رامايانا فالميكي · السارغا 2.114
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.114.1
स्त्रिग्धगम्भीरघोषेण स्यन्दनेनोपयान् प्रभुः ।
अयोध्यां भरतः क्षिप्रं प्रविवेश महायशाः ॥ २.११४.१ ॥
دخل بھاراتا، السيد ذو الشهرة العظيمة، أيوديا مسرعًا على عربة ذات صوت ناعم عميق.
2.114.2
बिडालोलूकचरितामालीननरवारणाम् ।
तिमिराभ्याहतां कालीमप्रकाशां निशामिव ॥ २.११४.२ ॥
كليلٍ داكن بلا نور، تجوب فيه القطط والبوم، ويختبئ فيه الرجال والفيلة، يغمره الظلام.
2.114.3
राहुशत्रोः प्रियां पत्नीं श्रिया प्रज्वलितप्रभाम् ।
ग्रहेणाभ्युत्थिते नैकां रोहिणीमिव पीडिताम् ॥ २.११४.३ ॥
كروهيني، الزوجة المحبوبة للقمر عدوّ راهو، التي يتوهج ضياؤها بالجلال، لكنها مُعذَّبة حين ينهض كوكب ضدها.
2.114.4
अल्पोष्णक्षुब्धसलिलां धर्मोत्तप्तविहङ्गमाम् ।
लीनमीनझषग्राहां कृशां गिरिनदीमिव ॥ २.११४.४ ॥
كنهرٍ جبليّ نحيل، ماؤه دافئ قليلاً مضطرب، وطيوره محترقة من الحر، وأسماكه وتماسيحه مختبئة.
2.114.5
विधूमामिव हेमाभामध्वराग्नेः समुत्थिताम् ।
हविरभ्युक्षितां पश्चात् शिखां विप्रलयं गताम् ॥ २.११४.५ ॥
كلهيبٍ ذهبي بلا دخان من نار القربان، ارتفع ثم رُشّ بالقربان فانطفأ.
2.114.6
विध्वस्तकवचां रुग्णजवाजिरथध्वजाम् ।
हतप्रवीरामापन्नां चमूमिव महाहवे ॥ २.११४.६ ॥
كجيشٍ في معركة عظيمة، دروعه محطمة، وخيوله وعرباته وأعلامه مكسورة، وأبطاله قتلى، وقد وقع في الشدة.
2.114.7
सफेना सस्वना भूत्वा सागरस्य समुत्थिताम् ।
प्रशान्तमारुतोद्घातां जलोर्मिमिव निस्वनाम् ॥ २.११४.७ ॥
مزبدة صاخبة، ارتفعت من البحر، كموجة ماء تدوّي بعد أن يهدأ الريح (سيتا).
2.114.8
त्यक्तां यज्ञायुधैः सर्वैरभिरूपैश्च याजकैः ।
सुत्याकाले विनिर्वृत्ते वेदिं गतरवामिव ॥ २.११४.८ ॥
تركها كل أدوات القربان والكهنة الوسيمون، كمذبح خفت صوته بعد انقضاء وقت عصر السوما (سيتا).
2.114.9
गोष्ठमध्ये स्थितामार्त्तामचरन्तीं तृणं नवम् ।
गोवृषेण परित्यक्तां गवां पत्तिमिवोत्सुकाम् ॥ २.११४.९ ॥
واقفة في وسط حظيرة البقر، متألمة، لا ترعى العشب الجديد، قلقة كقطيع من البقر تركه الثور (سيتا).
2.114.10
प्रभाकराद्यैः सुस्निग्धैः प्रज्वलद्भिरिवोत्तमैः ।
वियुक्तां मणिभिर्जात्यैर्नवां मुक्तावलीमिव ॥ २.११४.१० ॥
كعقد لؤلؤ جديد انفصل عن جواهر نفيسة لامعة من أجود الأصناف تتوهج بالنور (سيتا).
2.114.11
सहसा चलितां स्थानान्महीं पुण्यक्षयाद्गताम् ।
संहृतद्युतिविस्तारां तारामिव दिवश्च्युताम् ॥ २.११४.११ ॥
اهتزت فجأة من مكانها وسقطت إلى الأرض لنفاد الثواب، وانكمش ضوؤها واتساعها، كنجمة سقطت من السماء (سيتا).
