வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.19
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.19.1
तदप्रियममित्रघ्नो वचनं मरणोपमम्।
श्रुत्वा न विव्यथे रामः कैकेयीं चेदमब्रवीत् ॥ २.१९.१ ॥
எதிரிகளை அழிப்பவனான ராமன் மரணத்தைப் போன்ற அந்த விரும்பத்தகாத சொல்லைக் கேட்டும் வருந்தவில்லை; கைகேயியிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
2.19.2
एवमस्तु गमिष्यामि वनं वस्तुमहं त्वितः।
जटाचीरधरो राज्ञः प्रतिज्ञामनुपालयन् ॥ २.१९.२ ॥
அவ்வாறே ஆகட்டும்; அரசரின் சபதத்தைக் காக்கும் பொருட்டு, சடையும் மரவுரியும் தரித்து, இங்கிருந்து நான் காட்டுக்குச் செல்வேன்.
2.19.3
इदं तु ज्ञातुमिच्छामि किमर्थं मां महीपतिः।
नाभिनन्दति दुर्धर्षो यथापूर्वमरिंदमः ॥ २.१९.३ ॥
ஆனால் பகைவரை அடக்கும் அந்த வெல்ல முடியாத மன்னர் முன்பு போல் என்னை ஏன் வரவேற்கவில்லை என்பதை நான் அறிய விரும்புகிறேன்.
2.19.4
मन्युर्न च त्वया कार्यो देवि ब्रूमि तवाग्रतः।
यास्यामि भव सुप्रीता वनं चीरजटाधरः ॥ २.१९.४ ॥
தேவி, நீ கோபம் கொள்ளாதே; உன் முன்னிலையிலேயே சொல்கிறேன். மகிழ்ச்சியாக இரு; நான் மரவுரியும் சடையும் தரித்து காட்டுக்குச் செல்வேன்.
2.19.5
हितेन गुरुणा पित्रा कृतज्ञेन नृपेण च।
नियुज्यमानो विस्रब्धः किं न कुर्यामहं प्रियम् ॥ २.१९.५ ॥
நன்மை செய்யும் குருவும், தந்தையும், நன்றியுள்ள அரசரும் ஏவும்போது, நம்பிக்கையுடன் நான் எந்த நல்ல செயலைச் செய்யாதிருப்பேன்?
2.19.6
अलीकं मानसं त्वेकं हृदयं दहते मम।
स्वयं यन्नाह मां राजा भरतस्याभिषेचनम् ॥ २.१९.६ ॥
ஒரு பொய்யான எண்ணம் மட்டுமே என் இதயத்தை எரிக்கிறது: பரதனின் முடிசூட்டு விழாவைப் பற்றி அரசர் தாமே என்னிடம் ஏன் சொல்லவில்லை?
2.19.7
अहं हि सीतां राज्यं च प्राणानिष्टान् धनानि च।
हृष्टो भ्रात्रे स्वयं दद्यां भरतायाप्रचोदितः ॥ २.१९.७ ॥
நான் சீதையையும், அரசையும், என் உயிர் போன்ற அன்புக்குரியவற்றையும், செல்வத்தையும் கூட, யாரும் தூண்டாமலேயே மகிழ்ச்சியுடன் சகோதரன் பரதனுக்குத் தானே கொடுத்திருப்பேன்.
2.19.8
किं पुनर्मनुजेन्द्रेण स्वयं पित्रा प्रचोदितः।
तव च प्रियकामार्थं प्रतिज्ञामनुपालयन् ॥ २.१९.८ ॥
மனிதர்களின் அரசனாகிய தந்தையே நேரில் ஆணையிட்டிருக்க, உன் விருப்பத்தை நிறைவேற்றவும் என் சத்தியத்தைக் காக்கவும் வேண்டியிருக்க, இதில் சொல்ல என்ன இருக்கிறது?
2.19.9
तथाश्वासय ह्रीमन्तं किं त्विदं यन्महीपतिः।
वसुधासक्तनयनो मन्दमश्रूणि मुञ्चति ॥ २.१९.९ ॥
"அப்படியே நாணமுள்ள ராமனுக்கு ஆறுதல் சொல். பூமியில் கண்களைப் பதித்து, மன்னன் ஏன் மெல்ல கண்ணீர் சிந்துகிறான்?"
2.19.10
गच्छन्तु चैवानयितुं दूताः शीघ्रजवैर्हयैः।
भरतं मातुलकुलादद्यैव नृपशासनात् ॥ २.१९.१० ॥
அரசனின் ஆணையின்படி, இன்றே விரைந்த குதிரைகளில் தூதர்கள் சென்று மாமன் வீட்டிலிருந்து பரதனை அழைத்து வரட்டும்.
