வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.13.1
अतदर्हं महाराजं शयानमतथोचितम्।
ययातिमिव पुण्यान्ते देवलोकात् परिच्युतम् ॥ २.१३.१ ॥
மகாராஜா, இதற்குத் தகுதியற்றவராகவும் இப்படிக் கிடக்கத் தகாதவராகவும் இருந்த அவர், புண்ணியம் தீர்ந்தபோது தேவலோகத்திலிருந்து வீழ்ந்த யயாதியைப் போலக் கிடந்தார்.
2.13.2
अनर्थरूपासिद्धार्था ह्यभीता भयदर्शिनी।
पुनराकारयामास तमेव वरमङ्गना ॥ २.१३.२ ॥
அனர்த்தத்தின் வடிவமாய், நோக்கம் நிறைவேறாதவளாய், அஞ்சாதவளாயினும் அச்சம் காட்டும் அந்தப் பெண், அந்த வரத்தைப் பற்றியே மீண்டும் அரசனை அழைக்கச் செய்தாள்.
2.13.3
त्वं कत्थसे महाराज सत्यवादी दृढव्रतः।
मम चेदं वरं कस्माद् विधारयितुमिच्छसि ॥ २.१३.३ ॥
மகாராஜா, நீர் சத்தியவாதியும் உறுதிவிரதம் கொண்டவர் என்று பெருமை பேசுகிறீர்; பின் ஏன் என் இந்த வரத்தை நிறுத்தி வைக்க விரும்புகிறீர்?
2.13.4
एवमुक्तस्तु कैकेय्या राजा दशरथस्तदा।
प्रत्युवाच ततः क्रुद्धो मुहूर्तं विह्वलन्निव ॥ २.१३.४ ॥
கைகேயி இவ்வாறு கூறியபோது, அரசன் தசரதன் அப்போது கோபமுற்று, ஒரு கணம் நிலைகுலைந்தவன் போல பதில் கூறினான்.
2.13.5
मृते मयि गते रामे वनं मनुजपुङ्गवे।
हन्तानार्ये ममामित्रे सकामा सुखिनी भव ॥ २.१३.५ ॥
நான் இறந்த பின்னும், மனிதர்களில் காளையான ராமன் காட்டுக்குப் போன பின்னும், ஐயோ அநாரியே, என் பகைவளே, உன் விருப்பம் நிறைவேறி மகிழ்ச்சியுடன் இரு.
2.13.6
स्वर्गेऽपि खलु रामस्य कुशलं दैवतैरहम्।
प्रत्यादेशादभिहितं धारयिष्ये कथं बत ॥ २.१३.६ ॥
சொர்க்கத்திலும் தேவர்கள் ராமனின் நலத்தைக் கூறியுள்ளனர்; அப்படியிருக்க, அவனுக்கு எதிரான இந்தக் கட்டளைக்குப் பின், ஐயோ, நான் இதை எப்படித் தாங்குவேன்?
2.13.7
कैकेय्याः प्रियकामेन रामः प्रव्राजितो वनम्।
यदि सत्यं ब्रवीम्येतत् तदसत्यं भविष्यति ॥ २.१३.७ ॥
கைகேயியின் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற விரும்பியவரால் ராமன் காட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டான். இதைச் சத்தியமாகச் சொன்னால், அது அசத்தியமாகிவிடும்.
2.13.8
अपुत्रेण मया पुत्रः श्रमेण महता महान्।
रामो लब्धो महातेजाः स कथं त्यज्यते मया ॥ २.१३.८ ॥
மகனில்லாத நான் பெரும் முயற்சியால் பெற்ற மகன், மகா தேஜஸ்வி ராமன். அவனை நான் எப்படித் துறக்க முடியும்?
2.13.9
शूरश्च कृतविद्यश्च जितक्रोधः क्षमापरः।
कथं कमलपत्राक्षो मया रामो विवास्यते ॥ २.१३.९ ॥
வீரனும், கல்வியில் தேர்ந்தவனும், கோபத்தை வென்றவனும், பொறுமையில் ஈடுபட்டவனுமான தாமரைக் கண்ணன் ராமனை நான் எப்படி நாடுகடத்த முடியும்?
