வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.117
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.117.1
राघवस्त्वथ यातेषु तपस्विषु विचिन्तयन् ।
न तत्रारोचयद्वासं कारणैर्बहुभिस्तदा ॥ २.११७.१ ॥
தவசிகள் சென்றபின், ராகவன் சிந்தித்தபடி, பல காரணங்களால் அங்கே தங்குவதை விரும்பவில்லை.
2.117.2
इह मे भरतो दृष्टो मातरश्च सनागराः ।
सा च मे स्मृतिरन्वेति तान्नित्यमनुशोचतः ॥ २.११७.२ ॥
இங்கே நான் பரதனையும், தாய்மாரையும், நகர மக்களையும் கண்டேன்; அவர்களையே நினைத்து நான் தினமும் வருந்துகிறேன்.
2.117.3
स्कन्धावारनिवेशेन तेन तस्य महात्मनः ।
हयहस्तिकरीषैश्च उपमर्द्दः कृतो भृशम् ॥ २.११७.३ ॥
அந்த மகாத்மாவின் படைப்பாசறை அமைப்பினாலும், குதிரைகள், யானைகள், அவற்றின் சாணத்தாலும் அங்கே பெரும் சேதம் ஏற்பட்டது.
2.117.4
तस्मादन्यत्र गच्छाम इति सञ्चिन्त्य राघवः ।
प्रातिष्ठत स वैदेह्या लक्ष्मणेन च सङ्गतः ॥ २.११७.४ ॥
ஆகவே வேறு இடத்திற்குச் செல்வோம் என்று முடிவுசெய்து, ராகவன் வைதேகி, லக்ஷ்மணனுடன் புறப்பட்டான்.
2.117.5
सो ऽत्रेराश्रममासाद्य तं ववन्दे महायशाः ।
तं चापि भगवानत्रिः पुत्रवत् प्रत्यपद्यत ॥ २.११७.५ ॥
மகாயசஸ்வியான அவர் அத்ரியின் ஆசிரமத்தை அடைந்து அவரை வணங்கினார்; பகவான் அத்ரியும் அவரை மகனைப் போல ஏற்றுக்கொண்டார்.
2.117.6
स्वयमातिथ्यमादिश्य सर्वमस्य सुसत्कृतम् ।
सौमित्रिं च महाभागां सीतां च समसान्त्वयत् ॥ २.११७.६ ॥
தானே விருந்தோம்பலுக்கு ஆணையிட்டு, அனைத்தையும் சிறப்பாக உபசரித்தார்; சௌமித்திரியையும் மகாபாக்கியவதியான சீதையையும் நன்கு ஆறுதல்படுத்தினார்.
2.117.7
पत्नीं च समनुप्राप्तां वृद्धामामन्त्र्य सत्कृताम् ।
सान्त्वयामास धर्मज्ञः सर्वभूतहिते रतः ॥ २.११७.७ ॥
தர்மத்தை அறிந்தவரும் எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்டவருமான அவர், அருகில் வந்திருந்த, முதுமையும் மரியாதையும் பெற்ற தம் மனைவியை அழைத்து ஆறுதல் கூறினார்.
2.117.8
अनसूयां महाभागां तापसीं धर्मचारिणीम् ।
प्रतिगृह्णीष्व वैदेहीमब्रवीदृषिसत्तमः ।
रामाय चाचचक्षे तां तापसीं धर्मचारिणीम् ॥ २.११७.८ ॥
"மகாபாக்கியவதியும் தவசியும் தர்மத்தைக் கடைப்பிடிப்பவளுமான அனசூயையை வைதேஹியே ஏற்றுக்கொள்" என்று ருஷிசிரேஷ்டர் கூறினார்; ராமருக்கும் அந்த தர்மசாரிணியான தவசியைப் பற்றி எடுத்துரைத்தார்.
2.117.9
दशवर्षाण्यनावृष्ट्या दग्धे लोके निरन्तरम् ।
यया मूलफले सृष्टे जाह्नवी च प्रवर्त्तिता ॥ २.११७.९ ॥
பத்தாண்டுகள் மழையின்மையால் உலகம் தொடர்ந்து எரிந்துகொண்டிருந்தபோது, எவர் வேர்களையும் பழங்களையும் உண்டாக்கினாரோ, எவர் ஜாஹ்னவியை (கங்கையை) பாயச் செய்தாரோ—
2.117.10
उग्रेण तपसा युक्ता नियमैश्चाप्यलङ्कृता ।
दशवर्षसहस्राणि यया तप्तं महत्तपः ॥ २.११७.१० ॥
கடுமையான தவத்தோடு கூடியவளும் விரதங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளுமான அவர், பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் பெரும் தவம் புரிந்தார்.
