Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.24
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.24.1
तं समीक्ष्य व्यवसितं पितुर्निर्देशपालने।
कौसल्या बाष्पसंरुद्धा वचो धर्मिष्ठमब्रवीत् ॥ २.२४.१ ॥
Als sie seinen festen Entschluss sah, dem Befehl des Vaters zu gehorchen, sprach Kausalyā, die Stimme von Tränen erstickt, diese rechtschaffenen Worte.
2.24.2
अदृष्टदुःखो धर्मात्मा सर्वभूतप्रियंवदः।
मयि जातो दशरथात् कथमुञ्छेन वर्तयेत् ॥ २.२४.२ ॥
Wie soll er sich durch das Ährenlesen ernähren, er, der nie Leid kannte, rechtschaffenen Geistes ist und allen Wesen freundlich spricht, geboren von Daśaratha in mir?
2.24.3
यस्य भृत्याश्च दासाश्च मृष्टान्यन्नानि भुञ्जते।
कथं स भोक्ष्यते रामो वने मूलफलान्ययम् ॥ २.२४.३ ॥
Wie wird Rāma im Wald Wurzeln und Früchte essen, er, dessen Diener und Knechte feine Speisen genießen?
2.24.4
क एतच्छ्रद्दधेच्छ्रुत्वा कस्य वा न भवेद् भयम्।
गुणवान् दयितो राज्ञः काकुत्स्थो यद् विवास्यते ॥ २.२४.४ ॥
Wer würde das glauben, wenn er es hört, und wessen Herz wäre nicht von Furcht erfüllt? Der tugendhafte Kākutstha, dem König lieb, wird verbannt!
2.24.5
नूनं तु बलवाँल्लोके कृतान्तः सर्वमादिशन्।
लोके रामाभिरामस्त्वं वनं यत्र गमिष्यसि ॥ २.२४.५ ॥
Gewiss ist in der Welt das Schicksal mächtig, das alles befiehlt. O Wonne der Welt, Rāma, du wirst in den Wald gehen!
2.24.6
अयं तु मामात्मभवस्तवादर्शनमारुतः।
विलापदुःखसमिधो रुदिताश्रुहुताहुतिः ॥ २.२४.६ ॥
Dieser Wind deines Nichtsehens entzündet mich, deine eigene Mutter, mit dem Brennholz von Klage und Leid, und meine geweinten Tränen werden als Opfergaben hineingegossen.
2.24.7
चिन्ताबाष्पमहाधूमस्तवागमनचिन्तजः।
कर्शयित्वाधिकं पुत्र निःश्वासायाससम्भवः ॥ २.२४.७ ॥
Sohn, der große Rauch aus Sorge und Tränen, geboren aus dem Gedanken an deine Rückkehr, aufsteigend aus Seufzern und Anstrengung, zehrt mich über alle Maßen aus.
2.24.8
त्वया विहीनामिह मां शोकाग्निरतुलो महान्।
प्रधक्ष्यति यथा कक्ष्यं चित्रभानुर्हिमात्यये ॥ २.२४.८ ॥
Von dir hier getrennt, wird mich das unvergleichliche große Feuer des Kummers völlig verbrennen, wie die Sonne das trockene Gras am Ende des Winters versengt.
2.24.9
कथं हि धेनुः स्वं वत्सं गच्छन्तमनुगच्छति।
अहं त्वानुगमिष्यामि यत्र वत्स गमिष्यसि ॥ २.२४.९ ॥
Wie sollte eine Kuh ihr eigenes Kalb nicht begleiten, wenn es geht? So werde ich, mein Kind, dir folgen, wohin du auch gehst.
2.24.10
यथा निगदितं मात्रा तद् वाक्यं पुरुषर्षभः।
श्रुत्वा रामोऽब्रवीद् वाक्यं मातरं भृशदुःखिताम् ॥ २.२४.१० ॥
Als Rāma, der Beste unter den Männern, diese Worte gehört hatte, wie die Mutter sie gesprochen hatte, sagte er zu seiner tief betrübten Mutter diese Worte.
2.24.11
कैकेय्या वञ्चितो राजा मयि चारण्यमाश्रिते।
भवत्या च परित्यक्तो न नूनं वर्तयिष्यति ॥ २.२४.११ ॥
Wenn ich in den Wald gegangen bin, wird der König, von Kaikeyī getäuscht und auch von dir verlassen, gewiss nicht am Leben bleiben.
2.24.12
भर्तुः किल परित्यागो नृशंसः केवलं स्त्रियाः।
स भवत्या न कर्तव्यो मनसापि विगर्हितः ॥ २.२४.१२ ॥
Den Gatten zu verlassen ist für eine Frau eine reine Grausamkeit. Das darf von dir nicht getan werden; selbst im Gedanken ist es verwerflich.