2.13.10
कथमिन्दीवरश्यामं दीर्घबाहुं महाबलम्।
अभिराममहं रामं स्थापयिष्यामि दण्डकान् ॥ २.१३.१० ॥
நீல தாமரை போல் கருநிறமும், நீண்ட புயங்களும், பெரும் வலிமையும், மனம் கவரும் அழகும் கொண்ட ராமனை நான் எப்படி தண்டகாரண்யத்திற்கு அனுப்புவேன்?
2.13.11
सुखानामुचितस्यैव दुःखैरनुचितस्य च।
दुःखं नामानुपश्येयं कथं रामस्य धीमतः ॥ २.१३.११ ॥
சுகத்திற்கே தகுதியானவனும், துன்பத்திற்குத் தகுதியற்றவனுமான அறிவுள்ள ராமனின் துன்பத்தை நான் எப்படிக் காண முடியும்?
2.13.12
यदि दुःखमकृत्वा तु मम संक्रमणं भवेत्।
अदुःखार्हस्य रामस्य ततः सुखमवाप्नुयाम् ॥ २.१३.१२ ॥
ராமனுக்குத் துன்பம் கொடுக்காமலேயே என் துன்பத்திலிருந்து நான் கடந்துபோக முடியுமானால், துன்பத்திற்குத் தகுதியற்ற ராமனால் நான் சுகத்தைப் பெறுவேன்.
2.13.13
नृशंसे पापसंकल्पे रामं सत्यपराक्रमम्।
किं विप्रियेण कैकेयि प्रियं योजयसे मम ॥ २.१३.१३ ॥
கொடியவளே, பாவ எண்ணம் கொண்டவளே கைகேயி! உண்மைப் பராக்கிரமம் கொண்ட ராமனை அகற்றி எனக்கு என்ன இன்பத்தை நீ தருகிறாய்?
2.13.14
अकीर्तिरतुला लोके ध्रुवं परिभविष्यति।
तथा विलपतस्तस्य परिभ्रमितचेतसः ॥ २.१३.१४ ॥
உலகில் எனக்கு ஒப்பற்ற அபகீர்த்தி நிச்சயம் உண்டாகும்; இவ்வாறு புலம்பி, கலங்கிய மனதுடன் இருக்கும் எனக்கு (இது நேரும்).
2.13.15
अस्तमभ्यागमत् सूर्यो रजनी चाभ्यवर्तत।
सा त्रियामा तदार्तस्य चन्द्रमण्डलमण्डिता ॥ २.१३.१५ ॥
சூரியன் அஸ்தமிக்கும் நிலைக்கு வந்தான்; இரவும் நெருங்கி வந்தது. துன்புற்ற அவனுக்கு அந்த முந்நான்கு யாமங்கள் கொண்ட இரவு சந்திர மண்டலத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.
2.13.16
राज्ञो विलपमानस्य न व्यभासत शर्वरी।
सदैवोष्णं विनिःश्वस्य वृद्धो दशरथो नृपः ॥ २.१३.१६ ॥
புலம்பிக்கொண்டிருந்த அரசனுக்கு அந்த இரவு ஒளிரவில்லை; முதியவரான மன்னன் தசரதன் எப்போதும் சூடான பெருமூச்சுகளை விட்டுக்கொண்டிருந்தான்.
2.13.17
विललापार्तवद् दुःखं गगनासक्तलोचनः।
न प्रभातं त्वयेच्छामि निशे नक्षत्रभूषिते ॥ २.१३.१७ ॥
வானில் கண்களைப் பதித்து, துன்பத்தால் வருந்தியவரைப் போல் புலம்பினார்: "நட்சத்திரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இரவே! உன்னால் விடியல் வருவதை நான் விரும்பவில்லை."
2.13.18
क्रियतां मे दया भद्रे मयायं रचितोऽञ्जलिः।
अथवा गम्यतां शीघ्रं नाहमिच्छामि निर्घृणाम् ॥ २.१३.१८ ॥
நற்குணமுள்ளவளே! எனக்கு இரக்கம் காட்டு; நான் இதோ கூப்பிய கரங்களுடன் இருக்கிறேன். அல்லது விரைவில் போய்விடு; இரக்கமற்ற உன்னை நான் விரும்பவில்லை.
