Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.117
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.117.1
राघवस्त्वथ यातेषु तपस्विषु विचिन्तयन् ।
न तत्रारोचयद्वासं कारणैर्बहुभिस्तदा ॥ २.११७.१ ॥
Als die Asketen fortgegangen waren, mochte Rāghava, nachdenkend, aus vielen Gründen dort nicht verweilen.
2.117.2
इह मे भरतो दृष्टो मातरश्च सनागराः ।
सा च मे स्मृतिरन्वेति तान्नित्यमनुशोचतः ॥ २.११७.२ ॥
Hier sah ich Bharata, die Mütter und die Bürger; und diese Erinnerung an sie kehrt zu mir zurück, und ich trauere stets um sie.
2.117.3
स्कन्धावारनिवेशेन तेन तस्य महात्मनः ।
हयहस्तिकरीषैश्च उपमर्द्दः कृतो भृशम् ॥ २.११७.३ ॥
Durch das Heerlager jenes Großherzigen sowie durch Pferde, Elefanten und deren Mist war dort großer Schaden angerichtet worden.
2.117.4
तस्मादन्यत्र गच्छाम इति सञ्चिन्त्य राघवः ।
प्रातिष्ठत स वैदेह्या लक्ष्मणेन च सङ्गतः ॥ २.११७.४ ॥
Daher brach Rāghava, im Entschluss »lasst uns anderswohin gehen«, mit Vaidehī und Lakṣmaṇa auf.
2.117.5
सो ऽत्रेराश्रममासाद्य तं ववन्दे महायशाः ।
तं चापि भगवानत्रिः पुत्रवत् प्रत्यपद्यत ॥ २.११७.५ ॥
Als er die Einsiedelei Atris erreicht hatte, verneigte sich der Ruhmreiche vor ihm; und der ehrwürdige Atri nahm ihn seinerseits wie einen Sohn auf.
2.117.6
स्वयमातिथ्यमादिश्य सर्वमस्य सुसत्कृतम् ।
सौमित्रिं च महाभागां सीतां च समसान्त्वयत् ॥ २.११७.६ ॥
Nachdem er selbst die Gastfreundschaft angeordnet hatte, ließ er alles gebührend ehren und tröstete Saumitri und die hochgesegnete Sītā gründlich.
2.117.7
पत्नीं च समनुप्राप्तां वृद्धामामन्त्र्य सत्कृताम् ।
सान्त्वयामास धर्मज्ञः सर्वभूतहिते रतः ॥ २.११७.७ ॥
Der Kenner des Dharma, der am Wohl aller Wesen Freude hatte, rief seine Gattin, die herangekommen war, betagt und geehrt, an und tröstete sie.
2.117.8
अनसूयां महाभागां तापसीं धर्मचारिणीम् ।
प्रतिगृह्णीष्व वैदेहीमब्रवीदृषिसत्तमः ।
रामाय चाचचक्षे तां तापसीं धर्मचारिणीम् ॥ २.११७.८ ॥
»Vaidehī soll Anasūyā empfangen, die hochbeglückte Asketin, die dem Dharma folgt«, sprach der beste der Weisen; und er stellte Rāma jene dharma-übende Asketin vor.
2.117.9
दशवर्षाण्यनावृष्ट्या दग्धे लोके निरन्तरम् ।
यया मूलफले सृष्टे जाह्नवी च प्रवर्त्तिता ॥ २.११७.९ ॥
als zehn Jahre lang aus Mangel an Regen die Welt unablässig verbrannte, und sie, durch die Wurzeln und Früchte hervorgebracht wurden und die Jāhnavī (Ganges) zum Fließen gebracht wurde—
2.117.10
उग्रेण तपसा युक्ता नियमैश्चाप्यलङ्कृता ।
दशवर्षसहस्राणि यया तप्तं महत्तपः ॥ २.११७.१० ॥
Mit gewaltiger Askese begabt und durch Gelübde geschmückt, vollzog sie zehntausend Jahre lang große Buße.
2.117.11
अनसूया व्रतैः स्नाता प्रत्यूहाश्च निवर्त्तिताः ।
देवकार्यनिमित्तं च यया संत्वरमाणया ।
दशरात्रं कृता रात्रिः सेयं मातेव ते ऽनघ ॥ २.११७.११ ॥
Durch ihre Gelübde gereinigt, beseitigte Anasūyā die Hindernisse; und sie, eilig für das Werk der Götter, machte zehn Nächte zu einer Nacht — sie ist wie eine Mutter für dich, o Makelloser.
2.117.12
तामिमां सर्वभूतानां नमस्कार्य्यां यशस्विनीम् ।
अभिगच्छतु वैदेही वृद्धामक्रोधनां सदा ।
अनसूयेति या लोके कर्मभिः ख्यातिमागता ॥ २.११७.१२ ॥
Möge Vaidehī zu ihr gehen, der berühmten, von allen Wesen zu verehrenden, der alten, stets zornlosen, die durch ihre Taten in der Welt als Anasūyā berühmt geworden ist.
2.117.13
एवं ब्रुवाणं तमृषिं तथेत्युक्त्वा स राघवः ।
सीतामुवाच धर्मज्ञामिदं वचनमुत्तमम् ॥ २.११७.१३ ॥
Nachdem Rāghava dem so sprechenden Weisen 'So sei es' gesagt hatte, richtete er an Sītā, die das Dharma kannte, diese vortrefflichen Worte.
