Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.19
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.19.1
तदप्रियममित्रघ्नो वचनं मरणोपमम्।
श्रुत्वा न विव्यथे रामः कैकेयीं चेदमब्रवीत् ॥ २.१९.१ ॥
Als er diese unangenehmen, dem Tod gleichen Worte hörte, war Rāma, der Feindevernichter, nicht betrübt, und er sprach zu Kaikeyī dies.
2.19.2
एवमस्तु गमिष्यामि वनं वस्तुमहं त्वितः।
जटाचीरधरो राज्ञः प्रतिज्ञामनुपालयन् ॥ २.१९.२ ॥
So sei es. Das Gelübde des Königs haltend, mit verfilztem Haar und Rindengewändern, werde ich von hier in den Wald ziehen, um dort zu wohnen.
2.19.3
इदं तु ज्ञातुमिच्छामि किमर्थं मां महीपतिः।
नाभिनन्दति दुर्धर्षो यथापूर्वमरिंदमः ॥ २.१९.३ ॥
Doch ich möchte wissen, warum der König, dieser unbezwingliche Bezwinger der Feinde, mich nicht mehr wie früher willkommen heißt.
2.19.4
मन्युर्न च त्वया कार्यो देवि ब्रूमि तवाग्रतः।
यास्यामि भव सुप्रीता वनं चीरजटाधरः ॥ २.१९.४ ॥
Lass keinen Zorn in dir aufkommen, o Königin; ich sage es vor dir. Sei sehr zufrieden. Ich werde in den Wald gehen, in Rindengewändern und mit verfilztem Haar.
2.19.5
हितेन गुरुणा पित्रा कृतज्ञेन नृपेण च।
नियुज्यमानो विस्रब्धः किं न कुर्यामहं प्रियम् ॥ २.१९.५ ॥
Wenn ein wohlwollender Lehrer, ein Vater und ein dankbarer König mir gebieten, welche liebe Tat sollte ich in Zuversicht nicht vollbringen?
2.19.6
अलीकं मानसं त्वेकं हृदयं दहते मम।
स्वयं यन्नाह मां राजा भरतस्याभिषेचनम् ॥ २.१९.६ ॥
Ein einziger falscher Gedanke brennt in meinem Herzen: Warum hat mir der König selbst nicht von Bharatas Salbung erzählt?
2.19.7
अहं हि सीतां राज्यं च प्राणानिष्टान् धनानि च।
हृष्टो भ्रात्रे स्वयं दद्यां भरतायाप्रचोदितः ॥ २.१९.७ ॥
Ich selbst würde freudig Sītā, das Königreich, mein teures Leben und meine Reichtümer meinem Bruder Bharata geben, auch ungefragt.
2.19.8
किं पुनर्मनुजेन्द्रेण स्वयं पित्रा प्रचोदितः।
तव च प्रियकामार्थं प्रतिज्ञामनुपालयन् ॥ २.१९.८ ॥
Wenn der Herr der Menschen, unser Vater, selbst gedrängt hat und ich mein Gelübde halte, um deinen lieben Wunsch zu erfüllen, was ist dann noch zu sagen?
2.19.9
तथाश्वासय ह्रीमन्तं किं त्विदं यन्महीपतिः।
वसुधासक्तनयनो मन्दमश्रूणि मुञ्चति ॥ २.१९.९ ॥
"So tröste denn den bescheidenen Rāma. Warum vergießt dieser Herr der Erde, die Augen auf den Boden gerichtet, langsam Tränen?"
2.19.10
गच्छन्तु चैवानयितुं दूताः शीघ्रजवैर्हयैः।
भरतं मातुलकुलादद्यैव नृपशासनात् ॥ २.१९.१० ॥
Auf Befehl des Königs sollen heute noch Boten auf schnellen Pferden aufbrechen und Bharata aus dem Haus seines Onkels mütterlicherseits holen.