2.114.12
पुष्पनद्धां वसन्तान्ते मत्तभ्रमरनादिताम् ।
द्रुतदावाग्निविप्लुष्टां क्लान्तां वनलतामिव ॥ २.११४.१२ ॥
متشابكة بالأزهار في آخر الربيع، تملأ أرجاءها طنين النحل المخمور، أحرقتها نار الغابة المتسارعة، ذابلة كلبلاب الغابة (سيتا).
2.114.13
सम्मूढनिगमां स्तब्धां संक्षिप्तविपणापणाम् ।
प्रच्छन्नशऺशिनक्षत्रां द्यामिवाम्बुधरैर्वृताम् ॥ २.११४.१३ ॥
كالسماء مغطّاةً بالغيوم الممطرة، والقمر والنجوم مختفية، كانت المدينة: نقابات تجارها مذهولة مشلولة، وأسواقها ومحالها مغلقة.
2.114.14
क्षीणपानोत्तमैर्भिन्नैः शरावैरभिसंवृताम् ।
हतशौण्डामिवाकाशे पानभूमिमसंस्कृताम् ॥ २.११४.१४ ॥
كحانةٍ في السماء، قد نفدت أفضل مشروباتها، مبعثرة بكؤوس مكسورة، وسكارى منكوبون، مهملة غير مرتّبة.
2.114.15
वृक्णभूमितलां निम्नां वृक्णपात्रैः समावृताम् ।
उपयुक्तोदकां भग्नां प्रपां निपतितामिव ॥ २.११४.१५ ॥
كسبيلٍ للماء، أرضه متشققة ومنخفضة، مغطّاة بأوانٍ مكسورة، ماؤه قد استُنفد، محطّمة ساقطة.
2.114.16
विपुलां विततां चैव युक्तपाशां तरस्विनाम् ।
भूमौ बाणैर्विनिष्कृत्तां पतितां ज्यामिवायुधात् ॥ २.११४.१६ ॥
كوتر القوس، عريضة مشدودة، مُعدّة للمحاربين الأشدّاء، قطعتها السهام فسقطت إلى الأرض من السلاح.
2.114.17
सहसा युद्धशौण्डेन हयारोहेण वाहिताम् ।
निक्षिप्तभाण्डामुत्सृष्टां किशोरीमिव दुर्बलाम् ॥ २.११४.१७ ॥
كفتاةٍ يافعة اقتادها فجأةً فارسٌ بارع في الحرب، وقد أُلقيت حليُّها، مهجورة واهنة.
2.114.18
शुष्कतोयां महामत्स्यैः कूर्मैश्च बहुभिर्वृताम् ।
प्रभिन्नतटविस्तीर्णां वापीमिव हृतोत्पलाम् ॥ २.११४.१८ ॥
كبئرٍ مدرّجة، ماؤها قد جفّ، تحيط بها أسماك كبيرة وسلاحف كثيرة، عريضة بضفافٍ متهدّمة، قد نُهبت لوتساتها.
2.114.19
पुरुषस्याप्रहृष्टस्य प्रतिषिद्धानुलेपनाम् ।
सन्तप्तामिव शोकेन गात्रयष्टिमभूषणाम् ॥ २.११४.१९ ॥
كرجلٍ لا فرح له، حُرِّمت عليه الأطياب، محترقةٌ بالحزن، جسدها النحيل بلا حلية.
2.114.20
प्रावृषि प्रविगाढायां प्रविष्टस्याभ्रमण्डलम् ।
प्रच्छन्नां नीलजीमूतैर्भास्करस्य प्रभामिव ॥ २.११४.२० ॥
كضياء الشمس في موسم المطر، حين دخلت في كتلة الغيوم عميقاً واحتجبت بسحب العواصف الداكنة.
2.114.21
भरतस्तु रथस्थः सन् श्रीमान् दशरथात्मजः ।
वाहयन्तं रथश्रेष्ठं सारथिं वाक्यमब्रवीत् ॥ २.११४.२१ ॥
أما بهرata، الابن المجيد لداشاراتا، الجالس في العربة، فقال هذه الكلمات لسائق العربة الذي كان يقود العربة الفاخرة.
