வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.22
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.22.1
अथ तं व्यथया दीनं सविशेषममर्षितम्।
सरोषमिव नागेन्द्रं रोषविस्फारितेक्षणम् ॥ २.२२.१ ॥
அப்போது துன்பத்தால் வருந்தியவனும், மிகுந்த சினமும் அமைதியின்மையும் கொண்டவனும், கோபத்தால் கண்கள் விரிந்த, சினமுற்ற யானைத் தலைவனைப் போன்றவனுமான அவனை (கண்டு).
2.22.2
आसाद्य रामः सौमित्रिं सुहृदं भ्रातरं प्रियम्।
उवाचेदं स धैर्येण धारयन् सत्त्वमात्मवान् ॥ २.२२.२ ॥
ராமன் சௌமித்ரியை (லட்சுமணனை) அணுகி, நண்பனும் சகோதரனும் பிரியமானவனுமான அவனிடம், பொறுமையுடன் உள்ளுறுதியைத் தாங்கி, தன்னடக்கத்துடன் இவ்வாறு சொன்னான்.
2.22.3
निगृह्य रोषं शोकं च धैर्यमाश्रित्य केवलम्।
अवमानं निरस्यैनं गृहीत्वा हर्षमुत्तमम् ॥ २.२२.३ ॥
கோபத்தையும் துக்கத்தையும் அடக்கி, பொறுமையை மட்டுமே பற்றிக்கொண்டு, இந்த அவமானத்தை விலக்கி, உயர்ந்த மகிழ்ச்சியைக் கொண்டவனாக.
2.22.4
उपक्लृप्तं यदैतन्मे अभिषेकार्थमुत्तमम्।
सर्वं निवर्तय क्षिप्रं कुरु कार्यं निरव्ययम् ॥ २.२२.४ ॥
என் அபிஷேகத்திற்காகச் செய்யப்பட்ட இந்த உயர்ந்த ஏற்பாடு அனைத்தையும் விரைவில் நிறுத்து; செலவின்றி அந்தக் காரியத்தைச் செய்.
2.22.5
सौमित्रे योऽभिषेकार्थे मम सम्भारसम्भ्रमः।
अभिषेकनिवृत्त्यर्थे सोऽस्तु सम्भारसम्भ्रमः ॥ २.२२.५ ॥
சௌமித்ரியே! என் அபிஷேகத்திற்காக ஏற்பாடுகளில் உண்டான பரபரப்பு எதுவோ, அதுவே அபிஷேகத்தை நிறுத்துவதற்கான ஏற்பாட்டுப் பரபரப்பாக இருக்கட்டும்.
2.22.6
यस्या मदभिषेकार्थे मानसं परितप्यते।
माता नः सा यथा न स्यात् सविशङ्का तथा कुरु ॥ २.२२.६ ॥
என் அபிஷேகத்தின் காரணமாக எவளுடைய மனம் வருந்துகிறதோ, நம் அந்தத் தாய் (கைகேயி) சந்தேகம் கொள்ளாதவாறு அப்படிச் செய்.
2.22.7
तस्याः शङ्कामयं दुःखं मुहूर्तमपि नोत्सहे।
मनसि प्रतिसंजातं सौमित्रेऽहमुपेक्षितुम् ॥ २.२२.७ ॥
சௌமித்ரா, அவளது மனதில் சந்தேகத்தால் எழுந்த துக்கத்தை ஒரு கணமும் நான் பொறுத்துக்கொள்ள இயலேன்.
2.22.8
न बुद्धिपूर्वं नाबुद्धं स्मरामीह कदाचन।
मातॄणां वा पितुर्वाहं कृतमल्पं च विप्रियम् ॥ २.२२.८ ॥
தாய்மார்களுக்கோ தந்தைக்கோ நான் அறிந்தோ அறியாமலோ சிறிதளவும் அப்रियமான செயல் செய்ததாக இங்கே ஒருபோதும் நினைவில்லை.
2.22.9
सत्यः सत्याभिसंधश्च नित्यं सत्यपराक्रमः।
परलोकभयाद् भीतो निर्भयोऽस्तु पिता मम ॥ २.२२.९ ॥
சத்தியவான், எப்போதும் சத்தியத்தில் நிலைத்த பராக்கிரமமுள்ள என் தந்தை, மறுலோக பயத்தால் அஞ்சியவராக இருக்க வேண்டாம்; அவர் அச்சமற்றவராகட்டும்.
2.22.10
तस्यापि हि भवेदस्मिन् कर्मण्यप्रतिसंहृते।
सत्यं नेति मनस्तापस्तस्य तापस्तपेच्च माम् ॥ २.२२.१० ॥
இந்தச் செயல் நிறுத்தப்படாவிட்டால், 'சத்தியம் இல்லையே' என்ற மன வேதனை அவருக்கும் ஏற்படும்; அவரது அந்த வேதனை என்னையும் வருத்தும்.