2.19.11
दण्डकारण्यमेषोऽहं गच्छाम्येव हि सत्वरः।
अविचार्य पितुर्वाक्यं समा वस्तुं चतुर्दश ॥ २.१९.११ ॥
Ohne das Wort meines Vaters zu bedenken, werde ich mich sogleich eilends in den Daṇḍaka-Wald begeben, um dort vierzehn Jahre zu verweilen.
2.19.12
सा हृष्टा तस्य तद् वाक्यं श्रुत्वा रामस्य कैकयी।
प्रस्थानं श्रद्दधाना सा त्वरयामास राघवम् ॥ २.१९.१२ ॥
Als Kaikeyī Rāmas Worte hörte, freute sie sich, und im Vertrauen auf seine Abreise drängte sie Rāghava zur Eile.
2.19.13
एवं भवतु यास्यन्ति दूताः शीघ्रजवैर्हयैः।
भरतं मातुलकुलादिहावर्तयितुं नराः ॥ २.१९.१३ ॥
So sei es. Boten werden auf schnellen Pferden reiten, um Bharata aus dem Haus seines Onkels mütterlicherseits hierher zurückzuholen.
2.19.14
तव त्वहं क्षमं मन्ये नोत्सुकस्य विलम्बनम्।
राम तस्मादितः शीघ्रं वनं त्वं गन्तुमर्हसि ॥ २.१९.१४ ॥
O Rāma, ich finde, Zögern ist dir, der du so eifrig bist, nicht angemessen; darum solltest du rasch von hier in den Wald gehen.
2.19.15
व्रीडान्वितः स्वयं यच्च नृपस्त्वां नाभिभाषते।
नैतत् किंचिन्नरश्रेष्ठ मन्युरेषोऽपनीयताम् ॥ २.१९.१५ ॥
O Bester der Menschen, dass der König selbst, von Scham erfüllt, nicht zu dir spricht, ist keine Kleinigkeit; lege diesen Zorn ab.
2.19.16
यावत्त्वं न वनं यातः पुरादस्मादतित्वरम्।
पिता तावन्न ते राम स्नास्यते भोक्ष्यतेऽपि वा ॥ २.१९.१६ ॥
O Rāma, solange du nicht sehr rasch diese Stadt in den Wald verlässt, wird dein Vater weder baden noch essen.
2.19.17
धिक्कष्टमिति निःश्वस्य राजा शोकपरिप्लुतः।
मूर्च्छितो न्यपतत् तस्मिन् पर्यङ्के हेमभूषिते ॥ २.१९.१७ ॥
„Weh, welch ein Leid!“ Tief seufzend, von Kummer überwältigt, fiel der König ohnmächtig auf jenes goldgeschmückte Lager.
2.19.18
रामोऽप्युत्थाप्य राजानं कैकेय्याभिप्रचोदितः।
कशयेव हतो वाजी वनं गन्तुं कृतत्वरः ॥ २.१९.१८ ॥
Auch Rāma hob den König auf und, von Kaikeyī angetrieben, eilte er in den Wald, wie ein Pferd, das von der Peitsche getroffen wird.
2.19.19
तदप्रियमनार्याया वचनं दारुणोदयम्।
श्रुत्वा गतव्यथो रामः कैकेयीं वाक्यमब्रवीत् ॥ २.१९.१९ ॥
Nachdem Rāma jene unangenehmen Worte der unedlen Kaikeyī, deren Ausgang schrecklich war, gehört hatte, sprach er, ohne Kummer, diese Worte zu Kaikeyī.
2.19.20
नाहमर्थपरो देवि लोकमावस्तुमुत्सहे।
विद्धि मामृषिभिस्तुल्यं विमलं धर्ममास्थितम् ॥ २.१९.२० ॥
O Königin, ich strebe nicht nach Gewinn, noch verlange ich danach, in dieser Welt zu weilen. Wisse, dass ich den Weisen gleich bin, im makellosen Dharma verharrend.