2.114.22
किं नु खल्वद्य गम्भीरो मूर्च्छितो न निशम्यते ।
यथापुरमयोध्यायां गीतवादित्रनिस्वनः ॥ २.११४.२२ ॥
لماذا لا يُسمع اليوم في أيوديا صوت الغناء والآلات الموسيقية العميق كما كان من قبل؟
2.114.23
वारुणीमदगन्धश्च माल्यगन्धश्च मूर्च्छितः ।
धूपितागरुगन्धश्च न प्रवाति समन्ततः ॥ २.११४.२३ ॥
لم تعد رائحة الخمر المسكرة، وعبق الأكاليل، وعطر العود المحروق تهب بخفوت في كل مكان كما كانت.
2.114.24
यानप्रवरघोषश्च स्निग्धश्च हयनिस्वनः ।
प्रमत्तगजनादश्च महांश्च रथनिस्वनः ।
नेदानीं श्रूयते पुर्यामस्यां रामे विवासिते ॥ २.११४.२४ ॥
لا يُسمع اليوم في هذه المدينة هدير المركبات الفاخرة، ولا صهيل الخيل العذب، ولا زئير الفيلة الهائجة، ولا قعقعة العربات الكبيرة، منذ نُفي راما.
2.114.25
चन्दनागरुगन्धांश्च महार्हाश्च नवस्रजः ।
गते हि रामे तरुणाः सन्तप्ता नोपभुञ्जते ॥ २.११४.२५ ॥
لم يعد الشباب الحزينون يتمتعون بعطور الصندل والعود ولا بالأكاليل الثمينة الطازجة، منذ رحل راما.
2.114.26
बहिर्यात्रां न गच्छन्ति चित्रमाल्यधरा नराः ।
नोत्सवाः सम्प्रवर्त्तन्ते रामशोकार्दिते पुरे ॥ २.११४.२६ ॥
لم يعد الناس الذين يرتدون الأكاليل الملونة يخرجون من المدينة في نزهات، ولم تعد الأعياد تُقام في هذه المدينة التي أنهكها حزن راما.
2.114.27
सह नूनं मम भ्रात्रा पुरस्यास्यद्युतिर्गता ।
नहि राजत्ययोध्येयं सासारेवार्जुनी क्षपा ॥ २.११४.२७ ॥
لا شك أن بهاء هذه المدينة قد ذهب مع أخي؛ فهذه أيوديا لا تتألق كليلة بيضاء مطيرة.
2.114.28
कदा नु खलु मे भ्राता महोत्सव इवागतः ।
जनयिष्यत्ययोध्यायां हर्षं ग्रीष्म इवाम्बुदः ॥ २.११४.२८ ॥
متى يعود أخي كعيدٍ عظيم؟ كالغيمة في الصيف، سيجلب الفرح إلى أيوديا.
2.114.29
तरुणैश्चारुवेषैश्च नरैरुन्नतगामिभिः ।
सम्पतद्भिरयोध्यायां नाभिभान्ति महापथाः ॥ २.११४.२९ ॥
ومع أن الشبان في ملابسهم الأنيقة وغيرهم بمشيتهم المرفوعة يذهبون ويجيئون، فإن الشوارع الكبرى في أيوديا لا تتألق.
2.114.30
एवं बहुविधं जल्पन् विवेश वसतिं पितुः ।
तेन हीनां नरेन्द्रेण सिंहहीनां गुहामिव ॥ २.११४.३० ॥
وهو يندب بأشكال كثيرة، دخل مسكن أبيه، وقد حُرم من سيد البشر، كغار خلا من الأسد.
2.114.31
तदा तदन्तःपुरमुज्झितप्रभं सुरैरिवोत्सृष्टमभास्करं दिनम् ।
निरीक्ष्य सर्वन्तु विविक्तमात्मवान् मुमोच बाष्पं भरतः सुदुःखितः ॥ २.११४.३१ ॥
فلما رأى بهارتا، وهو ملك لنفسه، القصر الداخلي كله وقد سُلب بهاؤه، موحشًا كيومٍ تركته الشمس الآلهة، أجهش بالبكاء وهو في غاية الحزن.