Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.13.1
अतदर्हं महाराजं शयानमतथोचितम्।
ययातिमिव पुण्यान्ते देवलोकात् परिच्युतम् ॥ २.१३.१ ॥
Grande rei, que não merecia isto nem era digno de jazer assim, jazia como Yayāti caído do mundo dos deuses quando seu mérito se esgotou.
2.13.2
अनर्थरूपासिद्धार्था ह्यभीता भयदर्शिनी।
पुनराकारयामास तमेव वरमङ्गना ॥ २.१३.२ ॥
Aquela mulher, forma mesma da ruína, com o propósito não cumprido, destemida e ainda assim mostrando medo, mandou chamar de novo o rei por aquele mesmo dom.
2.13.3
त्वं कत्थसे महाराज सत्यवादी दृढव्रतः।
मम चेदं वरं कस्माद् विधारयितुमिच्छसि ॥ २.१३.३ ॥
Tu te glorias, grande rei, de ser verdadeiro e firme em teu voto; por que então queres reter este meu dom?
2.13.4
एवमुक्तस्तु कैकेय्या राजा दशरथस्तदा।
प्रत्युवाच ततः क्रुद्धो मुहूर्तं विह्वलन्निव ॥ २.१३.४ ॥
Quando Kaikeyī assim falou, o rei Daśaratha, irado e por um instante como que perturbado, respondeu.
2.13.5
मृते मयि गते रामे वनं मनुजपुङ्गवे।
हन्तानार्ये ममामित्रे सकामा सुखिनी भव ॥ २.१३.५ ॥
Quando eu estiver morto e Rāma, touro entre os homens, tiver ido à floresta, então, ai, ignóbil inimiga minha, sê feliz com o teu desejo realizado.
2.13.6
स्वर्गेऽपि खलु रामस्य कुशलं दैवतैरहम्।
प्रत्यादेशादभिहितं धारयिष्ये कथं बत ॥ २.१३.६ ॥
Até no céu os deuses declararam com certeza o bem-estar de Rāma. Como, então, ai, hei de suportar esta ordem dada contra ele?
2.13.7
कैकेय्याः प्रियकामेन रामः प्रव्राजितो वनम्।
यदि सत्यं ब्रवीम्येतत् तदसत्यं भविष्यति ॥ २.१३.७ ॥
Rāma foi enviado à floresta por aquele que desejava agradar Kaikeyī. Se eu disser que isto é verdade, então se tornará falso.
2.13.8
अपुत्रेण मया पुत्रः श्रमेण महता महान्।
रामो लब्धो महातेजाः स कथं त्यज्यते मया ॥ २.१३.८ ॥
Eu, que não tinha filho, obtive com grande esforço Rāma, um grande filho de grande brilho. Como pode ele ser abandonado por mim?
2.13.9
शूरश्च कृतविद्यश्च जितक्रोधः क्षमापरः।
कथं कमलपत्राक्षो मया रामो विवास्यते ॥ २.१३.९ ॥
Como posso exilar Rāma, o valente, o versado, o vencedor da ira, devotado à paciência, de olhos como pétalas de lótus?
2.13.10
कथमिन्दीवरश्यामं दीर्घबाहुं महाबलम्।
अभिराममहं रामं स्थापयिष्यामि दण्डकान् ॥ २.१३.१० ॥
Como enviarei Rāma, escuro como o lótus azul, de longos braços, de grande força, encantador, às florestas de Daṇḍaka?
2.13.11
सुखानामुचितस्यैव दुःखैरनुचितस्य च।
दुःखं नामानुपश्येयं कथं रामस्य धीमतः ॥ २.१३.११ ॥
Como poderia eu ver a dor atingir Rāma, o sábio, que merece apenas a felicidade e de modo algum merece o sofrimento?
2.13.12
यदि दुःखमकृत्वा तु मम संक्रमणं भवेत्।
अदुःखार्हस्य रामस्य ततः सुखमवाप्नुयाम् ॥ २.१३.१२ ॥
Se, sem causar sofrimento a Rāma, eu pudesse superar a minha própria dor, então, por meio de Rāma, que não merece sofrer, obteria a felicidade.
2.13.13
नृशंसे पापसंकल्पे रामं सत्यपराक्रमम्।
किं विप्रियेण कैकेयि प्रियं योजयसे मम ॥ २.१३.१३ ॥
Cruel, de intenção perversa, Kaikeyī! Que alegria me proporcionas com esta desgraça, afastando Rāma, cujo valor é verdadeiro?
2.13.14
अकीर्तिरतुला लोके ध्रुवं परिभविष्यति।
तथा विलपतस्तस्य परिभ्रमितचेतसः ॥ २.१३.१४ ॥
Uma infâmia incomparável recairá certamente sobre mim no mundo, enquanto me lamento, com a mente perturbada.
