Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.114
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.114.1
स्त्रिग्धगम्भीरघोषेण स्यन्दनेनोपयान् प्रभुः ।
अयोध्यां भरतः क्षिप्रं प्रविवेश महायशाः ॥ २.११४.१ ॥
Bharata, o senhor de grande renome, chegou rapidamente num carro de ronco suave e profundo e entrou em Ayodhyā.
2.114.2
बिडालोलूकचरितामालीननरवारणाम् ।
तिमिराभ्याहतां कालीमप्रकाशां निशामिव ॥ २.११४.२ ॥
Como uma noite escura e sem luz, percorrida por gatos e corujas, onde homens e elefantes se escondem, atingida pelas trevas.
2.114.3
राहुशत्रोः प्रियां पत्नीं श्रिया प्रज्वलितप्रभाम् ।
ग्रहेणाभ्युत्थिते नैकां रोहिणीमिव पीडिताम् ॥ २.११४.३ ॥
Como Rohiṇī, a amada esposa da lua, inimiga de Rāhu, cujo brilho arde com esplendor, afligida quando um planeta se ergueu contra ela.
2.114.4
अल्पोष्णक्षुब्धसलिलां धर्मोत्तप्तविहङ्गमाम् ।
लीनमीनझषग्राहां कृशां गिरिनदीमिव ॥ २.११४.४ ॥
Como um rio de montanha magro, de águas levemente mornas e agitadas, com aves queimadas pelo calor e peixes e crocodilos escondidos.
2.114.5
विधूमामिव हेमाभामध्वराग्नेः समुत्थिताम् ।
हविरभ्युक्षितां पश्चात् शिखां विप्रलयं गताम् ॥ २.११४.५ ॥
Como a chama dourada e sem fumaça do fogo sacrificial, que se ergueu, depois foi aspergida com oblação e se extinguiu.
2.114.6
विध्वस्तकवचां रुग्णजवाजिरथध्वजाम् ।
हतप्रवीरामापन्नां चमूमिव महाहवे ॥ २.११४.६ ॥
Como um exército numa grande batalha, com armaduras destroçadas, cavalos, carros e estandartes quebrados, heróis mortos, caído na desgraça.
2.114.7
सफेना सस्वना भूत्वा सागरस्य समुत्थिताम् ।
प्रशान्तमारुतोद्घातां जलोर्मिमिव निस्वनाम् ॥ २.११४.७ ॥
Espumosa e ressoante, erguida do oceano, como uma onda d'água que soa quando o vento se acalmou (Sītā).
2.114.8
त्यक्तां यज्ञायुधैः सर्वैरभिरूपैश्च याजकैः ।
सुत्याकाले विनिर्वृत्ते वेदिं गतरवामिव ॥ २.११४.८ ॥
Abandonada por todos os utensílios sacrificiais e pelos belos sacerdotes, como um altar cujo som se calou quando o tempo de prensar o soma terminou (Sītā).
2.114.9
गोष्ठमध्ये स्थितामार्त्तामचरन्तीं तृणं नवम् ।
गोवृषेण परित्यक्तां गवां पत्तिमिवोत्सुकाम् ॥ २.११४.९ ॥
De pé no meio do curral, aflita, sem pastar a relva nova, inquieta como um rebanho de vacas abandonado pelo touro (Sītā).
2.114.10
प्रभाकराद्यैः सुस्निग्धैः प्रज्वलद्भिरिवोत्तमैः ।
वियुक्तां मणिभिर्जात्यैर्नवां मुक्तावलीमिव ॥ २.११४.१० ॥
Como um novo colar de pérolas separado de gemas finas e luminosas de excelente qualidade que resplandecem (Sītā).
2.114.11
सहसा चलितां स्थानान्महीं पुण्यक्षयाद्गताम् ।
संहृतद्युतिविस्तारां तारामिव दिवश्च्युताम् ॥ २.११४.११ ॥
Subitamente abalada do seu lugar e caída à terra com o esgotamento do mérito, seu brilho e extensão recolhidos, como uma estrela caída do céu (Sītā).