2.19.21
यत् तत्रभवतः किंचिच्छक्यं कर्तुं प्रियं मया।
प्राणानपि परित्यज्य सर्वथा कृतमेव तत् ॥ २.१९.२१ ॥
Was immer ich dem verehrten Vater an Gefälligem tun kann, das werde ich auf jede Weise vollbringen, selbst unter Hingabe meines Lebens.
2.19.22
न ह्यतो धर्मचरणं किंचिदस्ति महत्तरम्।
यथा पितरि शुश्रूषा तस्य वा वचनक्रिया ॥ २.१९.२२ ॥
Eine größere Ausübung des Dharma als diese gibt es nicht: dem Vater zu dienen oder seinem Wort zu gehorchen.
2.19.23
अनुक्तोऽप्यत्रभवता भवत्या वचनादहम्।
वने वत्स्यामि विजने वर्षाणीह चतुर्दश ॥ २.१९.२३ ॥
Obwohl der verehrte Vater es mir nicht gesagt hat, werde ich auf dein Wort hin vierzehn Jahre lang von hier aus in einem einsamen Wald wohnen.
2.19.24
न नूनं मयि कैकेयि किंचिदाशंससे गुणान्।
यद् राजानमवोचस्त्वं ममेश्वरतरा सती ॥ २.१९.२४ ॥
Kaikeyī, gewiss erwartest du keine Tugend von mir, da du so über mich zum König gesprochen hast, obwohl du als tugendhafte Gattin größere Macht über mich hast.
2.19.25
यावन्मातरमापृच्छे सीतां चानुनयाम्यहम्।
ततोऽद्यैव गमिष्यामि दण्डकानां महद् वनम् ॥ २.१९.२५ ॥
Sobald ich mich von meiner Mutter verabschiedet und Sītā beruhigt habe, werde ich noch heute in den großen Wald der Daṇḍakas aufbrechen.
2.19.26
भरतः पालयेद् राज्यं शुश्रूषेच्च पितुर्यथा।
तथा भवत्या कर्तव्यं स हि धर्मः सनातनः ॥ २.१९.२६ ॥
Bharata soll das Reich schützen und seinem Vater dienen, wie es sich gehört; auch Ihr müsst so handeln, denn das ist der ewige Dharma.
2.19.27
रामस्य तु वचः श्रुत्वा भृशं दुःखगतः पिता।
शोकादशक्नुवन् वक्तुं प्ररुरोद महास्वनम् ॥ २.१९.२७ ॥
Als der Vater Rāmas Worte hörte, versank er in tiefem Kummer; vor Schmerz nicht fähig zu sprechen, brach er in lautes Weinen aus.
2.19.28
वन्दित्वा चरणौ राज्ञो विसंज्ञस्य पितुस्तदा।
कैकेय्याश्चाप्यनार्याया निष्पपात महाद्युतिः ॥ २.१९.२८ ॥
Dann verneigte sich der strahlende Rāma vor den Füßen des bewusstlosen Königs, seines Vaters, und grüßte auch die unedle Kaikeyī, und ging hinaus.
2.19.29
स रामः पितरं कृत्वा कैकेयीं च प्रदक्षिणम्।
निष्क्रम्यान्तःपुरात् तस्मात् स्वं ददर्श सुहृज्जनम् ॥ २.१९.२९ ॥
Rāma umschritt seinen Vater und Kaikeyī ehrerbietig, trat dann aus den inneren Gemächern hinaus und sah seine wohlgesinnten Freunde.
2.19.30
तं बाष्पपरिपूर्णाक्षः पृष्ठतोऽनुजगाम ह।
लक्ष्मणः परमक्रुद्धः सुमित्रानन्दवर्धनः ॥ २.१९.३० ॥
Lakṣmaṇa, die Freude Sumitrās, tief erzürnt, folgte Rāma von hinten, dessen Augen voller Tränen waren.
