Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.22
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.22.1
अथ तं व्यथया दीनं सविशेषममर्षितम्।
सरोषमिव नागेन्द्रं रोषविस्फारितेक्षणम् ॥ २.२२.१ ॥
Als er ihn, von Schmerz niedergeschlagen, besonders empört sah, wie einen zornigen Elefantenfürsten, die Augen vor Zorn weit aufgerissen,
2.22.2
आसाद्य रामः सौमित्रिं सुहृदं भ्रातरं प्रियम्।
उवाचेदं स धैर्येण धारयन् सत्त्वमात्मवान् ॥ २.२२.२ ॥
Rāma trat zu Saumitri Lakṣmaṇa, seinem Freund, Bruder und Geliebten, und sprach mit Standhaftigkeit, seine innere Stärke bewahrend und sich selbst beherrschend, diese Worte:
2.22.3
निगृह्य रोषं शोकं च धैर्यमाश्रित्य केवलम्।
अवमानं निरस्यैनं गृहीत्वा हर्षमुत्तमम् ॥ २.२२.३ ॥
Zorn und Kummer zurückhaltend, allein Standhaftigkeit suchend, diese Schmach abwerfend und höchste Freude ergreifend,
2.22.4
उपक्लृप्तं यदैतन्मे अभिषेकार्थमुत्तमम्।
सर्वं निवर्तय क्षिप्रं कुरु कार्यं निरव्ययम् ॥ २.२२.४ ॥
Halte schnell all diese vortrefflichen Vorbereitungen für meine Salbung an und führe die Aufgabe ohne Verschwendung aus.
2.22.5
सौमित्रे योऽभिषेकार्थे मम सम्भारसम्भ्रमः।
अभिषेकनिवृत्त्यर्थे सोऽस्तु सम्भारसम्भ्रमः ॥ २.२२.५ ॥
O Saumitri, möge die Geschäftigkeit der Vorbereitungen für meine Salbung zur Geschäftigkeit für deren Einstellung werden.
2.22.6
यस्या मदभिषेकार्थे मानसं परितप्यते।
माता नः सा यथा न स्यात् सविशङ्का तथा कुरु ॥ २.२२.६ ॥
Handle so, dass unsere Mutter, deren Herz wegen meiner Salbung leidet, nicht argwöhnisch werde.
2.22.7
तस्याः शङ्कामयं दुःखं मुहूर्तमपि नोत्सहे।
मनसि प्रतिसंजातं सौमित्रेऽहमुपेक्षितुम् ॥ २.२२.७ ॥
O Sohn Sumitrās, ich kann den aus Zweifel entstandenen Kummer, der in ihrem Geist aufgekommen ist, nicht einmal einen Augenblick lang übergehen.
2.22.8
न बुद्धिपूर्वं नाबुद्धं स्मरामीह कदाचन।
मातॄणां वा पितुर्वाहं कृतमल्पं च विप्रियम् ॥ २.२२.८ ॥
Ich erinnere mich nicht, je wissentlich oder unwissentlich auch nur das Geringste Unangenehme gegenüber meinen Müttern oder meinem Vater getan zu haben.
2.22.9
सत्यः सत्याभिसंधश्च नित्यं सत्यपराक्रमः।
परलोकभयाद् भीतो निर्भयोऽस्तु पिता मम ॥ २.२२.९ ॥
Mein Vater, stets wahrhaftig, seinen Gelübden treu und von wahrer Tapferkeit, möge furchtlos sein und nicht von der Furcht vor der Nachwelt geängstigt.
2.22.10
तस्यापि हि भवेदस्मिन् कर्मण्यप्रतिसंहृते।
सत्यं नेति मनस्तापस्तस्य तापस्तपेच्च माम् ॥ २.२२.१० ॥
Wird diese Handlung nicht zurückgenommen, wird ihn ebenfalls die seelische Qual treffen, dass 'die Wahrheit nicht bestand'; und seine Pein wird auch mich quälen.
