Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.114
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.114.1
स्त्रिग्धगम्भीरघोषेण स्यन्दनेनोपयान् प्रभुः ।
अयोध्यां भरतः क्षिप्रं प्रविवेश महायशाः ॥ २.११४.१ ॥
Bharata, der Herr von großem Ruhm, kam schnell auf einem Wagen mit sanftem, tiefem Rollen und betrat Ayodhyā.
2.114.2
बिडालोलूकचरितामालीननरवारणाम् ।
तिमिराभ्याहतां कालीमप्रकाशां निशामिव ॥ २.११४.२ ॥
Wie eine dunkle, lichtlose Nacht, durchstreift von Katzen und Eulen, wo Männer und Elefanten sich verbergen, von Finsternis getroffen.
2.114.3
राहुशत्रोः प्रियां पत्नीं श्रिया प्रज्वलितप्रभाम् ।
ग्रहेणाभ्युत्थिते नैकां रोहिणीमिव पीडिताम् ॥ २.११४.३ ॥
Wie Rohiṇī, die geliebte Gattin des Mondes, Rāhus Feindes, deren Glanz in Pracht leuchtet, bedrängt, als ein Planet sich gegen sie erhob.
2.114.4
अल्पोष्णक्षुब्धसलिलां धर्मोत्तप्तविहङ्गमाम् ।
लीनमीनझषग्राहां कृशां गिरिनदीमिव ॥ २.११४.४ ॥
Wie ein schmaler Gebirgsfluss, dessen Wasser leicht warm und unruhig ist, dessen Vögel von der Hitze versengt sind und dessen Fische und Krokodile sich verbergen.
2.114.5
विधूमामिव हेमाभामध्वराग्नेः समुत्थिताम् ।
हविरभ्युक्षितां पश्चात् शिखां विप्रलयं गताम् ॥ २.११४.५ ॥
Wie die rauchlose, goldfarbene Flamme des Opferfeuers, die aufstieg, danach mit Opfergabe besprengt wurde und erlosch.
2.114.6
विध्वस्तकवचां रुग्णजवाजिरथध्वजाम् ।
हतप्रवीरामापन्नां चमूमिव महाहवे ॥ २.११४.६ ॥
Wie ein Heer in großer Schlacht, dessen Rüstungen zerschmettert, dessen Pferde, Wagen und Banner zerbrochen, dessen Helden erschlagen sind, ins Elend gestürzt.
2.114.7
सफेना सस्वना भूत्वा सागरस्य समुत्थिताम् ।
प्रशान्तमारुतोद्घातां जलोर्मिमिव निस्वनाम् ॥ २.११४.७ ॥
Schäumend und tosend, aus dem Ozean aufgestiegen, wie eine Meereswoge, die nach dem Abflauen des Windes rauscht (Sītā).
2.114.8
त्यक्तां यज्ञायुधैः सर्वैरभिरूपैश्च याजकैः ।
सुत्याकाले विनिर्वृत्ते वेदिं गतरवामिव ॥ २.११४.८ ॥
Von allen Opfergeräten und den schönen Opferpriestern verlassen, wie ein Altar, dessen Stimmen verstummt sind, wenn die Somapressungszeit vorüber ist (Sītā).
2.114.9
गोष्ठमध्ये स्थितामार्त्तामचरन्तीं तृणं नवम् ।
गोवृषेण परित्यक्तां गवां पत्तिमिवोत्सुकाम् ॥ २.११४.९ ॥
Mitten im Kuhstall stehend, betrübt, das frische Gras nicht fressend, unruhig wie eine Kuhherde, die vom Stier verlassen wurde (Sītā).
2.114.10
प्रभाकराद्यैः सुस्निग्धैः प्रज्वलद्भिरिवोत्तमैः ।
वियुक्तां मणिभिर्जात्यैर्नवां मुक्तावलीमिव ॥ २.११४.१० ॥
Wie eine neue Perlenkette, getrennt von edlen, glänzenden Edelsteinen erster Güte, die im Glanz erstrahlen (Sītā).
2.114.11
सहसा चलितां स्थानान्महीं पुण्यक्षयाद्गताम् ।
संहृतद्युतिविस्तारां तारामिव दिवश्च्युताम् ॥ २.११४.११ ॥
Plötzlich von ihrem Platz gestoßen und zur Erde gefallen, da das Verdienst aufgebraucht ist, ihr Glanz und Ausmaß verschwunden, wie ein vom Himmel gefallener Stern (Sītā).