2.117.11
अनसूया व्रतैः स्नाता प्रत्यूहाश्च निवर्त्तिताः ।
देवकार्यनिमित्तं च यया संत्वरमाणया ।
दशरात्रं कृता रात्रिः सेयं मातेव ते ऽनघ ॥ २.११७.११ ॥
அனசூயை விரதங்களால் தூய்மையானாள்; தடைகளும் நீக்கப்பட்டன. தேவ காரியத்தின் பொருட்டு விரைந்து பத்து இரவுகளை நீளச் செய்தவள் அவளே—பாவமற்றவனே, இவள் உனக்குத் தாயைப் போன்றவள்.
2.117.12
तामिमां सर्वभूतानां नमस्कार्य्यां यशस्विनीम् ।
अभिगच्छतु वैदेही वृद्धामक्रोधनां सदा ।
अनसूयेति या लोके कर्मभिः ख्यातिमागता ॥ २.११७.१२ ॥
எல்லா உயிர்களாலும் வணங்கத்தக்கவரும், புகழ்பெற்றவரும், முதியவரும், எப்போதும் கோபமற்றவருமான அவரிடம் வைதேகி செல்லட்டும்; தம் செயல்களால் 'அநசூயா' என்ற புகழ் பெற்றவர் அவர்.
2.117.13
एवं ब्रुवाणं तमृषिं तथेत्युक्त्वा स राघवः ।
सीतामुवाच धर्मज्ञामिदं वचनमुत्तमम् ॥ २.११७.१३ ॥
இவ்வாறு பேசிய அந்த முனிவரிடம் 'அப்படியே' என்று கூறிய ராகவன், தர்மம் அறிந்த சீதையிடம் இந்த உயர்ந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்.
2.117.14
राजपुत्रि श्रुतं त्वेतन्मुनेरस्य समीरितम् ।
श्रेयोर्थमात्मनः श्रीघ्रमभिगच्छ तपस्विनीम् ॥ २.११७.१४ ॥
அரசகுமாரியே, இந்த முனிவர் சொன்னதை நீ கேட்டாய்; உனக்கு நன்மை கருதி அந்தத் தவசினியிடம் விரைவில் செல்.
2.117.15
सीता त्वेतद्वचः श्रुत्वा राघवस्य हितैषिणः ।
तामत्रिपत्नीं धर्मज्ञामभिचक्राम मैथिली ॥ २.११७.१५ ॥
ராகவனின் நன்மையை விரும்பும் அவனது இந்தச் சொல்லைக் கேட்ட சீதை, தர்மம் அறிந்த அத்திரியின் மனைவியை நோக்கி மைதிலி சென்றாள்.
2.117.16
शिथिलां वलितां वृद्धां जरापाण्डरमूर्द्धजाम् ।
सततं वेपमानाङ्गी प्रवाते कदली यथा ॥ २.११७.१६ ॥
தளர்ந்தவர், சுருக்கம் விழுந்தவர், முதியவர், முதுமையால் வெளுத்த தலைமுடியுடையவர், எப்போதும் நடுங்கும் அவயவங்களுடையவர் — காற்றில் வாழைமரம் போல.
2.117.17
तां तु सीता महाभागामनसूयां पतिव्रताम् ।
अभ्यवादयदव्यग्रा स्वनाम समुदाहरत् ॥ २.११७.१७ ॥
அந்த மஹாபாகையும் பதிவிரதையுமான அநசூயாவை சீதை அமைதியான மனத்துடன் வணங்கி, தன் பெயரைச் சொல்லி அறிமுகம் செய்தாள்.
2.117.18
अभिवाद्य च वैदेही तापसीं तामनिन्दिताम् ।
बद्धाञ्जलिपुटा हृष्टा पर्यपृच्छदनामयम् ॥ २.११७.१८ ॥
வைதேஹி, குற்றமற்ற அந்தத் தபஸ்வினியை வணங்கி, மகிழ்ச்சியுடன் கைகூப்பியவாறு அவரது நலத்தை விசாரித்தாள்.