2.19.11
दण्डकारण्यमेषोऽहं गच्छाम्येव हि सत्वरः।
अविचार्य पितुर्वाक्यं समा वस्तुं चतुर्दश ॥ २.१९.११ ॥
தந்தையின் சொல்லை ஆராயாமல், பதினான்கு ஆண்டுகள் வசிக்க நான் இதோ உடனே தண்டக காட்டிற்குச் செல்வேன்.
2.19.12
सा हृष्टा तस्य तद् वाक्यं श्रुत्वा रामस्य कैकयी।
प्रस्थानं श्रद्दधाना सा त्वरयामास राघवम् ॥ २.१९.१२ ॥
ராமனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு மகிழ்ந்த கைகேயி, அவனது புறப்பாட்டை நம்பியவளாக, ராகவனை விரைவுபடுத்தினாள்.
2.19.13
एवं भवतु यास्यन्ति दूताः शीघ्रजवैर्हयैः।
भरतं मातुलकुलादिहावर्तयितुं नराः ॥ २.१९.१३ ॥
அப்படியே ஆகட்டும். விரைந்து செல்லும் குதிரைகளில் தூதர்கள் மாமன் வீட்டிலிருந்து பரதனை இங்கே திரும்பி அழைத்து வர செல்வார்கள்.
2.19.14
तव त्वहं क्षमं मन्ये नोत्सुकस्य विलम्बनम्।
राम तस्मादितः शीघ्रं वनं त्वं गन्तुमर्हसि ॥ २.१९.१४ ॥
ராமா, உன்னைப் போல் ஆர்வமுள்ளவன் தாமதிப்பது தகாது என்று நான் கருதுகிறேன்; ஆகவே நீ இங்கிருந்து விரைவில் காட்டுக்குச் செல்ல வேண்டும்.
2.19.15
व्रीडान्वितः स्वयं यच्च नृपस्त्वां नाभिभाषते।
नैतत् किंचिन्नरश्रेष्ठ मन्युरेषोऽपनीयताम् ॥ २.१९.१५ ॥
நரசிரேஷ்டனே, மன்னன் வெட்கத்தால் நிரம்பி உன்னுடன் பேசாமல் இருக்கிறான் என்பது சிறிய விஷயமல்ல; இந்தக் கோபத்தை விட்டுவிடு.
2.19.16
यावत्त्वं न वनं यातः पुरादस्मादतित्वरम्।
पिता तावन्न ते राम स्नास्यते भोक्ष्यतेऽपि वा ॥ २.१९.१६ ॥
ராமா, நீ இந்நகரத்திலிருந்து மிக விரைவாகக் காட்டுக்குச் செல்லாத வரை, உன் தந்தை குளிக்கவும் மாட்டார், உண்ணவும் மாட்டார்.
2.19.17
धिक्कष्टमिति निःश्वस्य राजा शोकपरिप्लुतः।
मूर्च्छितो न्यपतत् तस्मिन् पर्यङ्के हेमभूषिते ॥ २.१९.१७ ॥
'ஐயோ, என்ன துன்பம்!' என்று பெருமூச்சு விட்டு, துயரத்தில் மூழ்கிய மன்னன் மூர்ச்சையாகி பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தப் படுக்கையில் விழுந்தான்.
2.19.18
रामोऽप्युत्थाप्य राजानं कैकेय्याभिप्रचोदितः।
कशयेव हतो वाजी वनं गन्तुं कृतत्वरः ॥ २.१९.१८ ॥
ராமனும் மன்னனைத் தூக்கி நிறுத்தி, கைகேயியால் தூண்டப்பட்டு, சாட்டையால் அடிக்கப்பட்ட குதிரை போல காட்டுக்குச் செல்ல விரைந்தான்.
2.19.19
तदप्रियमनार्याया वचनं दारुणोदयम्।
श्रुत्वा गतव्यथो रामः कैकेयीं वाक्यमब्रवीत् ॥ २.१९.१९ ॥
அந்த அநாரியையான கைகேயியின் அந்தக் கொடிய விளைவுள்ள விரும்பத்தகாத சொற்களைக் கேட்டு, வருத்தமற்ற ராமன் கைகேயியிடம் இச்சொற்களைக் கூறினான்.
2.19.20
नाहमर्थपरो देवि लोकमावस्तुमुत्सहे।
विद्धि मामृषिभिस्तुल्यं विमलं धर्ममास्थितम् ॥ २.१९.२० ॥
தேவீ, நான் பொருளில் நாட்டமுடையவன் அல்லன்; இவ்வுலகில் வாழ விரும்பவும் இல்லை. முனிவர்களுக்கு ஒப்பாக, தூய தர்மத்தில் நிலைத்திருப்பவன் நான் என்று அறிவாயாக.