2.19.31
आभिषेचनिकं भाण्डं कृत्वा रामः प्रदक्षिणम्।
शनैर्जगाम सापेक्षो दृष्टिं तत्राविचालयन् ॥ २.१९.३१ ॥
Rāma umschritt die Salbungsgegenstände rechtsherum und ging langsam fort, ohne seinen Blick davon abzuwenden.
2.19.32
न चास्य महतीं लक्ष्मीं राज्यनाशोऽपकर्षति।
लोककान्तस्य कान्तत्वाच्छीतरश्मेरिव क्षयः ॥ २.१९.३२ ॥
Der Verlust des Reiches mindert seine große Pracht nicht; als Liebling der Welt gleicht er dem Schwinden des kühlstrahligen Mondes.
2.19.33
न वनं गन्तुकामस्य त्यजतश्च वसुंधराम्।
सर्वलोकातिगस्येव लक्ष्यते चित्तविक्रिया ॥ २.१९.३३ ॥
An ihm, der in den Wald gehen will und die Erde verlässt, ist keine Erregung des Geistes zu sehen, als stünde er jenseits aller Welten.
2.19.34
प्रतिषिध्य शुभं छत्रं व्यजने च स्वलंकृते।
विसर्जयित्वा स्वजनं रथं पौरांस्तथा जनान् ॥ २.१९.३४ ॥
Nachdem er den glückbringenden Sonnenschirm und die kunstvoll geschmückten Fächer abgelehnt hatte, entließ er die Seinen, den Wagen, die Bürger und die übrigen Leute.
2.19.35
धारयन् मनसा दुःखमिन्द्रियाणि निगृह्य च।
प्रविवेशात्मवान् वेश्म मातुरप्रियशंसिवान् ॥ २.१९.३५ ॥
Den Kummer im Herzen tragend und seine Sinne zügelnd, betrat der Selbstbeherrschte das Haus seiner Mutter, die ihm die unwillkommene Nachricht überbracht hatte.
2.19.36
सर्वोऽप्यभिजनः श्रीमान् श्रीमतः सत्यवादिनः।
नालक्षयत रामस्य कंचिदाकारमानने ॥ २.१९.३६ ॥
Keiner seiner Verwandten bemerkte irgendeinen Ausdruck im Antlitz Rāmas, des Glanzvollen, des Wahrhaftigen.
2.19.37
उचितं च महाबाहुर्न जहौ हर्षमात्मवान्।
शारदः समुदीर्णांशुश्चन्द्रस्तेज इवात्मजम् ॥ २.१९.३७ ॥
Der Starkarmige Rāma, selbstbeherrscht und angemessen, gab seine Freude nicht auf, wie der Herbstmond mit voll aufgegangenen Strahlen seinen Glanz nicht aufgibt.
2.19.38
वाचा मधुरया रामः सर्वं सम्मानयञ्जनम्।
मातुः समीपं धर्मात्मा प्रविवेश महायशाः ॥ २.१९.३८ ॥
Rāma, der rechtschaffene Seele und großen Ruhmes, ehrte alle Leute mit süßen Worten und trat vor die Mutter.
2.19.39
तं गुणैः समतां प्राप्तो भ्राता विपुलविक्रमः।
सौमित्रिरनुवव्राज धारयन् दुःखमात्मजम् ॥ २.१९.३९ ॥
Lakṣmaṇa, der Bruder von gewaltiger Tapferkeit, ihm an Tugenden gleich, folgte ihm und trug seinen eigenen Schmerz.
2.19.40
प्रविश्य वेश्मातिभृशं मुदा युतं
समीक्ष्य तां चार्थविपत्तिमागताम्।
न चैव रामोऽत्र जगाम विक्रियां
सुहृज्जनस्यात्मविपत्तिशङ्कया ॥ २.१९.४० ॥
Als er das Haus betrat und seine Mutter voller großer Freude sah sowie den Verlust des Glücks, der über sie gekommen war, zeigte Rāma keine Veränderung, aus Furcht, dass Unglück über seine Vertrauten kommen könnte.