Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.19
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.19.1
तदप्रियममित्रघ्नो वचनं मरणोपमम्।
श्रुत्वा न विव्यथे रामः कैकेयीं चेदमब्रवीत् ॥ २.१९.१ ॥
Ao ouvir aquelas palavras desagradáveis, semelhantes à morte, Rāma, destruidor de inimigos, não se perturbou, e disse a Kaikeyī isto.
2.19.2
एवमस्तु गमिष्यामि वनं वस्तुमहं त्वितः।
जटाचीरधरो राज्ञः प्रतिज्ञामनुपालयन् ॥ २.१९.२ ॥
Assim seja. Cumprindo a promessa do rei, vestindo cabelos emaranhados e trajes de casca, partirei daqui para morar na floresta.
2.19.3
इदं तु ज्ञातुमिच्छामि किमर्थं मां महीपतिः।
नाभिनन्दति दुर्धर्षो यथापूर्वमरिंदमः ॥ २.१९.३ ॥
Mas desejo saber por que o soberano, aquele invencível domador de inimigos, não me acolhe mais com aprovação como antes.
2.19.4
मन्युर्न च त्वया कार्यो देवि ब्रूमि तवाग्रतः।
यास्यामि भव सुप्रीता वनं चीरजटाधरः ॥ २.१९.४ ॥
Não deixes a ira surgir em ti, ó rainha; digo-o diante de ti. Fica bem contente. Irei para a floresta, vestindo trajes de casca e cabelos emaranhados.
2.19.5
हितेन गुरुणा पित्रा कृतज्ञेन नृपेण च।
नियुज्यमानो विस्रब्धः किं न कुर्यामहं प्रियम् ॥ २.१९.५ ॥
Quando um mestre benevolente, um pai e um rei agradecido me ordenam, com confiança, que ato querido eu não faria?
2.19.6
अलीकं मानसं त्वेकं हृदयं दहते मम।
स्वयं यन्नाह मां राजा भरतस्याभिषेचनम् ॥ २.१९.६ ॥
Um único pensamento falso queima meu coração: por que o próprio rei não me falou da consagração de Bharata?
2.19.7
अहं हि सीतां राज्यं च प्राणानिष्टान् धनानि च।
हृष्टो भ्रात्रे स्वयं दद्यां भरतायाप्रचोदितः ॥ २.१९.७ ॥
Eu mesmo, sem ser instigado, daria com alegria Sītā, o reino, meus caros alentos de vida e riquezas ao meu irmão Bharata.
2.19.8
किं पुनर्मनुजेन्द्रेण स्वयं पित्रा प्रचोदितः।
तव च प्रियकामार्थं प्रतिज्ञामनुपालयन् ॥ २.१९.८ ॥
Quando o senhor dos homens, nosso pai, o próprio ordenou, e eu cumpro minha promessa para atender ao teu caro desejo, o que mais há a dizer?
2.19.9
तथाश्वासय ह्रीमन्तं किं त्विदं यन्महीपतिः।
वसुधासक्तनयनो मन्दमश्रूणि मुञ्चति ॥ २.१९.९ ॥
"Consola, então, o modesto Rāma. Por que este senhor da terra, com os olhos fixos no chão, derrama lentamente lágrimas?"
2.19.10
गच्छन्तु चैवानयितुं दूताः शीघ्रजवैर्हयैः।
भरतं मातुलकुलादद्यैव नृपशासनात् ॥ २.१९.१० ॥
Por ordem do rei, que hoje mesmo partam mensageiros em cavalos velozes e tragam Bharata da casa de seu tio materno.
2.19.11
दण्डकारण्यमेषोऽहं गच्छाम्येव हि सत्वरः।
अविचार्य पितुर्वाक्यं समा वस्तुं चतुर्दश ॥ २.१९.११ ॥
Sem deliberar sobre a palavra de meu pai, partirei agora mesmo com pressa para a floresta de Daṇḍaka, para ali habitar por catorze anos.
2.19.12
सा हृष्टा तस्य तद् वाक्यं श्रुत्वा रामस्य कैकयी।
प्रस्थानं श्रद्दधाना सा त्वरयामास राघवम् ॥ २.१९.१२ ॥
Ao ouvir as palavras de Rāma, Kaikeyī alegrou-se e, confiando em sua partida, apressou Rāghava.
2.19.13
एवं भवतु यास्यन्ति दूताः शीघ्रजवैर्हयैः।
भरतं मातुलकुलादिहावर्तयितुं नराः ॥ २.१९.१३ ॥
Assim seja. Mensageiros irão em cavalos velozes trazer Bharata de volta daqui, da casa de seu tio materno.
2.19.14
तव त्वहं क्षमं मन्ये नोत्सुकस्य विलम्बनम्।
राम तस्मादितः शीघ्रं वनं त्वं गन्तुमर्हसि ॥ २.१९.१४ ॥
Ó Rāma, acho que a demora não te convém, tu que estás tão ansioso; portanto deves ir depressa daqui para a floresta.