2.114.12
पुष्पनद्धां वसन्तान्ते मत्तभ्रमरनादिताम् ।
द्रुतदावाग्निविप्लुष्टां क्लान्तां वनलतामिव ॥ २.११४.१२ ॥
Mit Blüten umschlungen am Ende des Frühlings, erfüllt vom Summen trunkener Bienen, von einem rasch sich ausbreitenden Waldbrand versengt, verwelkt wie eine Waldliane (Sītā).
2.114.13
सम्मूढनिगमां स्तब्धां संक्षिप्तविपणापणाम् ।
प्रच्छन्नशऺशिनक्षत्रां द्यामिवाम्बुधरैर्वृताम् ॥ २.११४.१३ ॥
Wie der Himmel, von Regenwolken bedeckt, Mond und Sterne verborgen, so war die Stadt: ihre Kaufmannsgilden verwirrt und erstarrt, ihre Märkte und Läden geschlossen.
2.114.14
क्षीणपानोत्तमैर्भिन्नैः शरावैरभिसंवृताम् ।
हतशौण्डामिवाकाशे पानभूमिमसंस्कृताम् ॥ २.११४.१४ ॥
Wie eine Trinkhalle am Himmel, die besten Getränke geleert, übersät mit zerbrochenen Schalen, die Zecher niedergestreckt, unbeachtet daliegend.
2.114.15
वृक्णभूमितलां निम्नां वृक्णपात्रैः समावृताम् ।
उपयुक्तोदकां भग्नां प्रपां निपतितामिव ॥ २.११४.१५ ॥
Wie ein Wasserhaus, sein Boden gespalten und eingesunken, übersät mit zerbrochenen Gefäßen, sein Wasser verbraucht, zerbrochen und niedergefallen.
2.114.16
विपुलां विततां चैव युक्तपाशां तरस्विनाम् ।
भूमौ बाणैर्विनिष्कृत्तां पतितां ज्यामिवायुधात् ॥ २.११४.१६ ॥
Wie eine Bogensehne, weit und gespannt, für die schnellen Krieger gefügt, durch Pfeile zerschnitten und vom Gerät zu Boden gefallen.
2.114.17
सहसा युद्धशौण्डेन हयारोहेण वाहिताम् ।
निक्षिप्तभाण्डामुत्सृष्टां किशोरीमिव दुर्बलाम् ॥ २.११४.१७ ॥
Wie eine junge Frau, plötzlich von einem kampferprobten Reiter fortgeführt, ihren Schmuck abgelegt, verlassen und geschwächt.
2.114.18
शुष्कतोयां महामत्स्यैः कूर्मैश्च बहुभिर्वृताम् ।
प्रभिन्नतटविस्तीर्णां वापीमिव हृतोत्पलाम् ॥ २.११४.१८ ॥
Wie ein Stufenbrunnen, sein Wasser versiegt, umgeben von großen Fischen und vielen Schildkröten, weit mit zerbrochenen Ufern, seine Lotusblüten geraubt.
2.114.19
पुरुषस्याप्रहृष्टस्य प्रतिषिद्धानुलेपनाम् ।
सन्तप्तामिव शोकेन गात्रयष्टिमभूषणाम् ॥ २.११४.१९ ॥
Wie ein Mann ohne Freude, dem Salben verboten sind, von Kummer versengt, ihr schlanker Leib ohne Schmuck.
2.114.20
प्रावृषि प्रविगाढायां प्रविष्टस्याभ्रमण्डलम् ।
प्रच्छन्नां नीलजीमूतैर्भास्करस्य प्रभामिव ॥ २.११४.२० ॥
Wie der Glanz der Sonne in der Regenzeit, tief in eine Wolkenmasse eingetaucht und von dunklen Gewitterwolken verborgen.
2.114.21
भरतस्तु रथस्थः सन् श्रीमान् दशरथात्मजः ।
वाहयन्तं रथश्रेष्ठं सारथिं वाक्यमब्रवीत् ॥ २.११४.२१ ॥
Bharata aber, der glanzvolle Sohn Daśarathas, im Wagen sitzend, sprach diese Worte zu dem Wagenlenker, der den vortrefflichen Wagen lenkte.
