Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.24
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.24.1
तं समीक्ष्य व्यवसितं पितुर्निर्देशपालने।
कौसल्या बाष्पसंरुद्धा वचो धर्मिष्ठमब्रवीत् ॥ २.२४.१ ॥
Vendo-o resoluto a obedecer à ordem do pai, Kausalyā, com a voz embargada de lágrimas, proferiu estas palavras justas.
2.24.2
अदृष्टदुःखो धर्मात्मा सर्वभूतप्रियंवदः।
मयि जातो दशरथात् कथमुञ्छेन वर्तयेत् ॥ २.२४.२ ॥
Como ele se sustentará catando grãos, ele que nunca conheceu a dor, de alma justa e que fala com doçura a todos os seres, nascido de Daśaratha em mim?
2.24.3
यस्य भृत्याश्च दासाश्च मृष्टान्यन्नानि भुञ्जते।
कथं स भोक्ष्यते रामो वने मूलफलान्ययम् ॥ २.२४.३ ॥
Como Rāma comerá raízes e frutos na floresta, ele cujos servos e criados comem alimentos finos?
2.24.4
क एतच्छ्रद्दधेच्छ्रुत्वा कस्य वा न भवेद् भयम्।
गुणवान् दयितो राज्ञः काकुत्स्थो यद् विवास्यते ॥ २.२४.४ ॥
Quem acreditaria ao ouvir isto, e a quem não encheria de medo? O virtuoso Kākutstha, querido do rei, está sendo banido!
2.24.5
नूनं तु बलवाँल्लोके कृतान्तः सर्वमादिशन्।
लोके रामाभिरामस्त्वं वनं यत्र गमिष्यसि ॥ २.२४.५ ॥
Certamente no mundo o Destino é poderoso, ordenando todas as coisas. Ó deleite do mundo, Rāma, irás para a floresta!
2.24.6
अयं तु मामात्मभवस्तवादर्शनमारुतः।
विलापदुःखसमिधो रुदिताश्रुहुताहुतिः ॥ २.२४.६ ॥
Este vento de não te ver me acende, a mim que te gerei, com a lenha do lamento e da dor, e as lágrimas que choro são derramadas nele como oblações.
2.24.7
चिन्ताबाष्पमहाधूमस्तवागमनचिन्तजः।
कर्शयित्वाधिकं पुत्र निःश्वासायाससम्भवः ॥ २.२४.७ ॥
Filho, a grande fumaça da angústia e das lágrimas, nascida do pensamento do teu retorno, erguendo-se de suspiros e esforço, consome-me extremamente.
2.24.8
त्वया विहीनामिह मां शोकाग्निरतुलो महान्।
प्रधक्ष्यति यथा कक्ष्यं चित्रभानुर्हिमात्यये ॥ २.२४.८ ॥
Separada de ti aqui, o grande fogo incomparável da dor me queimará por completo, como o sol queima a erva seca no fim do inverno.
2.24.9
कथं हि धेनुः स्वं वत्सं गच्छन्तमनुगच्छति।
अहं त्वानुगमिष्यामि यत्र वत्स गमिष्यसि ॥ २.२४.९ ॥
Como a vaca deixaria de seguir a sua própria cria quando ela parte? Assim, filho, para onde fores, também eu te seguirei.
2.24.10
यथा निगदितं मात्रा तद् वाक्यं पुरुषर्षभः।
श्रुत्वा रामोऽब्रवीद् वाक्यं मातरं भृशदुःखिताम् ॥ २.२४.१० ॥
Tendo ouvido aquelas palavras como a mãe as havia dito, Rāma, o melhor dos homens, disse estas palavras à sua mãe, profundamente aflita.
2.24.11
कैकेय्या वञ्चितो राजा मयि चारण्यमाश्रिते।
भवत्या च परित्यक्तो न नूनं वर्तयिष्यति ॥ २.२४.११ ॥
Quando eu tiver partido para a floresta, o rei, enganado por Kaikeyī e abandonado também por ti, certamente não sobreviverá.
2.24.12
भर्तुः किल परित्यागो नृशंसः केवलं स्त्रियाः।
स भवत्या न कर्तव्यो मनसापि विगर्हितः ॥ २.२४.१२ ॥
Abandonar o marido é, para a mulher, um ato puramente cruel. Não deve ser praticado por ti; mesmo em pensamento é condenado.
