स पादुके ते भरतः प्रतापवान् स्वलङ्कृते सम्परिपूज्य धर्मवित् ।
प्रदक्षिणं चैव चकार राघवं चकार चैवोत्तमनागमूर्द्धनि ॥ २.११२.२९ ॥
தர்மத்தை அறிந்த வலிமைமிக்க பரதன், அந்த அலங்கரிக்கப்பட்ட பாதுகைகளை முழுமையாக வழிபட்டு, ராகவனை வலம் வந்தான்; சிறந்த யானையின் தலையின் மீதும் அவற்றை வைத்தான்.
2.112.30
अथानुपूर्व्यात् प्रतिनन्द्य तं जनं गुरूंश्च मन्त्रिप्रकृतीस्तथानुजौ ।
व्यसर्जयद्राघववंशवर्द्धनः स्थिरः स्वधर्मे हिमवानिवाचलः ॥ २.११२.३० ॥
பின்னர் வரிசைப்படி அந்த மக்களையும், பெரியோர்களையும், அமைச்சர்களையும், குடிமக்களையும், அவ்வாறே இரு இளைய சகோதரர்களையும் வாழ்த்தி அனுப்பினான் — ராகவ வம்சத்தை வளர்ப்பவனும், தன் தர்மத்தில் இமயம் போல் உறுதியானவனுமான அவன்.
2.112.31
तं मातरो बाष्पगृहीतकण्ठ्यो दुःखेन नामन्त्रयितुं हि शेकुः ।
स त्वेव मातऽरभिवाद्य सर्वा रुदन् कुटीं स्वां प्रविवेश रामः ॥ २.११२.३१ ॥
தாய்மார்கள் கண்ணீரால் தொண்டை அடைபட்டவர்களாய், துயரத்தால் அவனுக்கு விடை கொடுக்க இயலவில்லை. ஆனால் ராமன் அனைத்துத் தாய்மார்களையும் வணங்கி, அழுதபடியே தனது குடிசைக்குள் நுழைந்தான்.