2.114.22
किं नु खल्वद्य गम्भीरो मूर्च्छितो न निशम्यते ।
यथापुरमयोध्यायां गीतवादित्रनिस्वनः ॥ २.११४.२२ ॥
Warum hört man heute in Ayodhyā nicht den tiefen Klang von Gesang und Instrumenten, wie zuvor?
2.114.23
वारुणीमदगन्धश्च माल्यगन्धश्च मूर्च्छितः ।
धूपितागरुगन्धश्च न प्रवाति समन्ततः ॥ २.११४.२३ ॥
Der berauschende Duft des Weins, der Duft der Girlanden und der Geruch des verbrannten Aloeholzes wehen nicht mehr sanft nach allen Seiten.
2.114.24
यानप्रवरघोषश्च स्निग्धश्च हयनिस्वनः ।
प्रमत्तगजनादश्च महांश्च रथनिस्वनः ।
नेदानीं श्रूयते पुर्यामस्यां रामे विवासिते ॥ २.११४.२४ ॥
Das laute Dröhnen der vortrefflichen Fahrzeuge, das sanfte Wiehern der Pferde, das Brüllen der tobenden Elefanten und das gewaltige Rollen der Wagen sind in dieser Stadt nicht mehr zu hören, seit Rāma verbannt wurde.
2.114.25
चन्दनागरुगन्धांश्च महार्हाश्च नवस्रजः ।
गते हि रामे तरुणाः सन्तप्ता नोपभुञ्जते ॥ २.११४.२५ ॥
Die Düfte von Sandelholz und Aloe sowie die kostbaren frischen Girlanden werden von den betrübten jungen Männern nicht mehr genossen, seit Rāma fortgegangen ist.
2.114.26
बहिर्यात्रां न गच्छन्ति चित्रमाल्यधरा नराः ।
नोत्सवाः सम्प्रवर्त्तन्ते रामशोकार्दिते पुरे ॥ २.११४.२६ ॥
Männer, die bunte Girlanden tragen, ziehen nicht mehr zu Ausflügen vor die Stadt; in dieser von Rāmas Kummer bedrängten Stadt finden keine Feste statt.
2.114.27
सह नूनं मम भ्रात्रा पुरस्यास्यद्युतिर्गता ।
नहि राजत्ययोध्येयं सासारेवार्जुनी क्षपा ॥ २.११४.२७ ॥
Gewiss ist mit meinem Bruder zugleich der Glanz dieser Stadt dahingegangen; dieses Ayodhyā leuchtet nicht wie eine helle Nacht mit Regen.
2.114.28
कदा नु खलु मे भ्राता महोत्सव इवागतः ।
जनयिष्यत्ययोध्यायां हर्षं ग्रीष्म इवाम्बुदः ॥ २.११४.२८ ॥
Wann wird mein Bruder wie ein großes Fest zurückkehren? Wie eine Wolke im Sommer wird er in Ayodhyā Freude hervorbringen.
2.114.29
तरुणैश्चारुवेषैश्च नरैरुन्नतगामिभिः ।
सम्पतद्भिरयोध्यायां नाभिभान्ति महापथाः ॥ २.११४.२९ ॥
Obwohl junge Männer in feiner Kleidung und andere Männer mit aufrechtem Gang kommen und gehen, leuchten die großen Straßen Ayodhyās nicht.
2.114.30
एवं बहुविधं जल्पन् विवेश वसतिं पितुः ।
तेन हीनां नरेन्द्रेण सिंहहीनां गुहामिव ॥ २.११४.३० ॥
So auf vielerlei Weise klagend, betrat er die Wohnung seines Vaters, die des Herrn der Menschen beraubt war, wie eine Höhle ohne Löwen.
2.114.31
तदा तदन्तःपुरमुज्झितप्रभं सुरैरिवोत्सृष्टमभास्करं दिनम् ।
निरीक्ष्य सर्वन्तु विविक्तमात्मवान् मुमोच बाष्पं भरतः सुदुःखितः ॥ २.११४.३१ ॥
Da vergoss Bharata, der sich selbst beherrschte, als er den inneren Palast, seines Glanzes beraubt und verödet wie ein von der Sonne verlassener Tag, erblickte, tief bekümmert Tränen.