2.19.21
यत् तत्रभवतः किंचिच्छक्यं कर्तुं प्रियं मया।
प्राणानपि परित्यज्य सर्वथा कृतमेव तत् ॥ २.१९.२१ ॥
போற்றுதலுக்குரிய தந்தையின் விருப்பத்திற்கு உரியதாக நான் எதைச் செய்ய இயலுமோ, அதை உயிரையும் துறந்து எவ்வகையிலும் நிச்சயம் செய்வேன்.
2.19.22
न ह्यतो धर्मचरणं किंचिदस्ति महत्तरम्।
यथा पितरि शुश्रूषा तस्य वा वचनक्रिया ॥ २.१९.२२ ॥
இதைவிடப் பெரிய தர்ம அனுஷ்டானம் வேறெதுவும் இல்லை; தந்தையின் பணிவிடை செய்வதும், அவருடைய சொல்லைச் செயல்படுத்துவதும்போல.
2.19.23
अनुक्तोऽप्यत्रभवता भवत्या वचनादहम्।
वने वत्स्यामि विजने वर्षाणीह चतुर्दश ॥ २.१९.२३ ॥
போற்றுதலுக்குரிய தந்தை எனக்கு எதுவும் கூறாவிடினும், உன் சொல்லின்படி நான் இங்கு பதினான்கு ஆண்டுகள் ஆளில்லாத காட்டில் வசிப்பேன்.
2.19.24
न नूनं मयि कैकेयि किंचिदाशंससे गुणान्।
यद् राजानमवोचस्त्वं ममेश्वरतरा सती ॥ २.१९.२४ ॥
கைகேயி, நீ என்னிடம் எந்த நற்குணத்தையும் நிச்சயமாக எதிர்பார்க்கவில்லை போலும்; ஏனெனில் நீ அரசனிடம் அப்படிக் கூறினாய், நீயே என் மீது மிக்க அதிகாரமுடையவளாக இருந்தும்.
2.19.25
यावन्मातरमापृच्छे सीतां चानुनयाम्यहम्।
ततोऽद्यैव गमिष्यामि दण्डकानां महद् वनम् ॥ २.१९.२५ ॥
நான் தாயிடம் விடை பெற்றுக்கொண்டு, சீதையையும் சமாதானப்படுத்திய பின், இன்றே தண்டக வனத்தின் பெரிய காட்டிற்குச் செல்வேன்.
2.19.26
भरतः पालयेद् राज्यं शुश्रूषेच्च पितुर्यथा।
तथा भवत्या कर्तव्यं स हि धर्मः सनातनः ॥ २.१९.२६ ॥
பரதன் அரசை ஆளட்டும், தந்தையைப் போல பணிவிடை செய்யட்டும்; நீங்களும் அவ்வாறே செய்ய வேண்டும், அதுவே நித்திய தர்மம்.
2.19.27
रामस्य तु वचः श्रुत्वा भृशं दुःखगतः पिता।
शोकादशक्नुवन् वक्तुं प्ररुरोद महास्वनम् ॥ २.१९.२७ ॥
ராமனின் சொற்களைக் கேட்ட தந்தை மிகவும் துயரடைந்தார்; துக்கத்தால் பேச இயலாமல் பெருங்குரலில் அழுதார்.
2.19.28
वन्दित्वा चरणौ राज्ञो विसंज्ञस्य पितुस्तदा।
कैकेय्याश्चाप्यनार्याया निष्पपात महाद्युतिः ॥ २.१९.२८ ॥
மயக்கமுற்றிருந்த தந்தை அரசனின் பாதங்களை வணங்கி, அநாரியான கைகேயிக்கும் வணக்கம் செலுத்தி, மகாதேஜஸ்வியான ராமன் வெளியேறினான்.
2.19.29
स रामः पितरं कृत्वा कैकेयीं च प्रदक्षिणम्।
निष्क्रम्यान्तःपुरात् तस्मात् स्वं ददर्श सुहृज्जनम् ॥ २.१९.२९ ॥
ராமன் தந்தையையும் கைகேயியையும் வலம் வந்து வணங்கிய பின், அந்தப்புரத்திலிருந்து வெளியேறி, தன் நலம்விரும்பிய மக்களைக் கண்டான்.
2.19.30
तं बाष्पपरिपूर्णाक्षः पृष्ठतोऽनुजगाम ह।
लक्ष्मणः परमक्रुद्धः सुमित्रानन्दवर्धनः ॥ २.१९.३० ॥
கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் சென்ற ராமனைப் பின்தொடர்ந்தான், மிகவும் கோபமுற்ற லக்ஷ்மணன்; அவன் சுமித்திரையின் மகிழ்ச்சியை வளர்ப்பவன்.