2.13.15
अस्तमभ्यागमत् सूर्यो रजनी चाभ्यवर्तत।
सा त्रियामा तदार्तस्य चन्द्रमण्डलमण्डिता ॥ २.१३.१५ ॥
O sol aproximou-se do ocaso e a noite chegou; para o aflito, aquela noite de três vigílias estava adornada pelo disco da lua.
2.13.16
राज्ञो विलपमानस्य न व्यभासत शर्वरी।
सदैवोष्णं विनिःश्वस्य वृद्धो दशरथो नृपः ॥ २.१३.१६ ॥
Para o rei que se lamentava, a noite não brilhava; o velho rei Daśaratha suspirava sem cessar, com suspiros ardentes.
2.13.17
विललापार्तवद् दुःखं गगनासक्तलोचनः।
न प्रभातं त्वयेच्छामि निशे नक्षत्रभूषिते ॥ २.१३.१७ ॥
Com os olhos fixos no céu, lamentou-se como um aflito: "Ó noite adornada de estrelas! Não desejo que a aurora venha por ti."
2.13.18
क्रियतां मे दया भद्रे मयायं रचितोऽञ्जलिः।
अथवा गम्यतां शीघ्रं नाहमिच्छामि निर्घृणाम् ॥ २.१३.१८ ॥
Ó nobre senhora, tem misericórdia de mim; eu uno estas mãos em súplica. Ou então, vai-te depressa; não quero uma mulher sem piedade.
2.13.19
नृशंसां केकयीं द्रष्टुं यत्कृते व्यसनं मम।
एवमुक्त्वा ततो राजा कैकेयीं संयताञ्जलिः ॥ २.१३.१९ ॥
Tendo dito: «Ver a cruel Kaikeyī, por causa de quem veio a minha ruína», o rei, com as palmas unidas, então falou a Kaikeyī.
2.13.20
प्रसादयामास पुनः कैकेयीं राजधर्मवित्।
साधुवृत्तस्य दीनस्य त्वद्गतस्य गतायुषः ॥ २.१३.२० ॥
O rei, conhecedor do dever real, procurou de novo apaziguar Kaikeyī: «Eu, de boa conduta, desditoso, que a ti vim buscar refúgio, cuja vida já se esvai.»
2.13.21
प्रसादः क्रियतां भद्रे देवि राज्ञो विशेषतः।
शून्ये न खलु सुश्रोणि मयेदं समुदाहृतम् ॥ २.१३.२१ ॥
Mostra o teu favor, ó gentil senhora, ó rainha, sobretudo ao rei. Ó de belos quadris, o que disse não foi dito em lugar vazio.
2.13.22
कुरु साधुप्रसादं मे बाले सहृदया ह्यसि।
प्रसीद देवि रामो मे त्वद्दत्तं राज्यमव्ययम् ॥ २.१३.२२ ॥
Concede-me um bom favor, jovem; de fato és compassiva. Ó rainha, sê benevolente: o meu Rāma e o reino imperecível que tu me deste.
2.13.23
लभतामसितापाङ्गे यशः परमवाप्स्यसि।
मम रामस्य लोकस्य गुरूणां भरतस्य च।
प्रियमेतद् गुरुश्रोणि कुरु चारुमुखेक्षणे ॥ २.१३.२३ ॥
Que Rāma o obtenha, ó de olhos escuros, e tu alcançarás a suprema glória. Faze este ato agradável por mim, por Rāma, pelo mundo, pelos anciãos e por Bharata, ó de ancas largas, de belo rosto e olhar.
2.13.24
विशुद्धभावस्य हि दुष्टभावा
दीनस्य ताम्राश्रुकलस्य राज्ञः।
श्रुत्वा विचित्रं करुणं विलापं
भर्तुर्नृशंसा न चकार वाक्यम् ॥ २.१३.२४ ॥
Embora ouvisse o estranho e lamentoso pranto do rei, de natureza pura, desditoso, com lágrimas avermelhadas, a cruel, de mau caráter, não atendeu a palavra do esposo.
2.13.25
ततः स राजा पुनरेव मूर्च्छितः
प्रियामतुष्टां प्रतिकूलभाषिणीम्।
समीक्ष्य पुत्रस्य विवासनं प्रति
क्षितौ विसंज्ञो निपपात दुःखितः ॥ २.१३.२५ ॥
Então o rei desmaiou novamente. Vendo sua amada esposa, descontente e falando contra ele, e o exílio de seu filho, o rei aflito perdeu os sentidos e caiu no chão.
2.13.26
इतीव राज्ञो व्यथितस्य सा निशा
जगाम घोरं श्वसतो मनस्विनः।
विबोध्यमानः प्रतिबोधनं तदा
निवारयामास स राजसत्तमः ॥ २.१३.२६ ॥
Assim passou aquela noite terrível para o rei aflito, que suspirava fundo, de nobre espírito. Embora despertado, aquele melhor dos reis recusou-se a recobrar os sentidos.