2.24.13
यावज्जीवति काकुत्स्थः पिता मे जगतीपतिः।
शुश्रूषा क्रियतां तावत् स हि धर्मः सनातनः ॥ २.२४.१३ ॥
Enquanto vive meu pai, Kākutstha, senhor da terra, que se lhe preste serviço; pois esse é o dharma eterno.
2.24.14
एवमुक्ता तु रामेण कौसल्या शुभदर्शना।
तथेत्युवाच सुप्रीता राममक्लिष्टकारिणम् ॥ २.२४.१४ ॥
Assim interpelada por Rāma, Kausalyā, de aspecto auspicioso, muito satisfeita, disse a Rāma, aquele que age sem esforço: "Assim seja."
2.24.15
एवमुक्तस्तु वचनं रामो धर्मभृतां वरः।
भूयस्तामब्रवीद् वाक्यं मातरं भृशदुःखिताम् ॥ २.२४.१५ ॥
Assim interpelado, Rāma, o melhor dos portadores do dharma, disse novamente estas palavras à sua mãe, muito aflita.
2.24.16
मया चैव भवत्या च कर्तव्यं वचनं पितुः।
राजा भर्ता गुरुः श्रेष्ठः सर्वेषामीश्वरः प्रभुः ॥ २.२४.१६ ॥
Eu e você devemos cumprir a palavra de nosso pai. O rei é marido, mestre e o mais elevado; ele é o senhor e soberano de todos.
2.24.17
इमानि तु महारण्ये विहृत्य नव पञ्च च।
वर्षाणि परमप्रीत्या स्थास्यामि वचने तव ॥ २.२४.१७ ॥
Tendo habitado estas grandes florestas por catorze anos, com suprema afeição permanecerei fiel à tua palavra.
2.24.18
एवमुक्ता प्रियं पुत्रं बाष्पपूर्णानना तदा।
उवाच परमार्ता तु कौसल्या सुतवत्सला ॥ २.२४.१८ ॥
Assim interpelada, Kausalyā, com o rosto cheio de lágrimas, extremamente aflita e carinhosa com seu filho, falou então a seu amado filho.
2.24.19
आसां राम सपत्नीनां वस्तुं मध्ये न मे क्षमम्।
नय मामपि काकुत्स्थ वनं वन्यां मृगीमिव ॥ २.२४.१९ ॥
Rāma, não me convém viver no meio destas co-esposas. Ó descendente de Kakutstha, leva-me também à floresta, como a uma corça selvagem.
2.24.20
यदि ते गमने बुद्धिः कृता पितरपेक्षया।
तां तथा रुदतीं रामो रुदन् वचनमब्रवीत् ॥ २.२४.२० ॥
Se decidiste ir por respeito ao pai, assim falou Rāma, chorando também, a ela que chorava.
2.24.21
जीवन्त्या हि स्त्रिया भर्ता दैवतं प्रभुरेव च।
भवत्या मम चैवाद्य राजा प्रभवति प्रभुः ॥ २.२४.२१ ॥
Para a mulher viva, o marido é o seu deus e senhor; e hoje, para ti e para mim, o senhor é o rei.
2.24.22
न ह्यनाथा वयं राज्ञा लोकनाथेन धीमता।
भरतश्चापि धर्मात्मा सर्वभूतप्रियंवदः ॥ २.२४.२२ ॥
Não estamos desamparados: temos o sábio rei, senhor dos mundos; e também Bharata, de alma justa, que fala com doçura a todos os seres.
2.24.24
भवतीमनुवर्तेत स हि धर्मरतः सदा।
दारुणश्चाप्ययं शोको यथैनं न विनाशयेत् ॥ २.२४.२४ ॥
Ele, que se deleita no dharma, sempre te servirá; e que esta dor cruel não o destrua.
2.24.25
राज्ञो वृद्धस्य सततं हितं चर समाहिता।
व्रतोपवासनिरता या नारी परमोत्तमा ॥ २.२४.२५ ॥
Cuida sempre, com a mente serena, do bem-estar do rei idoso; a mulher dedicada a votos e jejuns é a mais excelente.
2.24.26
भर्तारं नानुवर्तेत सा च पापगतिर्भवेत्।
भर्तुः शुश्रूषया नारी लभते स्वर्गमुत्तमम् ॥ २.२४.२६ ॥
A mulher que não segue o marido cai em um destino pecaminoso; mas, servindo o marido, a mulher alcança o céu supremo.