2.24.13
यावज्जीवति काकुत्स्थः पिता मे जगतीपतिः।
शुश्रूषा क्रियतां तावत् स हि धर्मः सनातनः ॥ २.२४.१३ ॥
Solange mein Vater, der Kākutstha, Herr der Erde, lebt, soll ihm gedient werden; denn das ist der ewige Dharma.
2.24.14
एवमुक्ता तु रामेण कौसल्या शुभदर्शना।
तथेत्युवाच सुप्रीता राममक्लिष्टकारिणम् ॥ २.२४.१४ ॥
So angesprochen von Rāma, sprach Kausalyā, von glückverheißender Erscheinung, sehr erfreut zu Rāma, dem mühelos Handelnden: "So sei es."
2.24.15
एवमुक्तस्तु वचनं रामो धर्मभृतां वरः।
भूयस्तामब्रवीद् वाक्यं मातरं भृशदुःखिताम् ॥ २.२४.१५ ॥
So angesprochen, sprach Rāma, der Beste unter den Dharma-Trägern, erneut diese Worte zu seiner tief betrübten Mutter.
2.24.16
मया चैव भवत्या च कर्तव्यं वचनं पितुः।
राजा भर्ता गुरुः श्रेष्ठः सर्वेषामीश्वरः प्रभुः ॥ २.२४.१६ ॥
Ich und du müssen das Wort des Vaters erfüllen. Der König ist Gatte, Lehrer und der Höchste; er ist der Herr und Gebieter aller.
2.24.17
इमानि तु महारण्ये विहृत्य नव पञ्च च।
वर्षाणि परमप्रीत्या स्थास्यामि वचने तव ॥ २.२४.१७ ॥
Nachdem ich vierzehn Jahre in diesen großen Wäldern verweilt habe, will ich mit höchster Zuneigung deinem Wort treu bleiben.
2.24.18
एवमुक्ता प्रियं पुत्रं बाष्पपूर्णानना तदा।
उवाच परमार्ता तु कौसल्या सुतवत्सला ॥ २.२४.१८ ॥
So angesprochen, sprach Kausalyā, das Antlitz voller Tränen, äußerst betrübt und ihrem Sohn zugetan, da zu ihrem geliebten Sohn.
2.24.19
आसां राम सपत्नीनां वस्तुं मध्ये न मे क्षमम्।
नय मामपि काकुत्स्थ वनं वन्यां मृगीमिव ॥ २.२४.१९ ॥
Rāma, es geziemt sich nicht für mich, unter diesen Nebenfrauen zu wohnen. O Nachkomme des Kakutstha, nimm auch mich in den Wald mit, wie man eine Waldhirschkuh mitnimmt.
2.24.20
यदि ते गमने बुद्धिः कृता पितरपेक्षया।
तां तथा रुदतीं रामो रुदन् वचनमब्रवीत् ॥ २.२४.२० ॥
Wenn du beschlossen hast zu gehen, aus Achtung vor dem Vater, so sprach Rāma, selbst weinend, zu ihr, die weinte.
2.24.21
जीवन्त्या हि स्त्रिया भर्ता दैवतं प्रभुरेव च।
भवत्या मम चैवाद्य राजा प्रभवति प्रभुः ॥ २.२४.२१ ॥
Für eine lebende Frau ist der Gatte Gottheit und Herr; und heute ist für dich und für mich der Herr der König.
2.24.22
न ह्यनाथा वयं राज्ञा लोकनाथेन धीमता।
भरतश्चापि धर्मात्मा सर्वभूतप्रियंवदः ॥ २.२४.२२ ॥
Wir sind nicht schutzlos, denn der weise König, Herr der Welten, lebt; und auch Bharata, der Rechtschaffene, der zu allen Wesen freundlich spricht.
2.24.24
भवतीमनुवर्तेत स हि धर्मरतः सदा।
दारुणश्चाप्ययं शोको यथैनं न विनाशयेत् ॥ २.२४.२४ ॥
Er, der am Dharma Freude hat, wird dir stets dienen; und möge dieser grausame Kummer ihn nicht vernichten.
2.24.25
राज्ञो वृद्धस्य सततं हितं चर समाहिता।
व्रतोपवासनिरता या नारी परमोत्तमा ॥ २.२४.२५ ॥
Sorge stets mit gesammeltem Sinn für das Wohl des alten Königs; die Frau, die sich Gelübden und Fasten widmet, ist die vortrefflichste.
2.24.26
भर्तारं नानुवर्तेत सा च पापगतिर्भवेत्।
भर्तुः शुश्रूषया नारी लभते स्वर्गमुत्तमम् ॥ २.२४.२६ ॥
Eine Frau, die ihrem Gatten nicht folgt, gerät auf einen sündhaften Weg; durch den Dienst am Gatten aber erlangt die Frau den höchsten Himmel.