2.22.11
अभिषेकविधानं तु तस्मात् संहृत्य लक्ष्मण।
अन्वगेवाहमिच्छामि वनं गन्तुमितः पुरः ॥ २.२२.११ ॥
ஆகவே லக்ஷ்மணா, அபிஷேக ஏற்பாட்டைத் தடுத்து நிறுத்திவிடு; நான் இங்கிருந்து முன்னதாகவே காட்டுக்குச் செல்ல விரும்புகிறேன்.
2.22.12
मम प्रव्राजनादद्य कृतकृत्या नृपात्मजा।
सुतं भरतमव्यग्रमभिषेचयतां ततः ॥ २.२२.१२ ॥
என் வனவாசத்தால் இன்று அரசன் மகள் (கைகேயி) தன் நோக்கம் நிறைவேறியவளாகட்டும்; பின்னர் தன் மகன் பரதனை எவ்விடையூறுமின்றி அபிஷேகம் செய்யட்டும்.
2.22.13
मयि चीराजिनधरे जटामण्डलधारिणि।
गतेऽरण्यं च कैकेय्या भविष्यति मनः सुखम् ॥ २.२२.१३ ॥
நான் மரவுரியும் மான்தோலும் அணிந்து, சடைமுடியைத் தரித்து காட்டிற்குச் சென்றுவிட்டால், கைகேயியின் மனம் மகிழும்.
2.22.14
बुद्धिः प्रणीता येनेयं मनश्च सुसमाहितम्।
तं नु नार्हामि संक्लेष्टुं प्रव्रजिष्यामि मा चिरम् ॥ २.२२.१४ ॥
இந்த முடிவு எடுக்கப்பட்டு மனமும் உறுதியாகிவிட்டது; அதை வருத்துவது எனக்குத் தகாது. நான் தாமதமின்றி வனத்திற்குப் புறப்படுவேன்.
2.22.15
कृतान्त एव सौमित्रे द्रष्टव्यो मत्प्रवासने।
राज्यस्य च वितीर्णस्य पुनरेव निवर्तने ॥ २.२२.१५ ॥
சௌமித்திரியே! என் வனவாசத்தில் விதியே காரணமாகக் காணப்பட வேண்டும்; கொடுக்கப்பட்ட அரசு மீண்டும் திரும்புவதிலும் அவ்விதியே காரணம்.
2.22.16
कैकेय्याः प्रतिपत्तिर्हि कथं स्यान्मम वेदने।
यदि तस्या न भावोऽयं कृतान्तविहितो भवेत् ॥ २.२२.१६ ॥
இது விதியால் விதிக்கப்படாத அவளின் எண்ணமாக இருந்திருந்தால், என் இத்துன்பத்தில் கைகேயியின் நடத்தை எப்படி இருந்திருக்கும்?
2.22.17
जानासि हि यथा सौम्य न मातृषु ममान्तरम्।
भूतपूर्वं विशेषो वा तस्या मयि सुतेऽपि वा ॥ २.२२.१७ ॥
சௌம்யனே! என் தாய்மார்களிடையே முன்பு எப்போதும் எனக்கும் அவளுடைய சொந்த மகனுக்கும் இடையே வேறுபாடோ சிறப்போ இருந்ததில்லை என்பதை நீ அறிவாய்.
2.22.18
सोऽभिषेकनिवृत्त्यर्थैः प्रवासार्थैश्च दुर्वचैः।
उग्रैर्वाक्यैरहं तस्या नान्यद् दैवात् समर्थये ॥ २.२२.१८ ॥
அபிஷேகத்தை நிறுத்தவும், என் வனவாசத்திற்காகவும் அவள் சொன்ன கடுமையான, உக்கிரமான சொற்களுக்கு விதியைத் தவிர வேறு காரணத்தை நான் கருதவில்லை.
2.22.19
कथं प्रकृतिसम्पन्ना राजपुत्री तथागुणा।
ब्रूयात् सा प्राकृतेव स्त्री मत्पीड्यं भर्तृसंनिधौ ॥ २.२२.१९ ॥
இயல்பிலேயே நற்குணம் நிறைந்த, இத்தகைய குணங்களைக் கொண்ட அரசகுமாரி, கணவன் முன்னிலையில் சாதாரணப் பெண்ணைப் போல என்னை வருத்தும் சொற்களை எப்படிச் சொல்வாள்?
2.22.20
यदचिन्त्यं तु तद् दैवं भूतेष्वपि न हन्यते।
व्यक्तं मयि च तस्यां च पतितो हि विपर्ययः ॥ २.२२.२० ॥
அந்த விதி சிந்திக்க முடியாதது; உயிர்களிடையே அதைத் தடுக்க முடியாது. என் மீதும் அவள் மீதும் தலைகீழ் மாற்றம் வந்துவிட்டது என்பது தெளிவு.