2.114.12
पुष्पनद्धां वसन्तान्ते मत्तभ्रमरनादिताम् ।
द्रुतदावाग्निविप्लुष्टां क्लान्तां वनलतामिव ॥ २.११४.१२ ॥
Enlaçada de flores no fim da primavera, ressoando com abelhas embriagadas, queimada por um incêndio florestal que se espalha rapidamente, murcha como uma trepadeira da floresta (Sītā).
2.114.13
सम्मूढनिगमां स्तब्धां संक्षिप्तविपणापणाम् ।
प्रच्छन्नशऺशिनक्षत्रां द्यामिवाम्बुधरैर्वृताम् ॥ २.११४.१३ ॥
Como o céu coberto de nuvens de chuva, com a lua e as estrelas ocultas, assim estava a cidade: suas guildas de mercadores confusas e atônitas, seus mercados e lojas fechados.
2.114.14
क्षीणपानोत्तमैर्भिन्नैः शरावैरभिसंवृताम् ।
हतशौण्डामिवाकाशे पानभूमिमसंस्कृताम् ॥ २.११४.१४ ॥
Como um salão de bebidas no céu, com as melhores bebidas esgotadas, coberto de taças quebradas, seus foliões abatidos, jazendo sem cuidado.
2.114.15
वृक्णभूमितलां निम्नां वृक्णपात्रैः समावृताम् ।
उपयुक्तोदकां भग्नां प्रपां निपतितामिव ॥ २.११४.१५ ॥
Como um bebedouro público, com o chão rachado e afundado, coberto de vasilhas quebradas, sua água esgotada, partido e caído.
2.114.16
विपुलां विततां चैव युक्तपाशां तरस्विनाम् ।
भूमौ बाणैर्विनिष्कृत्तां पतितां ज्यामिवायुधात् ॥ २.११४.१६ ॥
Como a corda de um arco, ampla e esticada, ajustada para os guerreiros velozes, cortada por flechas e caída ao chão da arma.
2.114.17
सहसा युद्धशौण्डेन हयारोहेण वाहिताम् ।
निक्षिप्तभाण्डामुत्सृष्टां किशोरीमिव दुर्बलाम् ॥ २.११४.१७ ॥
Como uma jovem levada de repente por um cavaleiro hábil na batalha, com seus adornos depostos, abandonada e enfraquecida.
2.114.18
शुष्कतोयां महामत्स्यैः कूर्मैश्च बहुभिर्वृताम् ।
प्रभिन्नतटविस्तीर्णां वापीमिव हृतोत्पलाम् ॥ २.११४.१८ ॥
Como um poço de degraus, com a água seca, cercado de grandes peixes e muitas tartarugas, amplo com suas margens rompidas, seus lótus arrebatados.
2.114.19
पुरुषस्याप्रहृष्टस्य प्रतिषिद्धानुलेपनाम् ।
सन्तप्तामिव शोकेन गात्रयष्टिमभूषणाम् ॥ २.११४.१९ ॥
Como um homem sem alegria, a quem são proibidos os unguentos, queimada pela dor, seu corpo esguio sem adornos.
2.114.20
प्रावृषि प्रविगाढायां प्रविष्टस्याभ्रमण्डलम् ।
प्रच्छन्नां नीलजीमूतैर्भास्करस्य प्रभामिव ॥ २.११४.२० ॥
Como o brilho do sol, na estação das chuvas, mergulhado fundo numa massa de nuvens e oculto por nuvens escuras de tempestade.
2.114.21
भरतस्तु रथस्थः सन् श्रीमान् दशरथात्मजः ।
वाहयन्तं रथश्रेष्ठं सारथिं वाक्यमब्रवीत् ॥ २.११४.२१ ॥
Mas Bharata, o glorioso filho de Daśaratha, sentado na carruagem, dirigiu estas palavras ao cocheiro que conduzia o excelente carro.