2.19.15
व्रीडान्वितः स्वयं यच्च नृपस्त्वां नाभिभाषते।
नैतत् किंचिन्नरश्रेष्ठ मन्युरेषोऽपनीयताम् ॥ २.१९.१५ ॥
Ó melhor dos homens, que o próprio rei, cheio de vergonha, não te fale não é pouca coisa; deixa de lado essa ira.
2.19.16
यावत्त्वं न वनं यातः पुरादस्मादतित्वरम्।
पिता तावन्न ते राम स्नास्यते भोक्ष्यतेऽपि वा ॥ २.१९.१६ ॥
Ó Rāma, enquanto não partires desta cidade para a floresta com grande pressa, teu pai não se banhará nem comerá.
2.19.17
धिक्कष्टमिति निःश्वस्य राजा शोकपरिप्लुतः।
मूर्च्छितो न्यपतत् तस्मिन् पर्यङ्के हेमभूषिते ॥ २.१९.१७ ॥
« Ai, que dor! » Suspirando fundo, o rei, dominado pela tristeza, desmaiou e caiu sobre aquele leito adornado de ouro.
2.19.18
रामोऽप्युत्थाप्य राजानं कैकेय्याभिप्रचोदितः।
कशयेव हतो वाजी वनं गन्तुं कृतत्वरः ॥ २.१९.१८ ॥
Rāma também ergueu o rei e, impelido por Kaikeyī, apressou-se a ir para a floresta como um cavalo atingido pelo chicote.
2.19.19
तदप्रियमनार्याया वचनं दारुणोदयम्।
श्रुत्वा गतव्यथो रामः कैकेयीं वाक्यमब्रवीत् ॥ २.१९.१९ ॥
Tendo ouvido aquele discurso desagradável da ignóbil Kaikeyī, de consequências terríveis, Rāma, sem abalo, disse estas palavras a Kaikeyī.
2.19.20
नाहमर्थपरो देवि लोकमावस्तुमुत्सहे।
विद्धि मामृषिभिस्तुल्यं विमलं धर्ममास्थितम् ॥ २.१९.२० ॥
Ó rainha, não busco ganhos, nem desejo habitar este mundo. Saiba que sou igual aos sábios, firmado no dharma imaculado.
2.19.21
यत् तत्रभवतः किंचिच्छक्यं कर्तुं प्रियं मया।
प्राणानपि परित्यज्य सर्वथा कृतमेव तत् ॥ २.१९.२१ ॥
Qualquer ação agradável ao venerável pai que me seja possível, realizarei de todas as formas, mesmo abrindo mão da vida.
2.19.22
न ह्यतो धर्मचरणं किंचिदस्ति महत्तरम्।
यथा पितरि शुश्रूषा तस्य वा वचनक्रिया ॥ २.१९.२२ ॥
Não há prática do dharma maior do que esta: servir ao pai ou cumprir a sua palavra.
2.19.23
अनुक्तोऽप्यत्रभवता भवत्या वचनादहम्।
वने वत्स्यामि विजने वर्षाणीह चतुर्दश ॥ २.१९.२३ ॥
Embora o venerável pai não me tenha dito, por tua palavra habitarei catorze anos numa floresta solitária, a partir daqui.
2.19.24
न नूनं मयि कैकेयि किंचिदाशंससे गुणान्।
यद् राजानमवोचस्त्वं ममेश्वरतरा सती ॥ २.१९.२४ ॥
Kaikeyī, certamente não esperas nenhuma virtude em mim, pois falaste assim de mim ao rei, embora tu, esposa virtuosa, tenhas maior autoridade sobre mim.
2.19.25
यावन्मातरमापृच्छे सीतां चानुनयाम्यहम्।
ततोऽद्यैव गमिष्यामि दण्डकानां महद् वनम् ॥ २.१९.२५ ॥
Assim que me despedir de minha mãe e apaziguar Sītā, partirei hoje mesmo para a grande floresta dos Daṇḍakas.
2.19.26
भरतः पालयेद् राज्यं शुश्रूषेच्च पितुर्यथा।
तथा भवत्या कर्तव्यं स हि धर्मः सनातनः ॥ २.१९.२६ ॥
Que Bharata proteja o reino e sirva a seu pai como convém; também vós deveis agir assim, pois esse é o dharma eterno.
2.19.27
रामस्य तु वचः श्रुत्वा भृशं दुःखगतः पिता।
शोकादशक्नुवन् वक्तुं प्ररुरोद महास्वनम् ॥ २.१९.२७ ॥
Ao ouvir as palavras de Rāma, seu pai mergulhou em profunda aflição; incapaz de falar de tanta dor, chorou em voz alta.