2.19.31
आभिषेचनिकं भाण्डं कृत्वा रामः प्रदक्षिणम्।
शनैर्जगाम सापेक्षो दृष्टिं तत्राविचालयन् ॥ २.१९.३१ ॥
ராமன் அபிஷேகப் பொருட்களை வலம்வந்து மெதுவாகச் சென்றான்; அங்கேயே பார்வையைச் செலுத்திக்கொண்டிருந்தான்.
2.19.32
न चास्य महतीं लक्ष्मीं राज्यनाशोऽपकर्षति।
लोककान्तस्य कान्तत्वाच्छीतरश्मेरिव क्षयः ॥ २.१९.३२ ॥
அரசு இழந்ததால் அவனது பெரும் ஒளி குறையவில்லை; உலகின் அன்பனான அவன், குளிர்ந்த கதிர் நிலவின் தேய்வு போல.
2.19.33
न वनं गन्तुकामस्य त्यजतश्च वसुंधराम्।
सर्वलोकातिगस्येव लक्ष्यते चित्तविक्रिया ॥ २.१९.३३ ॥
காட்டுக்குச் செல்ல விரும்பி பூமியைத் துறக்கும் அவனிடம் மனச் சலனம் தெரியவில்லை; உலகங்கள் அனைத்தையும் கடந்தவனைப் போல.
2.19.34
प्रतिषिध्य शुभं छत्रं व्यजने च स्वलंकृते।
विसर्जयित्वा स्वजनं रथं पौरांस्तथा जनान् ॥ २.१९.३४ ॥
நலமான குடையையும் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட விசிறிகளையும் மறுத்து, தன் சுற்றத்தாரையும் தேரையும் குடிமக்களையும் மற்றவரையும் அனுப்பிவிட்டான்.
2.19.35
धारयन् मनसा दुःखमिन्द्रियाणि निगृह्य च।
प्रविवेशात्मवान् वेश्म मातुरप्रियशंसिवान् ॥ २.१९.३५ ॥
மனத்துள் துக்கத்தைத் தாங்கி, புலன்களை அடக்கி, தன்னடக்கமுள்ளவனாக அன்னையின் மாளிகையில் நுழைந்தான்; அவளுக்கு அப்பிரிய செய்தி கூறியிருந்தது.
2.19.36
सर्वोऽप्यभिजनः श्रीमान् श्रीमतः सत्यवादिनः।
नालक्षयत रामस्य कंचिदाकारमानने ॥ २.१९.३६ ॥
புகழ்மிக்க, உண்மை பேசும் ராமனின் முகத்தில் அவனுடைய உறவினர் அனைவரும் எந்த உணர்வையும் காணவில்லை.
2.19.37
उचितं च महाबाहुर्न जहौ हर्षमात्मवान्।
शारदः समुदीर्णांशुश्चन्द्रस्तेज इवात्मजम् ॥ २.१९.३७ ॥
மகாபாகு ராமர் தன்னடக்கத்துடன் தகுந்த முறையில் தன் மகிழ்ச்சியை விடவில்லை; சரத் காலத்தில் முழுதாக ஒளிரும் கிரணங்களுடைய சந்திரன் தன் ஒளியை விடாதது போல்.
2.19.38
वाचा मधुरया रामः सर्वं सम्मानयञ्जनम्।
मातुः समीपं धर्मात्मा प्रविवेश महायशाः ॥ २.१९.३८ ॥
தர்மாத்மாவும் மகா புகழுடையவருமான ராமர், இனிய வார்த்தைகளால் அனைவரையும் கௌரவித்தபடி தாயின் அருகில் சென்றார்.
2.19.39
तं गुणैः समतां प्राप्तो भ्राता विपुलविक्रमः।
सौमित्रिरनुवव्राज धारयन् दुःखमात्मजम् ॥ २.१९.३९ ॥
குணங்களில் ராமருக்கு சமமானவரும் பெரும் வீரருமான சகோதரர் சௌமித்ரி, தம் துயரைத் தாங்கியபடி அவரைப் பின்தொடர்ந்தார்.
2.19.40
प्रविश्य वेश्मातिभृशं मुदा युतं
समीक्ष्य तां चार्थविपत्तिमागताम्।
न चैव रामोऽत्र जगाम विक्रियां
सुहृज्जनस्यात्मविपत्तिशङ्कया ॥ २.१९.४० ॥
வீட்டுக்குள் நுழைந்து, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் இருந்த தாயையும், அவர்மீது வந்த அரசுப் பேரிழப்பையும் கண்டும், ராமர் சுற்றத்தாரின் மீது தமக்கு விபத்து வருமோ என்ற அச்சத்தால் சிறிதும் மாறவில்லை.