Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.13.1
अतदर्हं महाराजं शयानमतथोचितम्।
ययातिमिव पुण्यान्ते देवलोकात् परिच्युतम् ॥ २.१३.१ ॥
Großer König, der dies nicht verdiente und sich so nicht zu legen geziemte, lag da wie Yayāti, der vom Götterhimmel fiel, als sein Verdienst erschöpft war.
2.13.2
अनर्थरूपासिद्धार्था ह्यभीता भयदर्शिनी।
पुनराकारयामास तमेव वरमङ्गना ॥ २.१३.२ ॥
Jene Frau, die Gestalt des Unheils, deren Absicht unerfüllt war, furchtlos und doch Furcht zeigend, ließ den König eben um jenes Gewährs willen erneut herbeirufen.
2.13.3
त्वं कत्थसे महाराज सत्यवादी दृढव्रतः।
मम चेदं वरं कस्माद् विधारयितुमिच्छसि ॥ २.१३.३ ॥
Du rühmst dich, großer König, wahrhaftig und fest im Gelübde zu sein; warum willst du mir dann diesen meinen Gewährsanspruch vorenthalten?
2.13.4
एवमुक्तस्तु कैकेय्या राजा दशरथस्तदा।
प्रत्युवाच ततः क्रुद्धो मुहूर्तं विह्वलन्निव ॥ २.१३.४ ॥
Als Kaikeyī so gesprochen hatte, antwortete König Daśaratha, zornig und einen Augenblick wie verwirrt.
2.13.5
मृते मयि गते रामे वनं मनुजपुङ्गवे।
हन्तानार्ये ममामित्रे सकामा सुखिनी भव ॥ २.१३.५ ॥
Wenn ich tot bin und Rāma, der Stier unter den Menschen, in den Wald gegangen ist, dann sei, weh, unedle Feindin, glücklich, dein Wunsch erfüllt.
2.13.6
स्वर्गेऽपि खलु रामस्य कुशलं दैवतैरहम्।
प्रत्यादेशादभिहितं धारयिष्ये कथं बत ॥ २.१३.६ ॥
Auch im Himmel haben die Götter Rāmas Wohl gewiss verkündet. Wie also, weh, soll ich diesen Befehl gegen ihn ertragen?
2.13.7
कैकेय्याः प्रियकामेन रामः प्रव्राजितो वनम्।
यदि सत्यं ब्रवीम्येतत् तदसत्यं भविष्यति ॥ २.१३.७ ॥
Rāma wurde von jemandem in den Wald geschickt, der Kaikeyī gefallen wollte. Sage ich, dass dies wahr ist, so wird es falsch werden.
2.13.8
अपुत्रेण मया पुत्रः श्रमेण महता महान्।
रामो लब्धो महातेजाः स कथं त्यज्यते मया ॥ २.१३.८ ॥
Ich, der keinen Sohn hatte, habe mit großer Mühe Rāma, einen großen Sohn von großem Glanz, erlangt. Wie kann er von mir verstoßen werden?
2.13.9
शूरश्च कृतविद्यश्च जितक्रोधः क्षमापरः।
कथं कमलपत्राक्षो मया रामो विवास्यते ॥ २.१३.९ ॥
Wie kann ich Rāma verbannen, den Tapferen, Gelehrten, Bezwinger des Zorns, der Geduld ergeben, den lotusblattäugigen?
2.13.10
कथमिन्दीवरश्यामं दीर्घबाहुं महाबलम्।
अभिराममहं रामं स्थापयिष्यामि दण्डकान् ॥ २.१३.१० ॥
Wie soll ich Rāma, dunkel wie die blaue Lotusblüte, langarmig, von großer Kraft, entzückend, in die Wälder von Daṇḍaka schicken?
2.13.11
सुखानामुचितस्यैव दुःखैरनुचितस्य च।
दुःखं नामानुपश्येयं कथं रामस्य धीमतः ॥ २.१३.११ ॥
Wie könnte ich das Leid des weisen Rāma sehen, der nur des Glücks würdig ist und das Leiden keineswegs verdient?
2.13.12
यदि दुःखमकृत्वा तु मम संक्रमणं भवेत्।
अदुःखार्हस्य रामस्य ततः सुखमवाप्नुयाम् ॥ २.१३.१२ ॥
Könnte ich, ohne Rāma Leid zuzufügen, über mein eigenes Leid hinwegkommen, so würde ich durch Rāma, der kein Leid verdient, Glück erlangen.
2.13.13
नृशंसे पापसंकल्पे रामं सत्यपराक्रमम्।
किं विप्रियेण कैकेयि प्रियं योजयसे मम ॥ २.१३.१३ ॥
Grausame, du Frau mit bösen Absichten, Kaikeyī! Warum bereitest du mir durch dieses Unerfreuliche eine Freude, indem du Rāma, dessen Tapferkeit wahr ist, fortschickst?
2.13.14
अकीर्तिरतुला लोके ध्रुवं परिभविष्यति।
तथा विलपतस्तस्य परिभ्रमितचेतसः ॥ २.१३.१४ ॥
Eine unvergleichliche Schande wird sicherlich über mich in der Welt kommen, während ich klage, der Geist verwirrt.