2.114.22
किं नु खल्वद्य गम्भीरो मूर्च्छितो न निशम्यते ।
यथापुरमयोध्यायां गीतवादित्रनिस्वनः ॥ २.११४.२२ ॥
Por que hoje não se ouve em Ayodhyā o som profundo do canto e dos instrumentos, como antes?
2.114.23
वारुणीमदगन्धश्च माल्यगन्धश्च मूर्च्छितः ।
धूपितागरुगन्धश्च न प्रवाति समन्ततः ॥ २.११४.२३ ॥
O aroma inebriante do vinho, a fragrância das guirlandas e o cheiro do aloés queimado já não sopram suavemente por toda parte.
2.114.24
यानप्रवरघोषश्च स्निग्धश्च हयनिस्वनः ।
प्रमत्तगजनादश्च महांश्च रथनिस्वनः ।
नेदानीं श्रूयते पुर्यामस्यां रामे विवासिते ॥ २.११४.२४ ॥
O grande estrondo dos veículos excelentes, o doce relincho dos cavalos, o rugido dos elefantes enfurecidos e o grande ruído das carruagens já não se ouvem nesta cidade, desde que Rāma foi exilado.
2.114.25
चन्दनागरुगन्धांश्च महार्हाश्च नवस्रजः ।
गते हि रामे तरुणाः सन्तप्ता नोपभुञ्जते ॥ २.११४.२५ ॥
Os perfumes de sândalo e aloés, e as valiosas guirlandas frescas, já não são usufruídos pelos jovens aflitos, desde que Rāma partiu.
2.114.26
बहिर्यात्रां न गच्छन्ति चित्रमाल्यधरा नराः ।
नोत्सवाः सम्प्रवर्त्तन्ते रामशोकार्दिते पुरे ॥ २.११४.२६ ॥
Os homens que usam guirlandas coloridas já não saem da cidade em excursões; nesta cidade atormentada pela dor de Rāma, não há festividades.
2.114.27
सह नूनं मम भ्रात्रा पुरस्यास्यद्युतिर्गता ।
नहि राजत्ययोध्येयं सासारेवार्जुनी क्षपा ॥ २.११४.२७ ॥
Certamente, junto com meu irmão, o esplendor desta cidade partiu; esta Ayodhyā não brilha como uma noite branca com chuva.
2.114.28
कदा नु खलु मे भ्राता महोत्सव इवागतः ।
जनयिष्यत्ययोध्यायां हर्षं ग्रीष्म इवाम्बुदः ॥ २.११४.२८ ॥
Quando meu irmão voltará como uma grande festa? Como uma nuvem no verão, trará alegria a Ayodhyā.
2.114.29
तरुणैश्चारुवेषैश्च नरैरुन्नतगामिभिः ।
सम्पतद्भिरयोध्यायां नाभिभान्ति महापथाः ॥ २.११४.२९ ॥
Mesmo com jovens bem vestidos e outros homens de andar altivo indo e vindo, as grandes ruas de Ayodhyā não resplandecem.
2.114.30
एवं बहुविधं जल्पन् विवेश वसतिं पितुः ।
तेन हीनां नरेन्द्रेण सिंहहीनां गुहामिव ॥ २.११४.३० ॥
Lamentando-se de muitas maneiras, entrou na morada de seu pai, privada do senhor dos homens, como uma caverna sem leão.
2.114.31
तदा तदन्तःपुरमुज्झितप्रभं सुरैरिवोत्सृष्टमभास्करं दिनम् ।
निरीक्ष्य सर्वन्तु विविक्तमात्मवान् मुमोच बाष्पं भरतः सुदुःखितः ॥ २.११४.३१ ॥
Então Bharata, senhor de si, ao contemplar todo o palácio interior despojado de seu esplendor, solitário como um dia abandonado pelo sol, derramou lágrimas, profundamente aflito.