2.22.11
अभिषेकविधानं तु तस्मात् संहृत्य लक्ष्मण।
अन्वगेवाहमिच्छामि वनं गन्तुमितः पुरः ॥ २.२२.११ ॥
Darum, o Lakṣmaṇa, nimm die Vorbereitungen der Salbung zurück; ich wünsche, von hier aus vorher in den Wald zu gehen.
2.22.12
मम प्रव्राजनादद्य कृतकृत्या नृपात्मजा।
सुतं भरतमव्यग्रमभिषेचयतां ततः ॥ २.२२.१२ ॥
Durch meine Verbannung möge die Königstochter (Kaikeyī) heute ihr Ziel erreicht haben; dann möge sie ihren Sohn Bharata ungehindert salben lassen.
2.22.13
मयि चीराजिनधरे जटामण्डलधारिणि।
गतेऽरण्यं च कैकेय्या भविष्यति मनः सुखम् ॥ २.२२.१३ ॥
Wenn ich, in Baumrinde und Hirschfell gekleidet, mit dem Haarknoten aus Jaṭās, in den Wald gegangen bin, wird Kaikeyīs Herz Freude finden.
2.22.14
बुद्धिः प्रणीता येनेयं मनश्च सुसमाहितम्।
तं नु नार्हामि संक्लेष्टुं प्रव्रजिष्यामि मा चिरम् ॥ २.२२.१४ ॥
Der Entschluss, der gefasst wurde, und der Geist, der sich gesammelt hat — es steht mir nicht zu, ihn zu bedrängen. Ich werde ohne Verzug in die Verbannung ziehen.
2.22.15
कृतान्त एव सौमित्रे द्रष्टव्यो मत्प्रवासने।
राज्यस्य च वितीर्णस्य पुनरेव निवर्तने ॥ २.२२.१५ ॥
O Saumitri! Bei meiner Verbannung ist allein das Schicksal (kṛtānta) zu sehen; und bei der Rückkehr des einst gegebenen Reiches ist es wiederum das Schicksal.
2.22.16
कैकेय्याः प्रतिपत्तिर्हि कथं स्यान्मम वेदने।
यदि तस्या न भावोऽयं कृतान्तविहितो भवेत् ॥ २.२२.१६ ॥
Wie könnte Kaikeyīs Verhalten mir gegenüber in diesem Schmerz sein, wenn diese ihre Gesinnung nicht vom Schicksal bestimmt wäre?
2.22.17
जानासि हि यथा सौम्य न मातृषु ममान्तरम्।
भूतपूर्वं विशेषो वा तस्या मयि सुतेऽपि वा ॥ २.२२.१७ ॥
O Sanfter! Du weißt, dass es unter meinen Müttern früher nie einen Unterschied oder eine Bevorzugung gab, weder ihr gegenüber mir noch gegenüber ihrem eigenen Sohn.
2.22.18
सोऽभिषेकनिवृत्त्यर्थैः प्रवासार्थैश्च दुर्वचैः।
उग्रैर्वाक्यैरहं तस्या नान्यद् दैवात् समर्थये ॥ २.२२.१८ ॥
Für die harten, heftigen Worte, die sie sprach, um die Salbung zu verhindern und mich in die Verbannung zu schicken, sehe ich keine andere Ursache als das Schicksal (daiva).
2.22.19
कथं प्रकृतिसम्पन्ना राजपुत्री तथागुणा।
ब्रूयात् सा प्राकृतेव स्त्री मत्पीड्यं भर्तृसंनिधौ ॥ २.२२.१९ ॥
Wie könnte eine Königstochter, von Natur aus edel und mit solchen Eigenschaften begabt, in Gegenwart ihres Gatten wie eine gewöhnliche Frau Worte sprechen, die mich verletzen?
2.22.20
यदचिन्त्यं तु तद् दैवं भूतेष्वपि न हन्यते।
व्यक्तं मयि च तस्यां च पतितो हि विपर्ययः ॥ २.२२.२० ॥
Jenes Schicksal ist unbegreiflich, und selbst unter den Wesen kann sein Schlag nicht abgewehrt werden. Offenbar ist ein Umschwung über mich und auch über sie gekommen.