2.19.28
वन्दित्वा चरणौ राज्ञो विसंज्ञस्य पितुस्तदा।
कैकेय्याश्चाप्यनार्याया निष्पपात महाद्युतिः ॥ २.१९.२८ ॥
Então, tendo se inclinado aos pés do rei, seu pai, que havia perdido os sentidos, e também saudado a indigna Kaikeyī, o resplandecente Rāma saiu.
2.19.29
स रामः पितरं कृत्वा कैकेयीं च प्रदक्षिणम्।
निष्क्रम्यान्तःपुरात् तस्मात् स्वं ददर्श सुहृज्जनम् ॥ २.१९.२९ ॥
Rāma circundou em reverência seu pai e Kaikeyī, saiu dos aposentos interiores e viu seus amigos bem-intencionados.
2.19.30
तं बाष्पपरिपूर्णाक्षः पृष्ठतोऽनुजगाम ह।
लक्ष्मणः परमक्रुद्धः सुमित्रानन्दवर्धनः ॥ २.१९.३० ॥
Lakṣmaṇa, a alegria de Sumitrā, profundamente irado, seguiu por trás Rāma, cujos olhos estavam cheios de lágrimas.
2.19.31
आभिषेचनिकं भाण्डं कृत्वा रामः प्रदक्षिणम्।
शनैर्जगाम सापेक्षो दृष्टिं तत्राविचालयन् ॥ २.१९.३१ ॥
Rāma, tendo dado a volta ritual aos objetos da unção mantendo-os à direita, partiu devagar, sem desviar dali o olhar.
2.19.32
न चास्य महतीं लक्ष्मीं राज्यनाशोऽपकर्षति।
लोककान्तस्य कान्तत्वाच्छीतरश्मेरिव क्षयः ॥ २.१९.३२ ॥
A perda do reino não diminui o seu grande esplendor; sendo o amado do mundo, é como o minguar da lua de raios frescos.
2.19.33
न वनं गन्तुकामस्य त्यजतश्च वसुंधराम्।
सर्वलोकातिगस्येव लक्ष्यते चित्तविक्रिया ॥ २.१९.३३ ॥
Nele, que deseja ir à floresta e deixa a terra, não se vê perturbação da mente, como se estivesse além de todos os mundos.
2.19.34
प्रतिषिध्य शुभं छत्रं व्यजने च स्वलंकृते।
विसर्जयित्वा स्वजनं रथं पौरांस्तथा जनान् ॥ २.१९.३४ ॥
Tendo recusado o guarda-sol auspicioso e os leques bem adornados, despediu os seus, o carro, os cidadãos e as outras pessoas.
2.19.35
धारयन् मनसा दुःखमिन्द्रियाणि निगृह्य च।
प्रविवेशात्मवान् वेश्म मातुरप्रियशंसिवान् ॥ २.१९.३५ ॥
Carregando a dor na mente e refreando os sentidos, o senhor de si entrou na casa de sua mãe, aquela que trouxera a notícia desagradável.
2.19.36
सर्वोऽप्यभिजनः श्रीमान् श्रीमतः सत्यवादिनः।
नालक्षयत रामस्य कंचिदाकारमानने ॥ २.१९.३६ ॥
Nenhum dos seus parentes percebeu qualquer expressão no rosto de Rāma, o glorioso, o veraz.
2.19.37
उचितं च महाबाहुर्न जहौ हर्षमात्मवान्।
शारदः समुदीर्णांशुश्चन्द्रस्तेज इवात्मजम् ॥ २.१९.३७ ॥
O de braços poderosos, Rāma, senhor de si e com decoro, não abandonou sua alegria, como a lua de outono com seus raios plenamente erguidos não abandona seu brilho.
2.19.38
वाचा मधुरया रामः सर्वं सम्मानयञ्जनम्।
मातुः समीपं धर्मात्मा प्रविवेश महायशाः ॥ २.१९.३८ ॥
Rāma, de alma justa e grande renome, honrando a todos com palavras doces, entrou na presença de sua mãe.
2.19.39
तं गुणैः समतां प्राप्तो भ्राता विपुलविक्रमः।
सौमित्रिरनुवव्राज धारयन् दुःखमात्मजम् ॥ २.१९.३९ ॥
Lakṣmaṇa, o irmão de imenso valor, igual a ele em virtudes, seguiu-o carregando sua própria dor.
2.19.40
प्रविश्य वेश्मातिभृशं मुदा युतं
समीक्ष्य तां चार्थविपत्तिमागताम्।
न चैव रामोऽत्र जगाम विक्रियां
सुहृज्जनस्यात्मविपत्तिशङ्कया ॥ २.१९.४० ॥
Ao entrar na casa e ver sua mãe cheia de grande alegria e a perda de fortuna que a atingira, Rāma não mostrou nenhuma mudança, por temor de que a desgraça atingisse seus aliados por causa dele.