رامايانا فالميكي · السارغا 2.117
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.117.1
राघवस्त्वथ यातेषु तपस्विषु विचिन्तयन् ।
न तत्रारोचयद्वासं कारणैर्बहुभिस्तदा ॥ २.११७.१ ॥
ولما انصرف الزهاد، فكّر راغافا، ولم يرُق له المقام هناك لأسباب كثيرة.
2.117.2
इह मे भरतो दृष्टो मातरश्च सनागराः ।
सा च मे स्मृतिरन्वेति तान्नित्यमनुशोचतः ॥ २.११७.२ ॥
هنا رأيت بهرتا والأمهات وأهل المدينة؛ وتعود إليّ ذكراهم، فأحزن عليهم دائمًا.
2.117.3
स्कन्धावारनिवेशेन तेन तस्य महात्मनः ।
हयहस्तिकरीषैश्च उपमर्द्दः कृतो भृशम् ॥ २.११७.३ ॥
بسبب معسكر جيش ذلك العظيم النفس، وبالخيل والفيلة وروثها، لحق بالمكان خراب شديد.
2.117.4
तस्मादन्यत्र गच्छाम इति सञ्चिन्त्य राघवः ।
प्रातिष्ठत स वैदेह्या लक्ष्मणेन च सङ्गतः ॥ २.११७.४ ॥
فعزم قائلاً: «لنذهب إلى مكان آخر»، فانطلق راغافا مصحوبًا بفايدهي ولكشمانة.
2.117.5
सो ऽत्रेराश्रममासाद्य तं ववन्दे महायशाः ।
तं चापि भगवानत्रिः पुत्रवत् प्रत्यपद्यत ॥ २.११७.५ ॥
ولما بلغ ناسك أتري، انحنى له ذو الشهرة العظيمة؛ واستقبله المبجل أتري أيضًا كابنٍ له.
2.117.6
स्वयमातिथ्यमादिश्य सर्वमस्य सुसत्कृतम् ।
सौमित्रिं च महाभागां सीतां च समसान्त्वयत् ॥ २.११७.६ ॥
وبأمره بنفسه أُكرم كل شيء أحسن إكرام، وواسى سومتري والسيدة سيتا المباركة تمام المواساة.
2.117.7
पत्नीं च समनुप्राप्तां वृद्धामामन्त्र्य सत्कृताम् ।
सान्त्वयामास धर्मज्ञः सर्वभूतहिते रतः ॥ २.११७.७ ॥
العارف بالدهرما، المبتهج بخير جميع الكائنات، نادى زوجته التي اقتربت، المسنّة المُكرّمة، وطيّب خاطرها.
2.117.8
अनसूयां महाभागां तापसीं धर्मचारिणीम् ।
प्रतिगृह्णीष्व वैदेहीमब्रवीदृषिसत्तमः ।
रामाय चाचचक्षे तां तापसीं धर्मचारिणीम् ॥ २.११७.८ ॥
«فلتستقبل Vaidehī أنسويا، الزاهدة عظيمة الحظ السالكة في الدهرما»، قال أفضل الحكماء؛ وعرّف راما بتلك الزاهدة السالكة في الدهرما.
2.117.9
दशवर्षाण्यनावृष्ट्या दग्धे लोके निरन्तरम् ।
यया मूलफले सृष्टे जाह्नवी च प्रवर्त्तिता ॥ २.११७.९ ॥
حين احترق العالم دون انقطاع عشر سنين لغياب المطر، وبها نشأت الجذور والثمار وأُجري الجاهنوي (الغانج)—
2.117.10
उग्रेण तपसा युक्ता नियमैश्चाप्यलङ्कृता ।
दशवर्षसहस्राणि यया तप्तं महत्तपः ॥ २.११७.१० ॥
موصوفة بالتقشف الشديد ومزيّنة بالنذور، أدّت تقشفاً عظيماً عشرة آلاف سنة.
2.117.11
अनसूया व्रतैः स्नाता प्रत्यूहाश्च निवर्त्तिताः ।
देवकार्यनिमित्तं च यया संत्वरमाणया ।
दशरात्रं कृता रात्रिः सेयं मातेव ते ऽनघ ॥ २.११७.११ ॥
تطهّرت أنسويا بنذورها وأزالت العوائق؛ وهي التي، مسرعةً من أجل عمل الآلهة، جعلت عشر ليالٍ ليلةً واحدة—إنها كالأم لك، أيها النقي من العيوب.
2.117.12
तामिमां सर्वभूतानां नमस्कार्य्यां यशस्विनीम् ।
अभिगच्छतु वैदेही वृद्धामक्रोधनां सदा ।
अनसूयेति या लोके कर्मभिः ख्यातिमागता ॥ २.११७.१२ ॥
فلتذهب إليها فايدehi، المشهورة الجديرة بالتبجيل من جميع الكائنات، المسنّة التي لا تغضب أبدًا، والتي نالت بأعمالها شهرة في العالم باسم أنسويا.
2.117.13
एवं ब्रुवाणं तमृषिं तथेत्युक्त्वा स राघवः ।
सीतामुवाच धर्मज्ञामिदं वचनमुत्तमम् ॥ २.११७.१३ ॥
بعد أن قال للحكيم الذي تكلم هكذا: «ليكن كذلك»، خاطب راغافا سيتا، العارفة بالدارما، بهذا القول الرفيع.