2.13.15
अस्तमभ्यागमत् सूर्यो रजनी चाभ्यवर्तत।
सा त्रियामा तदार्तस्य चन्द्रमण्डलमण्डिता ॥ २.१३.१५ ॥
Die Sonne neigte sich dem Untergang zu, und die Nacht brach herein; für den Betrübten war jene dreiteilige Nacht vom Mondkreis geschmückt.
2.13.16
राज्ञो विलपमानस्य न व्यभासत शर्वरी।
सदैवोष्णं विनिःश्वस्य वृद्धो दशरथो नृपः ॥ २.१३.१६ ॥
Für den klagenden König leuchtete die Nacht nicht; der greise König Daśaratha seufzte immerfort heiß.
2.13.17
विललापार्तवद् दुःखं गगनासक्तलोचनः।
न प्रभातं त्वयेच्छामि निशे नक्षत्रभूषिते ॥ २.१३.१७ ॥
Mit auf den Himmel gerichteten Augen klagte er wie einer in Qual: »O Nacht, geschmückt mit Sternen, ich wünsche nicht, dass der Morgen durch dich kommt.«
2.13.18
क्रियतां मे दया भद्रे मयायं रचितोऽञ्जलिः।
अथवा गम्यतां शीघ्रं नाहमिच्छामि निर्घृणाम् ॥ २.१३.१८ ॥
O edle Frau, erbarme dich meiner; ich habe diese Hände gefaltet. Oder geh schnell; ich wünsche keine unbarmherzige Frau.
2.13.19
नृशंसां केकयीं द्रष्टुं यत्कृते व्यसनं मम।
एवमुक्त्वा ततो राजा कैकेयीं संयताञ्जलिः ॥ २.१३.१९ ॥
Nachdem er gesagt hatte: »Die grausame Kaikeyī zu sehen, um deretwillen mein Untergang kam«, sprach der König mit gefalteten Händen zu Kaikeyī.
2.13.20
प्रसादयामास पुनः कैकेयीं राजधर्मवित्।
साधुवृत्तस्य दीनस्य त्वद्गतस्य गतायुषः ॥ २.१३.२० ॥
Der König, der die königliche Pflicht kannte, suchte Kaikeyī erneut zu besänftigen: »Ich, von gutem Wandel, elend, zu dir Zuflucht suchend, dessen Leben zu Ende geht.«
2.13.21
प्रसादः क्रियतां भद्रे देवि राज्ञो विशेषतः।
शून्ये न खलु सुश्रोणि मयेदं समुदाहृतम् ॥ २.१३.२१ ॥
Erweise deine Gnade, o edle Frau, o Königin, besonders dem König. O du Schönhüftige, was ich gesagt habe, wurde nicht an einem leeren Ort gesprochen.
2.13.22
कुरु साधुप्रसादं मे बाले सहृदया ह्यसि।
प्रसीद देवि रामो मे त्वद्दत्तं राज्यमव्ययम् ॥ २.१३.२२ ॥
Erweise mir eine gute Gunst, junge Frau, du bist ja mitfühlend. O Königin, sei gnädig: meinen Rāma und das unvergängliche Reich, das du gegeben hast.
2.13.23
लभतामसितापाङ्गे यशः परमवाप्स्यसि।
मम रामस्य लोकस्य गुरूणां भरतस्य च।
प्रियमेतद् गुरुश्रोणि कुरु चारुमुखेक्षणे ॥ २.१३.२३ ॥
Möge Rāma es erlangen, o du mit den dunklen Augen, und du wirst höchsten Ruhm gewinnen. Tu diese erfreuliche Tat für mich, für Rāma, für die Welt, für die Älteren und für Bharata, o du Schwerhüftige, du mit schönem Antlitz und Blick.
2.13.24
विशुद्धभावस्य हि दुष्टभावा
दीनस्य ताम्राश्रुकलस्य राज्ञः।
श्रुत्वा विचित्रं करुणं विलापं
भर्तुर्नृशंसा न चकार वाक्यम् ॥ २.१३.२४ ॥
Obwohl sie die seltsame, erbarmenswerte Klage des Königs hörte, des reinen Wesens, elend, mit rötlichen Tränen, befolgte die grausame Frau von böser Gesinnung das Wort ihres Gatten nicht.
2.13.25
ततः स राजा पुनरेव मूर्च्छितः
प्रियामतुष्टां प्रतिकूलभाषिणीम्।
समीक्ष्य पुत्रस्य विवासनं प्रति
क्षितौ विसंज्ञो निपपात दुःखितः ॥ २.१३.२५ ॥
Da fiel der König erneut in Ohnmacht. Als er seine geliebte, unzufriedene und widersprechende Gemahlin sah und die Verbannung seines Sohnes bedachte, sank der betrübte König bewusstlos zu Boden.
2.13.26
इतीव राज्ञो व्यथितस्य सा निशा
जगाम घोरं श्वसतो मनस्विनः।
विबोध्यमानः प्रतिबोधनं तदा
निवारयामास स राजसत्तमः ॥ २.१३.२६ ॥
So verging jene schreckliche Nacht für den betrübten, tief seufzenden, hochgesinnten König. Obwohl man ihn weckte, weigerte sich dieser beste der Könige, zum Bewusstsein zurückzukehren.