2.117.14
राजपुत्रि श्रुतं त्वेतन्मुनेरस्य समीरितम् ।
श्रेयोर्थमात्मनः श्रीघ्रमभिगच्छ तपस्विनीम् ॥ २.११७.१४ ॥
Prinzessin, du hast gehört, was dieser Weise gesagt hat; zu deinem eigenen Wohl geh schnell zu jener Asketin.
2.117.15
सीता त्वेतद्वचः श्रुत्वा राघवस्य हितैषिणः ।
तामत्रिपत्नीं धर्मज्ञामभिचक्राम मैथिली ॥ २.११७.१५ ॥
Als Sītā diese Worte Rāghavas hörte, der ihr Wohl wünschte, ging die Maithilī auf die Gattin des Atri zu, die das Dharma kannte.
2.117.16
शिथिलां वलितां वृद्धां जरापाण्डरमूर्द्धजाम् ।
सततं वेपमानाङ्गी प्रवाते कदली यथा ॥ २.११७.१६ ॥
Schwach, faltig, alt, mit vom Alter weiß gewordenem Haar, die Glieder stets zitternd wie ein Bananenbaum im Wind.
2.117.17
तां तु सीता महाभागामनसूयां पतिव्रताम् ।
अभ्यवादयदव्यग्रा स्वनाम समुदाहरत् ॥ २.११७.१७ ॥
Sītā verneigte sich mit ruhigem Sinn vor der hochbeglückten, treuen Anasūyā und nannte ihren eigenen Namen.
2.117.18
अभिवाद्य च वैदेही तापसीं तामनिन्दिताम् ।
बद्धाञ्जलिपुटा हृष्टा पर्यपृच्छदनामयम् ॥ २.११७.१८ ॥
Nachdem Vaidehī die makellose Asketin ehrerbietig gegrüßt hatte, fragte sie freudig und mit gefalteten Händen nach ihrem Wohlergehen.
2.117.19
ततः सीतां महाभागां दृष्ट्वा तां धर्मचारिणीम् ।
सान्त्वयन्त्यब्रवीद्धृष्टा दिष्ट्या धर्ममवेक्षसे ॥ २.११७.१९ ॥
Als sie die überaus glückliche Sītā sah, die dem Dharma folgt, sprach sie sie freudig tröstend an: »Glücklicherweise hältst du an der Pflicht fest.«
2.117.20
त्यक्त्वा ज्ञातिजनं सीते मानमृद्धिं च भामिनि ।
अवरुद्धं वने रामं दिष्ट्या त्वमनुगच्छसि ॥ २.११७.२० ॥
O Sītā, o Schöne! Nachdem du Verwandte, Ansehen und Wohlstand verlassen hast, folgst du Rāma, der im Walde festgehalten wird — glücklicherweise tust du es.
2.117.21
नगरस्थो वनस्थो वा पापो वा यदि वा शुभः ।
यासां स्त्रीणां प्रियो भर्ता तासां लोका महोदयाः ॥ २.११७.२१ ॥
Ob er in der Stadt oder im Walde lebt, ob sündig oder tugendhaft: Für jene Frauen, denen der Gatte lieb ist, sind die Welten erhaben.
2.117.22
दुःशीलः कामवृत्तो वा धनैवा परिवर्जितः ।
स्त्रीणामार्यस्वभावानां परमं दैवतं पतिः ॥ २.११७.२२ ॥
Mag er auch schlechten Charakters, von Begierden getrieben oder ohne Reichtum sein: Für Frauen edler Art ist der Gatte die höchste Gottheit.
2.117.23
नातो विशिष्टं पश्यामि बान्धवं विमृशन्त्यहम् ।
सर्वत्रयोग्यं वैदेहि तपःकृतमिवाव्ययम् ॥ २.११७.२३ ॥
O Vaidehī! Wenn ich nachdenke, sehe ich keinen Verwandten, der ihm überlegen wäre: Er ist in jeder Hinsicht würdig, gleichsam durch Askese geschaffen und unvergänglich.
2.117.24
न त्वेनमवगच्छन्ति गुणदोषमसत्स्त्रियः ।
कामवक्तव्यहृदया भर्तृनाथा श्चरन्ति याः ॥ २.११७.२४ ॥
Jene niederen Frauen, die die Tugenden und Fehler ihres Gatten nicht erkennen, deren Herz nur für Worte der Begierde offen ist und die umherschweifen, obwohl sie den Gatten als Herrn haben.
2.117.25
प्राप्नुवन्त्ययशश्चैव धर्मभ्रंशं च मैथिलि ।
अकार्यवशमापन्नाः स्त्रियो याः खलु तद्विधाः ॥ २.११७.२५ ॥
O Maithilī, Frauen dieser Art, in die Gewalt unziemlicher Taten geraten, erlangen gewiss Schande und den Verlust des Dharma.
2.117.26
त्वद्विधास्तु गुणैर्युक्ता दृष्टलोकपरावराः ।
स्त्रियः स्वग चरिष्यन्ति यथा धर्मकृतस्तथा ॥ २.११७.२६ ॥
Doch Frauen wie du, mit Tugenden begabt und das Hohe und Niedrige der Welt kennend, werden in den Himmel gehen, wie die, die Dharma getan haben.
2.117.27
तदेवमेनं त्वमनुव्रता सती पतिव्रतानां समयानुवर्तिनी ।
भवस्व भर्त्तुः सहधर्मचारिणी यशश्च धर्मं च ततः समाप्स्यसि ॥ २.११७.२७ ॥
Darum sei eine tugendhafte Gattin, die ihrem Gatten folgt, den Gebräuchen treuer Gattinnen gemäß, eine Gefährtin des Gatten im Dharma; so wirst du Ruhm und Dharma erlangen.