2.13.19
नृशंसां केकयीं द्रष्टुं यत्कृते व्यसनं मम।
एवमुक्त्वा ततो राजा कैकेयीं संयताञ्जलिः ॥ २.१३.१९ ॥
கொடியவளான கைகேயியைப் பார்ப்பதும், அவளால் என் அழிவு வந்ததும் — இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, மன்னன் கைகூப்பியபடி கைகேயியிடம் பேசினான்.
2.13.20
प्रसादयामास पुनः कैकेयीं राजधर्मवित्।
साधुवृत्तस्य दीनस्य त्वद्गतस्य गतायुषः ॥ २.१३.२० ॥
அரச தர்மம் அறிந்த மன்னன் மீண்டும் கைகேயியைச் சமாதானப்படுத்த முயன்றான் — நல்லொழுக்கமுள்ள, துயருற்ற, உன்னிடம் அடைக்கலம் வந்த, வாழ்நாள் குன்றிய நான்.
2.13.21
प्रसादः क्रियतां भद्रे देवि राज्ञो विशेषतः।
शून्ये न खलु सुश्रोणि मयेदं समुदाहृतम् ॥ २.१३.२१ ॥
நற்குணவதியே, தேவியே, மன்னனின் மீது சிறப்பாகக் கருணை காட்டு. அழகிய இடையுடையவளே, நான் சொன்னது வெறுமையான இடத்தில் சொல்லப்படவில்லை.
2.13.22
कुरु साधुप्रसादं मे बाले सहृदया ह्यसि।
प्रसीद देवि रामो मे त्वद्दत्तं राज्यमव्ययम् ॥ २.१३.२२ ॥
எனக்கு நல்ல அருள் செய், பெண்ணே, நீ இரக்கமுள்ளவள். தேவியே, மனம் இரங்கு — என் ராமனை, உன்னால் அளிக்கப்பட்ட அழியாத அரசை.
2.13.23
लभतामसितापाङ्गे यशः परमवाप्स्यसि।
मम रामस्य लोकस्य गुरूणां भरतस्य च।
प्रियमेतद् गुरुश्रोणि कुरु चारुमुखेक्षणे ॥ २.१३.२३ ॥
கருங்கண்ணியே, ராமன் அடையட்டும்; நீ மிகுந்த புகழ் பெறுவாய். என்னுடைய, ராமனுடைய, உலகத்தின், பெரியோர்களின், பரதனின் நலனுக்கான இந்த இனிய செயலைச் செய், அழகிய முகமும் கண்களும் உடையவளே.
2.13.24
विशुद्धभावस्य हि दुष्टभावा
दीनस्य ताम्राश्रुकलस्य राज्ञः।
श्रुत्वा विचित्रं करुणं विलापं
भर्तुर्नृशंसा न चकार वाक्यम् ॥ २.१३.२४ ॥
தூய குணமுள்ள, துயருற்ற, சிவந்த கண்ணீர் சிந்தும் மன்னனின் பலவிதமான, உருக்கமான புலம்பலைக் கேட்டும், தீய குணமுடைய கொடிய அவள் கணவனின் சொல்லைக் கேட்கவில்லை.
2.13.25
ततः स राजा पुनरेव मूर्च्छितः
प्रियामतुष्टां प्रतिकूलभाषिणीम्।
समीक्ष्य पुत्रस्य विवासनं प्रति
क्षितौ विसंज्ञो निपपात दुःखितः ॥ २.१३.२५ ॥
அப்போது அரசன் மீண்டும் மயங்கினான். மகிழ்ச்சியற்றவளும் எதிராகப் பேசுபவளுமான தன் அன்பு மனைவியையும், மகனின் நாடுகடத்தலையும் கண்டு, துன்புற்ற அரசன் உணர்வற்று நிலத்தில் வீழ்ந்தான்.
2.13.26
इतीव राज्ञो व्यथितस्य सा निशा
जगाम घोरं श्वसतो मनस्विनः।
विबोध्यमानः प्रतिबोधनं तदा
निवारयामास स राजसत्तमः ॥ २.१३.२६ ॥
இவ்வாறு துயருற்று ஆழ்ந்து பெருமூச்செறிந்த அந்த மனம் நிறைந்த அரசனின் அந்த பயங்கரமான இரவு கழிந்தது. அப்போது எழுப்பப்பட்டபோதும், அந்த சிறந்த அரசன் விழிப்பதை மறுத்தான்.