2.24.27
अपि या निर्नमस्कारा निवृत्ता देवपूजनात्।
शुश्रूषामेव कुर्वीत भर्तुः प्रियहिते रता ॥ २.२४.२७ ॥
Mesmo a mulher que se abstém do culto aos deuses e não oferece saudações deve dedicar-se apenas a servir o marido, deleitando-se no que lhe agrada e lhe beneficia.
2.24.28
एष धर्मः स्त्रिया नित्यो वेदे लोके श्रुतः स्मृतः।
अग्निकार्येषु च सदा सुमनोभिश्च देवताः ॥ २.२४.२८ ॥
Este é o dever eterno da mulher, como se ouve no Veda e no mundo e se recorda na tradição: nos rituais do fogo, e sempre honrar os deuses com flores.
2.24.29
पूज्यास्ते मत्कृते देवि ब्राह्मणाश्चैव सत्कृताः।
एवं कालं प्रतीक्षस्व ममागमनकांक्षिणी ॥ २.२४.२९ ॥
Ó rainha, por minha causa os brâmanes devem ser honrados; trata-os com respeito. Assim, desejando meu retorno, espera o tempo.
2.24.30
नियता नियताहारा भर्तृशुश्रूषणे रता।
प्राप्स्यसे परमं कामं मयि पर्यागते सति ॥ २.२४.३० ॥
Disciplinada e moderada na alimentação, dedicada a servir o teu esposo, alcançarás o teu maior desejo quando eu tiver regressado.
2.24.31
यदि धर्मभृतां श्रेष्ठो धारयिष्यति जीवितम्।
एवमुक्ता तु रामेण बाष्पपर्याकुलेक्षणा ॥ २.२४.३१ ॥
Se o melhor dos portadores do dharma sustentar a vida... Assim falado por Rāma, com os olhos tomados de lágrimas (Sītā)...
2.24.32
कौसल्या पुत्रशोकार्ता रामं वचनमब्रवीत्।
गमने सुकृतां बुद्धिं न ते शक्नोमि पुत्रक ॥ २.२४.३२ ॥
Kausalyā, tomada pela dor do filho, falou a Rāma: "Filho, não consigo mudar a tua firme decisão de partir."
2.24.33
विनिवर्तयितुं वीर नूनं कालो दुरत्ययः।
गच्छ पुत्र त्वमेकाग्रो भद्रं तेऽस्तु सदा विभो ॥ २.२४.३३ ॥
Herói, certamente o tempo é difícil de fazer retroceder. Filho, vai com a mente concentrada; poderoso, que o bem esteja sempre contigo.
2.24.34
पुनस्त्वयि निवृत्ते तु भविष्यामि गतक्लमा।
प्रत्यागते महाभागे कृतार्थे चरितव्रते।
पितुरानृण्यतां प्राप्ते स्वपिष्ये परमं सुखम् ॥ २.२४.३४ ॥
Quando voltares de novo, estarei livre do cansaço. Ó afortunado, quando regressares realizado, tendo cumprido o voto e libertado o pai da dívida, dormirei na mais alta felicidade.
2.24.35
कृतान्तस्य गतिः पुत्र दुर्विभाव्या सदा भुवि।
यस्त्वां संचोदयति मे वच आविध्य राघव ॥ २.२४.३५ ॥
Filho, o curso da Morte é sempre difícil de compreender na terra. Ó Rāghava, é o destino que te impele, desprezando minhas palavras.
2.24.36
गच्छेदानीं महाबाहो क्षेमेण पुनरागतः।
नन्दयिष्यसि मां पुत्र साम्ना श्लक्ष्णेन चारुणा ॥ २.२४.३६ ॥
Vai agora, ó de braços poderosos, e volta são e salvo. Filho, alegrar-me-ás com as tuas palavras doces, suaves e agradáveis.
2.24.37
अपीदानीं स कालः स्याद् वनात् प्रत्यागतं पुनः।
यत् त्वां पुत्रक पश्येयं जटावल्कलधारिणम् ॥ २.२४.३७ ॥
Filho, chegará algum dia esse tempo em que, regressado da floresta e vestido de tranças e casca de árvore, eu te possa ver de novo?
2.24.38
तथा हि रामं वनवासनिश्चितं
ददर्श देवी परमेण चेतसा।
उवाच रामं शुभलक्षणं वचो
बभूव च स्वस्त्ययनाभिकांक्षिणी ॥ २.२४.३८ ॥
Assim a rainha contemplou Rāma, resolvido ao exílio na floresta, com o coração supremamente terno. Então falou a Rāma, de sinais auspiciosos, e dispôs-se a abençoar, desejando-lhe bem-estar.