2.22.21
कश्च दैवेन सौमित्रे योद्धुमुत्सहते पुमान्।
यस्य नु ग्रहणं किंचित् कर्मणोऽन्यन्न दृश्यते ॥ २.२२.२१ ॥
சௌமித்ரா, விதியுடன் போரிட எந்த மனிதன் துணிவான்? அதன் செயலுக்கு வேறு பற்றுக்கோடு எதுவும் காணப்படுவதில்லையே?
2.22.22
सुखदुःखे भयक्रोधौ लाभालाभौ भवाभवौ।
यस्य किंचित् तथाभूतं ननु दैवस्य कर्म तत् ॥ २.२२.२२ ॥
இன்பம்-துன்பம், பயம்-கோபம், இலாபம்-நஷ்டம், பிறப்பு-இறப்பு — இவற்றில் எது போன்றதாக இருந்தாலும், அது நிச்சயமாக விதியின் செயலே.
2.22.23
ऋषयोऽप्युग्रतपसो दैवेनाभिप्रचोदिताः।
उत्सृज्य नियमांस्तीव्रान् भ्रश्यन्ते काममन्युभिः ॥ २.२२.२३ ॥
கடுந்தவம் செய்யும் முனிவர்களும்கூட விதியால் தூண்டப்பட்டு, கடுமையான நியமங்களைக் கைவிட்டு, காமத்தாலும் கோபத்தாலும் வீழ்ந்துவிடுகின்றனர்.
2.22.24
असंकल्पितमेवेह यदकस्मात् प्रवर्तते।
निवर्त्यारब्धमारम्भैर्ननु दैवस्य कर्म तत् ॥ २.२२.२४ ॥
இங்கு எதுவொன்று நினையாமல் திடீரெனத் தோன்றி, தொடங்கிய செயல்களைத் திருப்பிவிடுகிறதோ, அது நிச்சயமாக விதியின் செயலே.
2.22.25
एतया तत्त्वया बुद्ध्या संस्तभ्यात्मानमात्मना।
व्याहतेऽप्यभिषेके मे परितापो न विद्यते ॥ २.२२.२५ ॥
நீ இந்த அறிவினால் உன்னையே உன்னால் நிலைநிறுத்திக்கொள். என் அபிஷேகம் தடைப்பட்டதிலும் எனக்கு எவ்வித துயரமும் இல்லை.
2.22.26
तस्मादपरितापः संस्त्वमप्यनुविधाय माम्।
प्रतिसंहारय क्षिप्रमाभिषेचनिकीं क्रियाम् ॥ २.२२.२६ ॥
ஆகவே துயரமின்றி நிலைத்திருந்து, என்னைப் பின்பற்றி, அபிஷேகச் சடங்குகளை விரைவில் நிறுத்திவிடு.
2.22.27
एभिरेव घटैः सर्वैरभिषेचनसम्भृतैः।
मम लक्ष्मण तापस्ये व्रतस्नानं भविष्यति ॥ २.२२.२७ ॥
லட்சுமணா, அபிஷேகத்திற்காகச் சேகரிக்கப்பட்ட இந்தக் குடங்கள் அனைத்தாலேயே என் தவத்திற்கான விரத நீராட்டு நடக்கும்.
2.22.28
अथवा किं मयैतेन राज्यद्रव्यमयेन तु।
उद्धृतं मे स्वयं तोयं व्रतादेशं करिष्यति ॥ २.२२.२८ ॥
அல்லது அரச செல்வப் பொருட்களால் ஆன இதனால் எனக்கென்ன பயன்? நானே எடுத்த நீரே விரத நியமத்தைச் செய்யும்.
2.22.29
मा च लक्ष्मण संतापं कार्षीर्लक्ष्म्या विपर्यये।
राज्यं वा वनवासो वा वनवासो महोदयः ॥ २.२२.२९ ॥
லட்சுமணா, செல்வம் மாறிப்போனதால் துயர் கொள்ளாதே. அரசாட்சியோ காட்டு வாசமோ, காட்டு வாசமும் பெரிய உயர்வாகும்.
2.22.30
न लक्ष्मणास्मिन् मम राज्यविघ्ने
माता यवीयस्यभिशङ्कितव्या।
दैवाभिपन्ना न पिता कथंचि-
ज्जानासि दैवं हि तथाप्रभावम् ॥ २.२२.३० ॥
லட்சுமணா, என் அரசாட்சிக்கு வந்த இந்தத் தடையில் இளைய தாயார் சந்தேகிக்கப்படக் கூடாது. தந்தையும் தெய்வத்தின் பிடியில் சிக்கியவர்; எந்த வகையிலும் அவரைக் குற்றம் சொல்லக் கூடாது. தெய்வம் இத்தகைய வல்லமை உடையது என்பதை நீ அறிவாய்.