2.24.27
अपि या निर्नमस्कारा निवृत्ता देवपूजनात्।
शुश्रूषामेव कुर्वीत भर्तुः प्रियहिते रता ॥ २.२४.२७ ॥
Auch eine Frau, die sich vom Götterdienst enthält und keine Verehrung darbringt, soll sich allein dem Dienst am Gatten widmen, erfreut über das, was ihm lieb und heilsam ist.
2.24.28
एष धर्मः स्त्रिया नित्यो वेदे लोके श्रुतः स्मृतः।
अग्निकार्येषु च सदा सुमनोभिश्च देवताः ॥ २.२४.२८ ॥
Dies ist die ewige Pflicht der Frau, wie sie im Veda und in der Welt gehört und überliefert ist: bei den Feueropfern und allzeit die Götter mit Blumen zu ehren.
2.24.29
पूज्यास्ते मत्कृते देवि ब्राह्मणाश्चैव सत्कृताः।
एवं कालं प्रतीक्षस्व ममागमनकांक्षिणी ॥ २.२४.२९ ॥
O Königin, um meinetwillen sind die Brahmanen zu ehren; begegne ihnen mit Achtung. So warte, nach meiner Rückkehr verlangend, die Zeit ab.
2.24.30
नियता नियताहारा भर्तृशुश्रूषणे रता।
प्राप्स्यसे परमं कामं मयि पर्यागते सति ॥ २.२४.३० ॥
Selbstbeherrscht und maßvoll in der Speise, dem Dienst an deinem Gatten hingegeben, wirst du, wenn ich zurückgekehrt bin, dein höchstes Verlangen erlangen.
2.24.31
यदि धर्मभृतां श्रेष्ठो धारयिष्यति जीवितम्।
एवमुक्ता तु रामेण बाष्पपर्याकुलेक्षणा ॥ २.२४.३१ ॥
Wenn der Beste unter den Trägern des Dharma sein Leben bewahrt... So angesprochen von Rāma, mit von Tränen übermannten Augen (Sītā)...
2.24.32
कौसल्या पुत्रशोकार्ता रामं वचनमब्रवीत्।
गमने सुकृतां बुद्धिं न ते शक्नोमि पुत्रक ॥ २.२४.३२ ॥
Kausalyā, von Kummer um ihren Sohn gequält, sprach zu Rāma: "Mein Sohn, ich kann deinen festen Entschluss zu gehen nicht ändern."
2.24.33
विनिवर्तयितुं वीर नूनं कालो दुरत्ययः।
गच्छ पुत्र त्वमेकाग्रो भद्रं तेऽस्तु सदा विभो ॥ २.२४.३३ ॥
Held, gewiss ist die Zeit schwer zurückzuwenden. Sohn, geh mit ungeteiltem Sinn; Mächtiger, mögest du immer Glück haben.
2.24.34
पुनस्त्वयि निवृत्ते तु भविष्यामि गतक्लमा।
प्रत्यागते महाभागे कृतार्थे चरितव्रते।
पितुरानृण्यतां प्राप्ते स्वपिष्ये परमं सुखम् ॥ २.२४.३४ ॥
Wenn du wieder zurückkehrst, werde ich von Ermattung befreit sein. O Hochbeglückter, wenn du vollendet heimkehrst, dein Gelübde erfüllt und deines Vaters Schuld getilgt hast, dann werde ich in höchstem Glück schlafen.
2.24.35
कृतान्तस्य गतिः पुत्र दुर्विभाव्या सदा भुवि।
यस्त्वां संचोदयति मे वच आविध्य राघव ॥ २.२४.३५ ॥
Sohn, der Weg des Todes ist auf Erden stets schwer zu durchschauen. O Rāghava, es ist das Schicksal, das dich antreibt und meine Worte missachtet.
2.24.36
गच्छेदानीं महाबाहो क्षेमेण पुनरागतः।
नन्दयिष्यसि मां पुत्र साम्ना श्लक्ष्णेन चारुणा ॥ २.२४.३६ ॥
Geh nun, o Starkarmiger, und kehre heil zurück. Sohn, du wirst mich erfreuen mit deinen süßen, sanften und lieblichen Worten.
2.24.37
अपीदानीं स कालः स्याद् वनात् प्रत्यागतं पुनः।
यत् त्वां पुत्रक पश्येयं जटावल्कलधारिणम् ॥ २.२४.३७ ॥
Sohn, wird jene Zeit je kommen, da ich dich, aus dem Wald heimgekehrt und in Haarflechten und Baumrinde gekleidet, wiedersehen kann?
2.24.38
तथा हि रामं वनवासनिश्चितं
ददर्श देवी परमेण चेतसा।
उवाच रामं शुभलक्षणं वचो
बभूव च स्वस्त्ययनाभिकांक्षिणी ॥ २.२४.३८ ॥
So betrachtete die Königin Rāma, der zum Waldexil entschlossen war, mit höchst liebevollem Herzen. Dann sprach sie zu Rāma, dem Glückverheißenden, und war bereit, Segen zu spenden, da sie sein Wohl erstrebte.