2.117.14
राजपुत्रि श्रुतं त्वेतन्मुनेरस्य समीरितम् ।
श्रेयोर्थमात्मनः श्रीघ्रमभिगच्छ तपस्विनीम् ॥ २.११७.१४ ॥
أيتها الأميرة، لقد سمعتِ ما قاله هذا الحكيم؛ فمن أجل خيرك، اذهبي سريعًا إلى تلك الزاهدة.
2.117.15
सीता त्वेतद्वचः श्रुत्वा राघवस्य हितैषिणः ।
तामत्रिपत्नीं धर्मज्ञामभिचक्राम मैथिली ॥ २.११७.१५ ॥
لما سمعت سيتا هذا القول من راغافا، الذي يبتغي خيرها، مضت الميثيلية نحو زوجة أتري، العارفة بالدارما.
2.117.16
शिथिलां वलितां वृद्धां जरापाण्डरमूर्द्धजाम् ।
सततं वेपमानाङ्गी प्रवाते कदली यथा ॥ २.११७.१६ ॥
واهنة، متجعدة، مسنّة، شعرها أبيض من الشيخوخة، وأطرافها ترتجف دائمًا كشجرة الموز في الريح.
2.117.17
तां तु सीता महाभागामनसूयां पतिव्रताम् ।
अभ्यवादयदव्यग्रा स्वनाम समुदाहरत् ॥ २.११७.१७ ॥
انحنت سيتا بهدوء أمام أنسويا العظيمة الحظ، المخلصة لزوجها، وأعلنت اسمها.
2.117.18
अभिवाद्य च वैदेही तापसीं तामनिन्दिताम् ।
बद्धाञ्जलिपुटा हृष्टा पर्यपृच्छदनामयम् ॥ २.११७.१८ ॥
وبعد أن حيّت فايدهي تلك الزاهدة الطاهرة بإجلال، سألتها وهي مسرورة وكفاها مضمومتان عن حالها وسلامتها.
2.117.19
ततः सीतां महाभागां दृष्ट्वा तां धर्मचारिणीम् ।
सान्त्वयन्त्यब्रवीद्धृष्टा दिष्ट्या धर्ममवेक्षसे ॥ २.११७.१९ ॥
ثم لما رأت سيتا ذات الحظ العظيم، المتبعة للدهرما، قالت لها مواسية بفرح: "لحسن الحظ أنك تنظرين إلى الدهرما."
2.117.20
त्यक्त्वा ज्ञातिजनं सीते मानमृद्धिं च भामिनि ।
अवरुद्धं वने रामं दिष्ट्या त्वमनुगच्छसि ॥ २.११७.२० ॥
يا سيتا، يا جميلة! لقد تركتِ الأهل والشرف والثروة، وتتبعين راما المحتجز في الغابة — وذلك من حسن حظك.
2.117.21
नगरस्थो वनस्थो वा पापो वा यदि वा शुभः ।
यासां स्त्रीणां प्रियो भर्ता तासां लोका महोदयाः ॥ २.११७.२१ ॥
سواء أقام في المدينة أو في الغابة، أكان آثماً أم صالحاً — فللنساء اللواتي يحبهن أزواجهن عوالم سامية.
2.117.22
दुःशीलः कामवृत्तो वा धनैवा परिवर्जितः ।
स्त्रीणामार्यस्वभावानां परमं दैवतं पतिः ॥ २.११७.२२ ॥
ولو كان سيئ الخلق، أو مسوقاً بالشهوة، أو محروماً من المال — فإن الزوج للنساء ذوات الطبع النبيل هو الإله الأعلى.
2.117.23
नातो विशिष्टं पश्यामि बान्धवं विमृशन्त्यहम् ।
सर्वत्रयोग्यं वैदेहि तपःकृतमिवाव्ययम् ॥ २.११७.२३ ॥
يا فايدهي! إذا تأملت، لا أرى قريباً أفضل من هذا — فهو جدير بكل حال، كأنه صُنع بالتقشف، لا يفنى.
2.117.24
न त्वेनमवगच्छन्ति गुणदोषमसत्स्त्रियः ।
कामवक्तव्यहृदया भर्तृनाथा श्चरन्ति याः ॥ २.११७.२४ ॥
أولئك النساء الدنيئات اللواتي لا يدركن فضائل زوجهن ونقائصه، واللواتي لا يصغي قلوبهن إلا إلى كلام الشهوة، وهن يتجولن وإن كان الزوج سيدهن.
2.117.25
प्राप्नुवन्त्ययशश्चैव धर्मभ्रंशं च मैथिलि ।
अकार्यवशमापन्नाः स्त्रियो याः खलु तद्विधाः ॥ २.११७.२५ ॥
يا ميثيلي، إن النساء من هذا الصنف، إذ يقعن في قبضة الأفعال المنكرة، ينلن لا محالة العار وسقوط الدارما.
2.117.26
त्वद्विधास्तु गुणैर्युक्ता दृष्टलोकपरावराः ।
स्त्रियः स्वग चरिष्यन्ति यथा धर्मकृतस्तथा ॥ २.११७.२६ ॥
أما النساء مثلك، المتحليات بالفضائل العارفات بأمور الدنيا العالية والسافلة، فسيذهبن إلى السماء كما يذهب أهل الدارما.
2.117.27
तदेवमेनं त्वमनुव्रता सती पतिव्रतानां समयानुवर्तिनी ।
भवस्व भर्त्तुः सहधर्मचारिणी यशश्च धर्मं च ततः समाप्स्यसि ॥ २.११७.२७ ॥
فلتكوني إذن زوجة فاضلة تتبع زوجها، ملتزمة بسلوك الزوجات الوفيات، رفيقة زوجها في الدارما؛ فحينئذ تنالين الشهرة والدارما معا.