2.22.21
कश्च दैवेन सौमित्रे योद्धुमुत्सहते पुमान्।
यस्य नु ग्रहणं किंचित् कर्मणोऽन्यन्न दृश्यते ॥ २.२२.२१ ॥
O Saumitri, welcher Mann wagte es, gegen das Schicksal zu kämpfen, dessen Wirken keinen anderen Angriffspunkt erkennen lässt?
2.22.22
सुखदुःखे भयक्रोधौ लाभालाभौ भवाभवौ।
यस्य किंचित् तथाभूतं ननु दैवस्य कर्म तत् ॥ २.२२.२२ ॥
Freude und Schmerz, Furcht und Zorn, Gewinn und Verlust, Geburt und Nichtgeburt: Was davon von solcher Art ist, das ist gewiss das Werk des Schicksals.
2.22.23
ऋषयोऽप्युग्रतपसो दैवेनाभिप्रचोदिताः।
उत्सृज्य नियमांस्तीव्रान् भ्रश्यन्ते काममन्युभिः ॥ २.२२.२३ ॥
Auch Weise von grimmiger Askese, vom Schicksal angetrieben, geben ihre strengen Gelübde auf und fallen durch Begierde und Zorn ab.
2.22.24
असंकल्पितमेवेह यदकस्मात् प्रवर्तते।
निवर्त्यारब्धमारम्भैर्ननु दैवस्य कर्म तत् ॥ २.२२.२४ ॥
Was hier plötzlich und unvorgestellt geschieht und die schon begonnenen Unternehmungen umkehrt, das ist gewiss das Werk des Schicksals.
2.22.25
एतया तत्त्वया बुद्ध्या संस्तभ्यात्मानमात्मना।
व्याहतेऽप्यभिषेके मे परितापो न विद्यते ॥ २.२२.२५ ॥
Mit diesem Verstand stärke dich selbst durch dich selbst. Auch wenn meine Salbung vereitelt wurde, empfinde ich keinen Kummer.
2.22.26
तस्मादपरितापः संस्त्वमप्यनुविधाय माम्।
प्रतिसंहारय क्षिप्रमाभिषेचनिकीं क्रियाम् ॥ २.२२.२६ ॥
Darum, frei von Kummer und standhaft, folge mir und nimm rasch die Zeremonie der Salbung zurück.
2.22.27
एभिरेव घटैः सर्वैरभिषेचनसम्भृतैः।
मम लक्ष्मण तापस्ये व्रतस्नानं भविष्यति ॥ २.२२.२७ ॥
O Lakṣmaṇa, mit all diesen für die Salbung gesammelten Krügen wird mein Gelübdebad für das asketische Leben vollzogen werden.
2.22.28
अथवा किं मयैतेन राज्यद्रव्यमयेन तु।
उद्धृतं मे स्वयं तोयं व्रतादेशं करिष्यति ॥ २.२२.२८ ॥
Oder vielmehr, was nützt mir dieses Wasser aus königlichen Schätzen? Das Wasser, das ich selbst geschöpft habe, wird die Vorschrift des Gelübdes erfüllen.
2.22.29
मा च लक्ष्मण संतापं कार्षीर्लक्ष्म्या विपर्यये।
राज्यं वा वनवासो वा वनवासो महोदयः ॥ २.२२.२९ ॥
O Lakṣmaṇa, grame dich nicht über den Wandel des Glücks. Ob Königtum oder Waldaufenthalt, auch der Waldaufenthalt ist ein großer Aufstieg.
2.22.30
न लक्ष्मणास्मिन् मम राज्यविघ्ने
माता यवीयस्यभिशङ्कितव्या।
दैवाभिपन्ना न पिता कथंचि-
ज्जानासि दैवं हि तथाप्रभावम् ॥ २.२२.३० ॥
O Lakṣmaṇa, bei diesem Hindernis für mein Königtum darf die jüngere Mutter nicht verdächtigt werden. Auch unser Vater ist in die Gewalt des Schicksals geraten, keineswegs anders. Du weißt, dass das Schicksal solche Macht hat.