2.117.19
ततः सीतां महाभागां दृष्ट्वा तां धर्मचारिणीम् ।
सान्त्वयन्त्यब्रवीद्धृष्टा दिष्ट्या धर्ममवेक्षसे ॥ २.११७.१९ ॥
அப்போது மகாபாக்கியவதியும் தர்மம் கடைப்பிடிப்பவளுமான சீதையைக் கண்டு, மகிழ்ச்சியுடன் ஆறுதல் கூறியவாறு அவள் சொன்னாள்: "நல்லவேளையாக நீ தர்மத்தையே நோக்குகிறாய்."
2.117.20
त्यक्त्वा ज्ञातिजनं सीते मानमृद्धिं च भामिनि ।
अवरुद्धं वने रामं दिष्ट्या त्वमनुगच्छसि ॥ २.११७.२० ॥
சீதே! அழகியே! சுற்றத்தாரையும், மானத்தையும், செல்வத்தையும் துறந்து, காட்டில் தடுக்கப்பட்ட ராமனைப் பின்தொடர்கிறாய் — இது நல்வாய்ப்பு.
2.117.21
नगरस्थो वनस्थो वा पापो वा यदि वा शुभः ।
यासां स्त्रीणां प्रियो भर्ता तासां लोका महोदयाः ॥ २.११७.२१ ॥
நகரில் இருந்தாலும் காட்டில் இருந்தாலும், பாவியாயினும் நல்லவனாயினும் — எந்தப் பெண்களுக்கு கணவன் பிரியமானவனோ, அவர்களுக்கு உயர்ந்த உலகங்கள் உண்டு.
2.117.22
दुःशीलः कामवृत्तो वा धनैवा परिवर्जितः ।
स्त्रीणामार्यस्वभावानां परमं दैवतं पतिः ॥ २.११७.२२ ॥
துர்குணம் உள்ளவனாயினும், காமவசப்பட்டவனாயினும், செல்வமற்றவனாயினும் — உயர்ந்த இயல்புடைய பெண்களுக்கு கணவனே பரம தெய்வம்.
2.117.23
नातो विशिष्टं पश्यामि बान्धवं विमृशन्त्यहम् ।
सर्वत्रयोग्यं वैदेहि तपःकृतमिवाव्ययम् ॥ २.११७.२३ ॥
வைதேஹி! சிந்தித்துப் பார்த்தால், இதைவிட உயர்ந்த உறவினன் எதுவும் எனக்குத் தெரியவில்லை — அவன் எங்கும் தகுதியுடையவன்; தவத்தால் உருவானது போல அழியாதவன்.
2.117.24
न त्वेनमवगच्छन्ति गुणदोषमसत्स्त्रियः ।
कामवक्तव्यहृदया भर्तृनाथा श्चरन्ति याः ॥ २.११७.२४ ॥
கணவனை நற்குணமும் குற்றமும் அறியாத, இச்சையால் மட்டும் மனம் கொண்ட, கணவனையே தலைவனாகக் கொண்டும் திரியும் தீய பெண்கள்.
2.117.25
प्राप्नुवन्त्ययशश्चैव धर्मभ्रंशं च मैथिलि ।
अकार्यवशमापन्नाः स्त्रियो याः खलु तद्विधाः ॥ २.११७.२५ ॥
மைதிலியே, அத்தகைய பெண்கள் தீய செயல்களின் வசப்பட்டு அவமானத்தையும் தர்மத்தின் வீழ்ச்சியையும் அடைகிறார்கள்.
2.117.26
त्वद्विधास्तु गुणैर्युक्ता दृष्टलोकपरावराः ।
स्त्रियः स्वग चरिष्यन्ति यथा धर्मकृतस्तथा ॥ २.११७.२६ ॥
ஆனால் உன்னைப் போன்ற பெண்கள், நற்குணங்கள் நிறைந்தவர்களாய், உலகின் உயர்வு தாழ்வை அறிந்தவர்களாய், தர்மம் செய்தவர்களைப் போல் சுவர்க்கத்தை அடைவார்கள்.
2.117.27
तदेवमेनं त्वमनुव्रता सती पतिव्रतानां समयानुवर्तिनी ।
भवस्व भर्त्तुः सहधर्मचारिणी यशश्च धर्मं च ततः समाप्स्यसि ॥ २.११७.२७ ॥
ஆகவே நீ கணவனைப் பின்பற்றும் கற்புடைய மனைவியாய், பதிவிரதைகளின் ஒழுக்கத்தைப் பின்பற்றி, கணவனின் தர்மத் துணைவியாக இரு; அதனால் புகழையும் தர்மத்தையும் அடைவாய்.